Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ & Η ΠΕΙΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ- ΠΑΙΣΙΟΣ

Η διάκριση και η πείρα του πνευματικού και..... η σωστή επικοινωνία με τον πνευματικό.............Γεροντας Παισιος.

- Γέροντα, στήν εποχή μας, μέ τήν τόση αμαρτία πού υπάρχει στόν κόσμο, δέν είναι δύσκολη μερικές φορές ή θέση του πνευματικού;

- Ναί, είναι δύσκολη. Γι’ αυτό στήν αρχή καλά είναι ό πνευματικός νά προσπαθή νά διορθώνη τά πολύ σοβαρά αμαρτήματα, μέχρι νά φύγη ή πολλή αμαρτία άπό τά πλάσματα τού Θεού καί νά γίνουν πιό δεκτικά. Νά φέρεται μέ επιείκεια, άλλά συγχρόνως μέ τρόπο νά καθοδηγή τόν άνθρωπο έτσι, ώστε νά καταλάβη τά σφάλματα του καί νά ζητήση άπό τόν Θεό συγχώρηση. Είναι απαραίτητο νά τονίζη στον έξομολογούμενο ότι χρειάζεται μετάνοια, αλλαγή ζωής, γιά νά λάβη τό έλεος τού Θεού. Επίσης πολύ βοηθάει νά μιλάη στουςανθρώπους μέ αγάπη γιά τήν μεγάλη αγάπη τού Θεού, ώστε μόνοι τους νά φιλοτιμηθούν, νά αισθανθούν τά λάθη τους καί νά αλλάξουν συνήθειες.

Ένας νέος πνευματικός, μέχρι νά απόκτηση πείρα, είναι καλύτερα νά βοηθάη σέ εύκολες περιπτώσεις. 

 Μπορεί λ.χ. μιά δύσκολη ψυχή νά καθυστερή τήν πνευματική του πρόοδο μέ τά σαμποτάζ πού θά τού κάνη καί νά τού τρώη όλον τόν χρόνο. Αν δέν προσέξη, μέ τήν καλή του διάθεση θά δίνη πάντοτε σημασία στις σκηνές πού θά κάνη μιά τέτοια ψυχή, θά ξοδεύη άσκοπα τις δυνάμεις του καί θά ταλαιπωρήται. Όταν απόκτηση πείρα, θά ξέρη πότε πρέπει νά δώση σημασία καί πότε νά άδιαφορήση. Νά, τώρα εγώ στά γράμματα πού μού στέλνουν ρίχνω μιά ματιά καί, άν είναι κάτι σοβαρό, σ’ εκείνο θά δώσω προσοχή. Είναι καί τού πειρασμού πολλές φορές. Άλλος σού λέει: δυό λεπτά, κάτι θά σού πω έδώ στήν πόρτα καί σέ κρατάει μιά ώρα. Νά είσαι ιδρωμένος, νά σέ χτυπάη έν τω μεταξύ τό ρεύμα, νά τρέμης, καί νά σού λέη ιστορίες, σάν νά μή συμβαίνη τίποτε. Έ, άπό τόν Θεό είναι αυτό; Μετά αρρωσταίνεις, δέν μπορείς νά κάνης προσευχή ούτε γιά τόν κόσμο ούτε γιά τόν εαυτό σου, καί αχρηστεύεσαι γιά μέρες. Έρχεται ύστερα κάποιος πού ό καημένος έχει πραγματική ανάγκη, καί δέν μπορείς νά τόν βοηθήσης. Αυτούς πάλι πού έχουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα, δέν φθάνει νά τούς ακούσης, νά δής ότι έχουν έναν πόνο και νά τούς πής: Πάρε μιά ασπιρίνη. Ένα λεπτό νά σέ απασχολήσω, λένε μερικοί, γιατί φεύγει τό αυτοκίνητο, καί σού λένε ένα σοβαρό θέμα. Σάν νά έχη κάποιος καρκίνο καί νά λέη στόν γιατρό: Κάνε μιά εγχείρηση, γιατί φεύγω σέ λίγο μέ τό αεροπλάνο!

. Κάθε πάθηση θέλει τόν ανάλογο χρόνο. Νά δής άπό πού ξεκινάει, τί συμπτώματα έχει κ.λπ. Σέ ένα σοβαρό θέμα δέν μπορείς νά δώσης πρόχειρες λύσεις. Ένας δόκιμος μοναχός μέ πλησίασε στήν λιτανεία πού κάνουν στο Αγιον Όρος τήν Διακαινήσιμο εβδομάδα, ακριβώς μόλις πήραμε μιά ανηφόρα, καί ήθελε νά του πώ περί νοεράς προσευχής. Τόσες φορές είχε έρθει στό Καλύβι καί ποτέ δέν ρώτησε γι’ αυτό τό θέμα, καί εκεί, πάνω στήν ανηφόρα, είχε τήν έμπνευση νά ρωτήση γιά ένα τόσο λεπτό θέμα! Ένα λεπτό καί σοβαρό θέμα δέν συζητιέται ούτε στό πόδι ούτε στόν ανήφορο…

Ένας  πνευματικός  άνθρωπος,  όταν  θέλη  νά  βοηθήση  κάποιον,  προσπαθεί  νά  τόν σύνδεση μέ τόν Χριστό καί όχι νά τόν δέση μέ τόν εαυτό του. Στήν συνέχεια χαίρεται, όταν καταφέρη  νά  τόν  σύνδεση  μέ  τόν  Χριστό,  καί  ό  άλλος  αγωνίζεται  προσβλέποντας  στόν Χριστό.  Τότε  καί  ό  ένας  καί  ό  άλλος  έχει  τόν  μισθό  του  καί  τά  πράγματα  πάνε  κανονικά. Όταν όμως ό άνθρωπος αγωνίζεται καί κοιτάζη πώς νά ευχαρίστηση αυτόν πού προσπαθεί νά  τόν  σύνδεση  μέ  τόν  Χριστό,  άν  δηλαδή  μιά  ενέργεια  του  θά  στενοχωρήση  ή  θά χαροποίηση  εκείνον,  καί  δέν  κοιτάζη  πώς  ό  Χριστός  βλέπει  αυτήν  τήν  ενέργεια  του,  τότε ούτε  τόν  άνθρωπο  πού  τόν  βοηθάει  ευχαριστεί,  ούτε  τόν  Χριστό,  άλλά  ούτε  ό  ίδιος ωφελείται,  γιατί  δέν  δέχεται  θεϊκή  βοήθεια.  Δηλαδή  ούτε  ό  Χριστός  ούτε  ό  πνευματικός χαίρεται  γι’  αυτό  τό  όποιο  κάνει,  άλλά  ούτε ό  ίδιος  βοηθιέται,  γιά  νά  ξεπεράση  μιά  δυσκολία.  Ας  υποθέσουμε  ότι  ψάλλει  μιά  αδελφή  καί  σκέφτεται: Άραγε ψάλλω  καλά;  Θά χαρή ή Γερόντισσα;. Έ, αυτή δέν βοηθιέται. Ένώ, άν ψάλλη γιά  τόν Χριστό,  τά πράγματα πάνε κανονικά καί καλά θά ψάλη καί τήν Γερόντισσα θά ευχαρίστηση.

- Γέροντα, όταν κανείς δέν καταλάβη σωστά αυτό πού του είπε ό πνευματικός, φταίει;

- Κοίταξε,  άν  δέν  κατάλαβε,  επειδή  είχε  μιά  επιθυμία  καί  ό  νους  του  ήταν  εκεί,  πάλι φταίει. Μερικοί τό θέλημα τό δικό τους τό κάνουν θέλημα του Θεού. Ρωτάει λ.χ. κάποιος τόν πνευματικό του γιά ένα πρόβλημα του καί έχει στόν λογισμό του τήν λύση πού θέλει, πού τόν  αναπαύει.  Ό  πνευματικός  του  λέει  τί πρέπει  νά  κάνη  καί  αυτός  καταλαβαίνει  ότι τού  είπε  νά  κάνη  αυτό  πού  ήθελε,  καί  τό  κάνει  μέ  χαρά,  νομίζοντας  κιόλας  ότι  κάνει υπακοή. Καί άν του πή μετά ό πνευματικός γιατί ενήργησες έτσι;, του λέει: Έτσι δέν μου είπες νά κάνω;. Άλλά καί  μερικές  φορές,  αυτό πού λέει  ό πνευματικός,  δέν  είναι  νά  τό πάρη κανείς κατά  γράμμα.  Μπορεί  νά  είναι  τρόπος  του  λέγειν.

Θά  σάς  πώ  μιά  περίπτώση,  γιά  νά καταλάβετε. Μιά σαρανταπεντάρα καθηγήτρια, πού είχε καί παιδιά, είχε μπλέξει έναν δεκαεξάχρονο μαθητή της. Τό παιδί έφυγε άπό τό σπίτι καί συζούσε μέ τήν καθηγήτρια. Όταν ό πατέρας του ήρθε στο Καλύβι καί μού είπε τόν πόνο του, τού είπα νά κάνη γιά τό θέμα αυτό  ό,τι  τού  πή  ό  πνευματικός  του.  Πήγε  λοιπόν  ό  καημένος  στον  πνευματικό  καί  μετά ήρθε  πάλι  σ’  έμενα.  Έγώ  είχα εκείνη  τήν  ήμερα  τήν  Εξαρχία  τού  Πατριαρχείου,  δέν μπορούσα  νά  συζητήσω  μαζί  του  καί  τού  είπα: Νά  κάνης  ό,τι  σού  είπε  ό  πνευματικός σου.  Αυτός  δέν  έφευγε  – καί  ευτυχώς  πού  δέν  έφυγε  καί  επέμενε.  Κάποια  στιγμή  πού εύκαίρησα,  τόν  είδα  λίγο  καί  μού  είπε:  Γέροντα, αποφάσισα  νά  τήν σκοτώσω αυτήν  τήν γυναίκα, γιατί έτσι μού είπε ό πνευματικός μου. Γιά στάσου, καλέ μου άνθρωπε, τού λέω, τί  ακριβώς  σού  είπε  ό  πνευματικός;. Μού  είπε:  Αυτή  ή  γυναίκα  είναι  γιά  σκότωμα. Καταλάβατε; Ό πνευματικός είπε, τρόπος τού λέγειν, αυτή ή γυναίκα είναι γιά σκότωμα, όχι νά τήν σκοτώση! Άπό τότε δέν λέω σέ κανέναν: νά κάνης ό,τι σού είπε ό πνευματικός, άλλά ρωτάω τί τού είπε ό πνευματικός…

- Μπορεί, Γέροντα, νά ζητάη κάποιος βοήθεια άπό τόν πνευματικό του καί συγχρόνως νά προτείνη καί τήν λύση;

- Έμ τότε, τί βοήθεια ζητάει; Άλλο είναι νά πή ταπεινά σάν λογισμό στον πνευματικό του τί νομίζει ότι θά τόν βοηθήση – αυτό επιβάλλεται – καί άλλο είναι νά έπιμένη ότι ό λογισμός του  αυτός  είναι  σωστός.  Τότε  είναι  πού  δέν  κάνει  ό  άνθρωπος  προκοπή.  Είναι  σάν  νά πηγαίνη  στον  γιατρό  καί  νά  τού  λέη: Αυτό  τό  φάρμακο  νά μού  δώσης.  Ό  άρρωστος οφείλει νά κάνη υπακοή στόν γιατρό δέν θά τού υπόδειξη τί είδους φάρμακα θά του δώση. Δέν  είναι εδώ θέμα  ορέξεως, όπως μέ  τά φαγητά και  τά  γλυκά,  γιά  νά  πή  κανείς: Θέλω μπακλαβά ή θέλω κανταΐφι. Ανάλογα μέ τήν πάθηση ό γιατρός δίνει καί τό φάρμακο.



http://gerontes.wordpress.com

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

 

Η επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι ένα γεγονός που απαιτεί και την ανάλογη προετοιμασία. Όσοι θα επισκεφτούν για πρώτη φορά έχουν ένα λόγο παραπάνω να αναζητήσουν περισσότερες λεπτομέρειες  για τα κειμήλια και τα μνημεία της υπερχιλιετούς αθωνικής πολιτείας. Κυρίως δε να ψηλαφίσουν τα σημεία της θεοφάνειας και της αγιότητος.

Στα πλαίσια αυτά κινείται και η έκδοση της Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου υπό τον τίτλο «Προσκυνητάρι». Πρόκειται για μια επιμελημένη έκδοση με την οποία οι επισκέπτες της Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου και του Αγίου Όρους γενικότερα, δύνανται να πληροφορηθούν για τη μοναχική ζωή και το ήθος των μοναχών. Το πλούσιο φωτογραφικό υλικό είναι ικανό να ξεναγήσει τους αναγνώστες στους χώρους και τους τρόπους του κοινοβιακού μοναχισμού. Τα αρχιτεκτονήματα, το Καθολικό της Μονής, τα Παρεκκλήσια, ο προαύλιος χώρος, η βιβλιοθήκη, τα καλντερίμια είναι μερικά από τα σημεία στα οποία εστιάζει ο προσκυνηματικός οδηγός.

Ο βασικός σκοπός της εκδόσεως, όπως θα τονίσει και ο Καθηγούμενος της Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου π. Γεώργιος Καψάνης στο πρόλογο της εκδόσεως, είναι να βοηθήσει  τον ευσεβή προσκυνητή της  να αποκομίσει την πνευματική ωφέλεια που προσφέρει ένα αγιορείτικο Μοναστήρι.

Η μικρή αυτή έκδοση είναι βέβαιο ότι περικλείει μια μεγάλη πνευματική και προσκυνηματική ευλογία. Η αγάπη και η φιλόκαλος διάθεση των επιμελητών της έκδοσης είναι το ξεχωριστό σημείο που την κάνει μοναδική στα χέρια του κάθε προσκυνητή και επισκέπτη της Ι.Μ.Οσίου Γρηγορίου.

 Κεντρική Διάθεση & Παραγγελίες: Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου, 630 87 Δάφνη, Άγιον Όρος. Τηλ.: 23770 23670, Κινητό: 6981 635024 (9:00 π.μ. έως 4:00 μ.μ.), Φαξ: 23770 23671

Περισσότερα: http://www.grigoriou.monastery.gr

Πηγή: http://www.pemptousia.gr

Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης: "Από την κρίση στην ελπίδα"

Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης: "Από την κρίση στην ελπίδα"

Τά ἐφετινά Χριστούγεννα βρίσκουν τόν λαό μας σέ κρίσιμη ἀκόμη κατάστασι. Οἱ ἐπικυρίαρχοι δανεισταί μας ἐπιβάλλουν ὅλο καί πιό δυσβάστακτες φορολογίες. Οἱ νέοι μας μαστίζονται ἀπό τήν ἀνεργία. Οἱ ἡλικιωμένοι βιώνουν πρωτοφανῆ ἀνασφάλεια. Γιά πολλούς χάθηκε ἡ ἐλπίδα. Συνάνθρωποί μας δέν ἀντέχουν πλέον τήν οἰκονομική δυσπραγία. Οἱ περισσότεροι ἀγωνιοῦν γιά περαιτέρω συνέπειες. Κάποιοι ἀπελπίζονται καί, δυστυχῶς, ὡρισμένοι αὐτοκτονοῦν.

Στήν προσπάθεια νά δοθῇ κάποια λύσις γίνονται πολιτικές, οἰκονομικές καί ἄλλες ἀναλύσεις, γιά νά βρεθῇ τί φταίει, τί μᾶς ὡδήγησε μέχρις ἐδῶ.

Οἱ πιστοί ἄνθρωποι ὅμως θέτουν ἀλλοιῶς τό ἐρώτημα: Τί θέλει ὁ Θεός ἀπό ἐμᾶς; Γιατί ἐπέτρεψε αὐτή τήν δοκιμασία; Ἀναζητοῦν τήν αἰτία μέ ἐλπίδα σέ Ἐκεῖνον πού προνοεῖ μέ ἀγάπη γιά τόν κόσμο του.

Αἰσθανόμαστε ἀδύναμοι καί πτωχοί, γιά νά δώσουμε μία δική μας ἀνθρώπινη ἀπάντησι. Γι’ αὐτό προσφεύγουμε στόν αἰώνιο λόγο τοῦ Θεοῦ, ὅπως καταγράφηκε στίς Ἅγιες Γραφές, διότι αὐτός φανερώνει τούς ἀπορρήτους λόγους τῆς Ἱστορίας, πού εἶναι ἄγνωστοι καί ἀκατανόητοι σέ ὅσους δέν τήν βλέπουν ὡς φιλάνθρωπη παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ.

Ἡ δοκιμασία πού περνᾶμε σήμερα ἔχει πολλές ὁμοιότητες μέ τήν ταλαιπωρία τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ κατά τήν ἑβδομηκονταετῆ αἰχμαλωσία του στήν Βαβυλῶνα. Τό κράτος τῶν Ἰουδαίων εἶχε καταλυθῆ ἀπό τόν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα, ὁ Ναός τοῦ Σολομῶντος εἶχε καταστραφῆ, τά ἱερά σκεύη του εἶχαν διαρπαγῆ καί ὁ λαός ἁλυσοδεμένος μεταφέρθηκε στήν Βαβυλῶνα. Ἡ θλίψις τοῦ λαοῦ γιά τόν ξεριζωμό καί ἡ δυστυχία τῆς σκλαβιᾶς ἦσαν ἀπερίγραπτες. Ὁ θρῆνος καί ὁ ὀδυρμός γιά τήν χαμένη ἐπίγεια Ἱερουσαλήμ ἦταν καθημερινός τρόπος ζωῆς. Στίς ὄχθες τῶν ποταμῶν τῆς Βαβυλώνας μοιρολογοῦσαν φέρνοντας στήν μνήμη τους τήν Ἱερουσαλήμ: «Ἐπί τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καί ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών». Στίς παρόχθιες ἰτιές κρεμοῦσαν οἱ ταλαίπωροι αἰχμάλωτοι τά μουσικά τους ὄργανα. Δέν ἤθελαν νά τραγουδήσουν τά ἱερά τους ἄσματα σέ ξένη γῆ. «Πῶς ἄσομαι τήν ᾠδήν Κυρίου ἐπί γῆς ἀλλοτρίας;». Δέν ἤθελαν νά λησμονήσουν ὅτι ἡ ἐπίγεια πατρίδα τους, ἐρημωμένη καί κατεσκαμμένη, τούς περιμένει. Ἡ λησμοσύνη θά ἦταν ἡ ὁλοκληρωτική τους καταστροφή. Νά ξεραθῇ τό χέρι μου, νά χάσω τήν λαλιά μου, ἔλεγαν θρηνητικά, ἄν σέ ξεχάσω, Ἱερουσαλήμ, ἄν δέν σέ ἔχω σάν τήν πρώτη μου λαχτάρα: «Ἐάν ἐπιλάθωμαί σου, Ἱερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου· κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐάν μή σου μνησθῶ, ἐάν μή προανατάξωμαι τήν Ἱερουσαλήμ ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου» (Ψαλμ. 136).

Ἀνάμεσα σέ αὐτόν τόν λαό ἔζησαν συναιχμάλωτοι καί τέσσερις εὐγενεῖς νέοι, ὁ προφήτης Δανιήλ καί οἱ Τρεῖς Παῖδες, Ἀνανίας, Ἀζαρίας καί Μισαήλ. Ἀνατράφηκαν στήν βασιλική αὐλή τοῦ Ναβουχοδονόσορα καί ἔλαβαν ὑψηλά ἀξιώματα. Ἀλλά, γιά τήν εὐσέβειά τους στόν ἀληθινό Θεό καί τήν προσήλωσι στίς παραδόσεις τῶν πατέρων τους, συκοφαντήθηκαν καί δοκιμάσθηκαν σκληρά. Ὁ προφήτης Δανιήλ ρίχθηκε στόν λάκκο τῶν λεόντων καί οἱ Τρεῖς Παῖδες στήν κάμινο τοῦ πυρός. Εὑρισκόμενοι μέσα σέ αὐτές τίς φρικτές συνθῆκες, πού ξεπερνοῦν κάθε περιγραφή, ἔνοιωσαν θαυμαστή θεία παρέμβασι καί παρηγορία. Ἄγγελος Κυρίου ἐδρόσιζε τούς τρεῖς νέους μέσα στό καμίνι τῆς φωτιᾶς καί ἄλλος ἄγγελος ἡμέρεψε τά θηρία, γιά νά μή βλάψουν τόν Δανιήλ. Στό ἀποκορύφωμα τῆς δοκιμασίας τους ἀλλά καί τῆς θείας εὐλογίας, ἀπό τίς καρδιές τῶν εὐσεβῶν νέων ἐπήγασε ἡ γνωστή ἐξομολογητική καί δοξολογική προσευχή, ὁ θαυμάσιος «Ὕμνος τῶν Τριῶν Παίδων» (Δαν. κεφ. 3).

Αὐτή ἡ προσευχή, τήν ὁποία ἐνέπνευσε τό Ἅγιο Πνεῦμα στίς ψυχές τῶν μαρτύρων τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ἀποκαλύπτει τήν πραγματική αἰτία τῆς βαβυλώνειας αἰχμαλωσίας τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ.

Αἰτία τῶν δεινῶν τους ἦταν οἱ ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ τους. Μέσα ἀπό τήν φλόγα τῆς καμίνου, ἐξ ὀνόματος ὅλου τοῦ λαοῦ, ἄν καί αὐτοί οἱ ἴδιοι δέν ἦσαν ποτέ ἀνυπάκουοι στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, οἱ τρεῖς νέοι ἐξωμολογοῦντο μέ τά ἑξῆς λόγια: Εὐλογητός εἶσαι, Κύριε, ὁ Θεός τῶν πατέρων μας. Δοξασμένο τό ὄνομά σου εἰς τούς αἰῶνας. Ὅ,τι ἀποφάσισες γιά μᾶς καί τήν ἁγία πόλη τῶν πατέρων μας, τήν Ἱερουσαλήμ, ὅλα εἶναι δίκαια καί σωστά. Ὅλα μᾶς βρῆκαν γιά τίς ἁμαρτίες μας. Ἁμαρτήσαμε πολύ, ἀνομήσαμε καί σέ ξεχάσαμε. Δέν τηρήσαμε τίς ἐντολές σου. Δέν σέ ὑπακούσαμε, ὥστε νά εὐτυχήσουμε. Καί τώρα μᾶς ἔχεις παραδώσει στά χέρια τῶν παρανόμων ἐχθρῶν μας, στήν δούλευση ἀδίκου καί πονηροτάτου βασιλέως (πρβλ. Δαν. κεφ. 3).

Καί ὁ προφήτης Δανιήλ, συλλογιζόμενος τήν αἰτία τῆς αἰχμαλωσίας τους, παρομοίως ἐξωμολογεῖτο ὑπέρ ὅλου τοῦ λαοῦ: «Κύριε ὁ Θεός ὁ μέγας καί θαυμαστός, ὁ φυλάσσων τήν διαθήκην σου καί τό ἔλεός σου τοῖς ἀγαπῶσί σε καί τοῖς φυλάσσουσι τάς ἐντολάς σου, ἡμάρτομεν, ἠδικήσαμεν, ἠνομήσαμεν καί ἀπέστημεν καί ἐξεκλίναμεν ἀπό τῶν ἐντολῶν σου καί ἀπό τῶν κριμάτων σου καί οὐκ εἰσηκούσαμεν τῶν δούλων σου τῶν προφητῶν, οἵ ἐλάλουν ἐν τῷ ὀνόματί σου πρός τούς βασιλεῖς ἡμῶν καί ἄρχοντας ἡμῶν καί πατέρας ἡμῶν, καί πρός πάντα τόν λαόν τῆς γῆς» (Δαν. κεφ. 9).

Ὁ πόνος τῆς σκληρῆς ἐξορίας εἶχε πιά μαλακώσει τούς σκληροκάρδιους Ἰουδαίους, τούς εἶχε θυμήσει τά παρακλητικά καί ἀφυπνιστικά κηρύγματα τοῦ προφήτου Ἱερεμία, τότε πού σέ ἡμέρες εὐμάρειας οἱ ἄρχοντες, οἱ ἱερεῖς καί ὁ λαός εἶχαν ἐγκαταλείψει τήν πίστι στόν ἀληθινό Θεό, προσέθεταν παρανομίες πάνω στίς παρανομίες καί ἐμόλυναν μέ εἴδωλα τόν Ναό τοῦ Σολομῶντος: «καί πάντες οἱ ἔνδοξοι Ἰούδα καί οἱ ἱερεῖς καί ὁ λαός τῆς γῆς ἐπλήθυναν τοῦ ἀθετῆσαι ἀθετήματα βδελυγμάτων ἐθνῶν καί ἐμίαναν τόν οἶκον Κυρίου τόν ἐν Ἱερουσαλήμ» (Β΄ Παραλ. 36, 14). Τότε πού μέ ἀλαζονεία περιγελοῦσαν τούς ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ, ἐξευτέλιζαν τά λόγια Του καί μέ ἀφροσύνη καί ἀγνωμοσύνη περιφρονοῦσαν τήν φιλανθρωπία Του, μέχρι πού ἔφθασε ἡ ὀργή Του, γιατί ἔμειναν ἀδιόρθωτοι: «καί ἐξαπέστειλε Κύριος ὁ Θεός τῶν πατέρων αὐτῶν ἐν χειρί προφητῶν ὀρθρίζων καί ἀποστέλλων τούς ἀγγέλους αὐτοῦ, ὅτι ἦν φειδόμενος τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καί τοῦ ἁγιάσματος αὐτοῦ· καί ἦσαν μυκτηρίζοντες τούς ἀγγέλους αὐτοῦ καί ἐξουδενοῦντες τούς λόγους αὐτοῦ καί ἐμπαίζοντες ἐν τοῖς προφήταις αὐτοῦ, ἕως ἀνέβη ὁ θυμός Κυρίου ἐν τῷ λαῷ αὐτοῦ, ἕως οὐκ ἦν ἴαμα» (Β΄ Παραλ. 36, 15-16). Θυμήθηκαν οἱ ταλαίπωροι ἐξόριστοι τῆς Βαβυλώνας ὅτι τότε ἦλθε ἡ ὀργή τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ, ὅταν πιά ἡ ἀσέβειά τους καί ἡ ἀλαζονεία τους δέν ἔπαιρναν ἄλλη διόρθωσι.

Εἶναι φανερό ἀπό τήν ἐξομολόγησι τῶν ἁγίων Τριῶν νέων καί τοῦ Δανιήλ ὅτι ἡ αἰτία τῶν δοκιμασιῶν τοῦ λαοῦ τους ἦταν ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Θεό τῶν πατέρων τους, ἡ ἀνυπακοή στό θέλημά Του, καί ὅτι οἱ δοκιμασίες ἦταν φανέρωσις τῆς παιδαγωγούσης ἀγάπης Του πρός τόν λαό Του, ἀπό τόν ὁποῖο περίμενε μετάνοια καί διόρθωσι.

Ἡ ἀποστασία τῶν Ἰουδαίων ἦταν, ὅπως φαίνεται, καθολική. Καί οἱ ἄρχοντες καί οἱ ἀρχόμενοι εἶχαν τό δικό τους μερίδιο στήν ἀποστασία. Οἱ ἄρχοντες μπορεῖ νά εἶχαν μεγαλύτερη εὐθύνη, ἀλλά καί ὁ λαός εἶχε τίς δικές του εὐθῦνες.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶχε γίνει τό παιδαγωγικό ὄργανο τοῦ Θεοῦ. Ἐδυνάστευε τούς Ἰουδαίους κατά παραχώρησιν Θεοῦ, γιά νά ἀντιληφθοῦν τά λάθη καί τίς παρεκτροπές τους καί νά ἔλθουν σέ μετάνοια.

Χρειάσθηκε ὅμως νά εὑρεθοῦν καί πρόσωπα μέ προφητικό χάρισμα, τά ὁποῖα μέσα στήν κόλασι τῆς δυστυχίας θά διέσωζαν τήν εὐσέβεια καί θά ἀποτελοῦσαν τό ἐκλεκτό λεῖμμα, χάριν τοῦ ὁποίου ὁ Θεός θά ἔσωζε ὅλον τόν ταλαιπωρημένο λαό.

Ἑβδομήντα χρόνια κράτησε ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἰουδαίων στήν Βαβυλῶνα. Ἀνάλογες ἤ καί πιό μακρόχρονες ἦσαν καί οἱ νεώτερες δοκιμασίες τοῦ χριστιανικοῦ μας λαοῦ. Δέν ξέρουμε πόσο θά κρατήσῃ ἡ τωρινή δική μας δοκιμασία. Τό μήνυμα τῶν ἁγίων Τριῶν Παίδων, τό ὁποῖο διαχρονικά περνᾶ μέχρις ἐμᾶς σήμερα, εἶναι ἡ πρόσκλησις σέ μετάνοια, στήν μετάνοια πού ἐκφράζει ἡ προσευχή τους. Μᾶς προσκαλοῦν νά ἐπιστρέψουμε στήν πνευματική παρακαταθήκη, τήν ὁποία μᾶς ἄφησαν οἱ πατέρες μας καί ἐμεῖς τήν ξεχάσαμε, θαμπωμένοι ἀπό τήν αἴγλη τῶν φώτων τῆς Ἑσπερίας καί ἀποχαυνωμένοι ἀπό τήν εὐμάρεια τῆς οἰκονομικῆς της δῆθεν ἀκμῆς. Ἐποιήσαμε καί ἐμεῖς, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, «τό πονηρόν ἐνώπιον Κυρίου» καί ἴσως τώρα συνειδητοποιοῦμε καλλίτερα τίς μεγάλες μας ἁμαρτίες: Διώχνουμε τόν Χριστό ἀπό τήν παιδεία, γιά νά τήν κάνουμε πανθρησκειακή. Τόν ἀπομακρύνουμε ἀπό τήν δημόσια ζωή, διότι μᾶς ἐνοχλεῖ ἡ παρουσία Του. Καταργοῦμε τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς, ἐπειδή ἐξυπηρετοῦνται τά μεγάλα οἰκονομικά συμφέροντα. Βλασφημοῦμε τό πανάγιο Πρόσωπό Του μέ χυδαῖες θεατρικές καί κινηματογραφικές ταινίες καί βιβλία. Νομιμοποιήσαμε τήν διάλυσι τῆς οἰκογένειας καί τήν φρικτή ἁμαρτία τῶν ἐκτρώσεων. Ἀνεχθήκαμε τήν πλεονεξία τῶν πλουτοκρατῶν καί τήν διαφθορά στήν δημόσια διοίκησι. Παραδοθήκαμε στό χρῆμα, στήν σάρκα, στήν δόξα. Χάσαμε τήν ἀνθρωπιά μας, κλειστήκαμε στήν φιλαυτία μας. Ἐγκαταλείψαμε τήν πατροπαράδοτη εὐσέβεια ὡς ἀναχρονιστική καί ἐκκοσμικευθήκαμε, γιά νά εἴμαστε σύγχρονοι καί κοινωνικά παραδεκτοί. Νοθεύσαμε τά Ὀρθόδοξα θεολογικά μας κριτήρια, δημιουργήσαμε διάφορες «θεολογίες» πού δέν συμφωνοῦν μέ τήν θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, αὐτοσχεδιάζουμε μέ αὐθάδεια, γιά νά ἐγκλιματισθοῦμε δῆθεν στό παγκοσμιοποιμένο περιβάλλον.

Χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, καί γι’ αὐτό γίναμε ὑποχείριοι τῶν δυναστῶν. Τό ἔχει δείξει ἐπανειλημμένως ἡ Ἱστορία, ὅτι οὔτε οἱ ἰσχυροί τοῦ κόσμου οὔτε οἱ κραταιοί οἰκονομικοί μηχανισμοί θά μποροῦσαν νά μᾶς ὑποδουλώσουν, ἐάν ἐμεῖς δέν εἴχαμε παρακούσει τόν Ἅγιο Θεό.

. Πλησιάζουμε στήν παγχαρμόσυνη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Ἡ ἐλπίδα πάλι προβάλλει. Κατά τήν προεόρτιο αὐτή περίοδο ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ ἰδιαιτέρως τόν προφήτη Δανιήλ καί τούς ἁγίους Τρεῖς Παῖδας. Μέ τήν ζωή τους προετύπωσαν καί προεφήτευσαν τά γεγονότα τῆς ἐνσάρκου θείας Οἰκονομίας. Ὁ προφήτης Δανιήλ μάλιστα εἶχε πολλές καί μεγάλες θεϊκές ἀποκαλύψεις. Εἶδε μεταξύ ἄλλων τόν Παλαιό τῶν Ἡμερῶν, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν σαρκωθέντα Λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν ἐνανθρωπήσαντα Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί Σωτῆρα μας.

Τήν γέννησί Του ἀπό τήν Παρθένο Μαρία θά ἑορτάσουμε καί πάλι. Αὐτός εἶναι ὁ μόνος πού μπορεῖ νά μᾶς παρηγορήσῃ, νά μᾶς δώσῃ ἐλπίδα καί νά μᾶς διαβεβαιώσῃ ὅτι κανείς Ναβουχοδονόσορ, ὅποια σημερινή ὀνομασία καί ἄν ἔχῃ, δέν μπορεῖ νά μᾶς ὑποδουλώσῃ, ἐάν ἐμεῖς μένουμε στερεοί στήν Πίστι καί τήν ζωή τῶν Πατέρων μας.

 Ἱκετεύομε τόν ἐκ φιλανθρωπίας σαρκωθέντα καί νηπιάσαντα Θεό, τόν Παλαιόν τῶν Ἡμερῶν καί δι’ ἡμᾶς γενόμενον Παιδίον Νέον, νά μᾶς συγχωρήσῃ καί νά μᾶς ὁδηγήσῃ στήν χριστιανική ζωή, γιά νά ἀμβλυνθῇ καί τελικά νά ξεπερασθῇ ἡ παροῦσα δεινή οἰκονομική, κοινωνική, ἠθική καί κυρίως πνευματική κρίσις.

Εὐλογημένα Χριστούγεννα.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου

Ἁγίου Ὄρους

ΜΕΘ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣ

Μεθ’ ημών ο Θεός, του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη,.............

Μεθ’ ημών ο Θεός

του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

Καθηγουμένου της Ι. Μονής

Οσίου Γρηγορίου Αγ.Όρους

Τά ἐφετινά Χριστούγεννα μᾶς εὑρίσκουν σέ κατάστασι κρίσιμη. Ἡ οἰκονομική δυσπραγία καί ἡ πτωχεία πού συνεπάγεται γιά πολλούς συμπατριώτας μας εἶναι αἰτία τῆς λύπης καί τῆς ἀνησυχίας πολλῶν. Ἡ ἀπειλή ἐπίσης τοῦ ἠλεκτρονικοῦ φακελλώματος, τό ὁποῖο περιορίζει τήν θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἀποτελεῖ ἐπίσης ἀφορμή βαθυτάτης ἀνησυχίας γιά πολλούς ἀδελφούς. Γι' αὐτούς τούς λόγους καί γιά πολλούς ἄλλους, ὅπως ἡ γκετοποίησις πρώην ἀκμαζουσῶν συνοικιῶν τῶν μεγαλουπόλεών μας, δημιουργοῦν μέσα μας καί γύρω μας μία καταθλιπτική ἀτμόσφαιρα.

Θά ἠχήσουν καί πάλιν οἱ καμπάνες τῶν Χριστουγέννων, γιά νά διαλαλήσουν ὅτι ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος: «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰωάν. α΄ 14)....

Ὁ ἐν σπηλαίῳ γεννηθείς Κύριος μᾶς ἀπεκάλυψε, ὅτι ὁ Θεός μας δέν εἶναι ὁ ψυχρός θεός τῶν φιλοσόφων οὔτε ὁ ἀπρόσιτος θεός τῶν Ἰουδαίων, ἀλλά εἶναι ὁ «Ἐμμανουήλ», δηλαδή «μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός» (Ματθ. α΄ 23).

Ἔτσι καί τώρα μέσα στό σκότος πού μᾶς περιβάλλει μποροῦμε νά δοῦμε Φῶς, νά ἐλπίσουμε, νά χαροῦμε.

Ὁ Ἐμμανουήλ εἶναι μαζί μας, γιά νά μᾶς παρηγορῇ, ὅτι ἔχουμε ὄχι μόνο Παντοδύναμο ἀλλά καί φιλόστοργο Πατέρα, ὁ ὁποῖος δέν θά μᾶς ἀφήσῃ μόνους καί ἀβοηθήτους στίς δυσκολίες μας. Ἀρκεῖ καί ἐμεῖς μέ πίστι καί ταπείνωσι νά ζητήσουμε τήν βοήθειά Του. Ἔχουμε ἄλλωστε ἀποδείξεις ὅτι ὁ Παντοδύναμος Κύριος πολλές φορές ἔσωσε τό Γένος μας ἀπό τόν ἀφανισμό καί τήν καταστροφή. Βέβαια γιά κάθε ἐπέμβασι τοῦ Ἁγίου Θεοῦ ἀπαιτεῖται καί ἡ δική μας μετάνοια.

Πῶς θά ὑγιάνῃ ἡ κοινωνία μας, ὅταν ἐμεῖς, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, θεοποιοῦμε τόν ἑαυτό μας, καλλιεργοῦμε ἕνα πολιτισμό φιλαυτίας, πού εἶναι ἀδιέξοδος;

Καταφρονοῦμε τίς σωτήριες καί φιλάνθρωπες ἐντολές τοῦ Θεοῦ, διώχνουμε τόν Ἐμμανουήλ ἀπό τήν κοινωνική καί οἰκογενειακή μας ζωή, καί μένουμε ἔρημοι καί ἀπελπισμένοι στόν ταλαίπωρο κόσμο μας.

Ὁ Ἐμμανουήλ ἦλθε, θέλει νά εἶναι μαζί μας, γιά νά μᾶς ἐμπνέῃ τήν ἀγάπη, τήν πίστι, τήν φιλανθρωπία, τήν δικαιοσύνη, τήν εἰρήνη. Πρέπει ὅμως καί ἐμεῖς νά Τόν θέλουμε, νά Τόν ζητοῦμε, νά μή Τόν διώχνουμε ἀπό κοντά μας μέ τήν ἀπιστία μας καί τόν ἐγωϊσμό μας.

Πόσο ὡραία γίνεται ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων, ὅταν ὁ Χριστός βασιλεύῃ στίς ψυχές των; Ὅπου καί ὅσες φορές ὁ Χριστός ἔγινε δεκτός μέ ἀγάπη καί πίστι ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἐκεῖ ἐξανθρωπίσθηκε ἡ ζωή των καί τά ἀνθρώπινα πρόσωπα βρῆκαν τό νόημα καί τόν σκοπό των. Παράδειγμα, ἡ πρώτη χριστιανική κοινότητα τῶν Ἱεροσολύμων μέ τήν θαυμαστή κοινοκτημοσύνη τῶν Χριστιανῶν, ἡ κοινοτική ὀργάνωσις τῶν ἑλληνορθοδόξων ἐνοριῶν ἐπί Τουρκοκρατίας, τά Ὀρθόδοξα κοινόβια, ὅπου κατά τόν Μ. Βασίλειο ὅλοι ζοῦν γιά τόν ἕνα καί ὁ ἕνας γιά ὅλους: «εἷς οἱ πολλοί, καί ὁ εἷς οὐ μόνος, ἀλλ᾽ ἐν πλείοσι» (Ἀσκητικαί Διατάξεις).

Βέβαια καί στίς περιπτώσεις αὐτές δέν ἔλλειψαν κάποιες παραφωνίες καί παραστρατήματα. Ἡ γενική ὅμως κατεύθυνσις ἦταν σωστή. Τό ἅλας βοηθοῦσε νά μή σαπίσῃ ἡ κοινωνία. Γιατί «ἐάν δέ τό ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται;» (Ματθ. ε΄ 13).

Ὁ ἑλληνορθόδοξος λαός μας, παρά τίς ἁμαρτίες ὅλων μας καί τίς προσπάθειες πού καταβάλλονται συστηματικά νά χωρισθῇ ἀπό τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, ἔχει ἀκόμη ρίζες χριστιανικές.

Χρέος ὅλων μας εἶναι, καί ἰδίως τῶν Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ἐμπνεύσουμε σ' ἐμᾶς καί τόν λαό μας τό πνεῦμα τῆς μετανοίας καί ἐπιστροφῆς στόν Θεό τῶν Πατέρων μας, γιά νά μπορῇ ὁ Ἐμμανουήλ νά εἶναι ἀνάμεσά μας, γιά νά δίνῃ νόημα στήν ζωή μας, χαρά, εἰρήνη, φῶς. Τελειώνοντας τόν ταπεινό αὐτό χαιρετισμό, θά ἤθελα νά ὑψώσω καί ἐγώ τήν φωνή μου μαζί μέ τήν Ἀδελφότητά μας πρός τούς ἀξιοτίμους πολιτικούς καί ἄρχοντάς μας, νά ἀποτρέψουν τήν ἐφαρμογή τοῦ ἠλεκτρονικοῦ φακελλώματος καί ἔτσι νά δώσουν ἄνεσι καί χαρά σέ ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων πού ἀγωνιοῦν θεαρέστως γιά τό κρίσιμο αὐτό θέμα.

Δέν θέλουμε νά γίνουμε ἀριθμοί-νούμερα, νά παραδώσουμε τό πρόσωπό μας στόν ἠλεκτρονικό ὁλοκληρωτισμό. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος. Ἐμεῖς θά παραιτηθοῦμε ἀπό τήν ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου μας;

Μαζί μέ τόν Ἰονέσκου –στό γνωστό ἔργο του «Ρινόκεροι»– κραυγάζουμε καί ἐμεῖς: «Δέν δεχόμαστε νά γίνουμε ρινόκεροι (ἀριθμοί). Θά μείνουμε ἄνθρωποι».

Μέ αὐτές τίς σκέψεις Σᾶς ἀπευθύνουμε τήν ἐν Χριστῷ τεχθέντι ἀγάπη μας καί τίς εὐχές μας γιά Χριστούγεννα, στά ὁποῖα θά συναντήσουμε καί θά ἀναπαύσουμε στήν ὕπαρξί μας τό θεῖον Βρέφος τῆς Βηθλεέμ.

Εὐλογημένα καί Ἅγια Χριστούγεννα!

Ὁ Καθηγούμενος τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου


Ἅγια Χριστούγεννα 2010


πηγή: Ορθόδοξο Παρατηρητήριο


και από: http://thriskeftika.blogspot.com/2010/12/blog-post_7867.html

Το μονοπάτι για τη Σκήτη της Αγίας Άννας στο Άγιον Όρος

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ.

Πνευματική συντυχία με τον Ηγούμενο της Ιερά Μονής Αγίου Παύλου, Αγίου Όρους Γέροντα Παρθένιο

Πνευματική συντυχία με τον Ηγούμενο της Ιερά Μονής Αγίου Παύλου, Αγίου Όρους Γέροντα Παρθένιο

Οκτωβρίου 14, 2010 — Χαράλαμπος

Ο Γέροντας Παρθένιος εδώ και 36 χρόνια είναι ηγούμενος στην μονή την οποία εχτισε τον 10ο αιώνα ο Αγ.Παύλος ο Ξηροποταμινός.Στο μοναστήρι μπήκε ως δόκιμος στα 21 του χρόνια.Τώρα είναι γνωστός και αγαπητός όχι μόνο στο Άγιον Όρος αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα,έχοντας πολλά πνευματικά τέκνα.
Ο π.Παρθένιος έχει μείνει ένας ανθρωπος της προσευχής ,της ταπείνωσης και της σιωπής,σαν ένας γέροντας της παλιάς εποχής.
Κατόπιν προσκλήσεως του μητροπολίτου Μολδαβίας κ.κ.Θεοφάνη, φέτος στις 14 Οκτωβρίου θα φέρουν προς προσκύνηση στο Ιάσιο της Ρουμανίας,επ’ευκαιρίας της εορτής της Οσίας Παρασκευής της Επιβατινής το δεξί χέρι του Αγ. Μάξιμου του Ομολογητή,το οποίο φυλάσσεται στην Μονή του Αγ.Παύλου.
Παρακάτω παραθέτουμε ένα απόσπασμα της συνέντευξης που παραχώρησε ο ηγούμενος της Μονής Αγίου Παύλου Γέροντας Παρθένιος στον Σίλβιου Αντρέι Βλανταρεάνου για το περιοδικό ”Lumea Credintei”

O γέροντας Παρθένιος με τον μητροπολίτη Μολδαβίας κ.κ.Θεοφάνη

-Πάτερ γεννηθήκατε στην Κεφαλλονιά.Μιλήστε μας λίγο για την παιδική σας ηλικία και για το ποιές ήταν οι συνθήκες τότε.
-Είχα οκτώ αδέλφια.Οι γονείς μου άνθρωποι απλοί,προσπάθησαν να μας οδηγήσουν στον σωστό δρόμο.Γι’αυτό μπορώ να πω ότι ήμασταν μια καλή χριστιανική οικογένεια.Ο πατέρας μου εκοιμήθη στα 86 του χρίνια ενώ η μητέρα μου στα 92 της χρόνια.Ο πατέρας μου ήταν πολύ σκληρός αλλά και πολύ ηθικός άνθρωπος και σεβόνταν τις παραδόσεις..Η μητέρα μου ήταν ένα αρνάκι του Θεού.Όχι επειδή ήταν μητέρα μου αλλά ζούσε σαν μια μοναχή στο μέσο του κόσμου
Εγώ γεννήθηκα το 1931.Η δεκαετία 1940-1950 ήταν πολύ δύσκολη για την Ελλάδα.Πολέμοι,εμφύλιοι,αίμα,πολύ αίμα,δολοφονίες.Από τότε γύρισε ο κόσμος ανάποδα.Με τόσα κακά και τόσες αμαρτίες οι άνθρωποι βρισκόνταν σε αξιοθρήνητη κατάσταση.
Σιγά-σιγά η Ελλάδα επανήλθε,ακολούθησε αυτή η περίοδος ειρήνης,αλλά τώρα τα πράγματα έφτασαν να είναι χειρότερα από ότι μετά τον Β Παγκ.Πόλεμο.
Τώρα έχουμε την παγκοσμιοποίηση.Δεν έχουν σημασία ούτε οι παραδόσεις,ούτε το Ευαγγέλιο,τίποτα, τα πάντα ισοπεδώθηκαν.Να φυλάξει ο Θεός επειδή οι άνθρωποι έχουν υποφέρει και θα υποφέρουν και στη συνέχεια.Εμεις έχουμε την ελπίδα μας στο Θεό,στην Παναγία και στους αγίους μας.Τα πράγματα όμως χειροτερεύουν.


-Πώς αποφασίσατε να γίνετε μοναχός;
-Πιστεύω ότι ήταν θέλημα Θεού.Η μητέρα μου μού έλεγε:«Να προσεύχεσαι στην Παναγία να γίνεις ένα καλό παιδί»Με μάθαινε να αποφεύγω τις αμαρτίες και εγώ άκουγα ότι μου έλεγε.Όταν ήμουν 16 ετών προσευχόμουν στην Παναγία να βρώ μια δουλειά για να βοηθήσω την οικογένειά μου.Πιο πολύ με ένοιαζε για την οικογένεια μου και όχι για εμένα.Αυτή λοιπόν ήταν η προσευχή μου,να βρω μια δουλειά,να γίνω καλό παιδί και να μην αμαρτάνω.Αυτήν την προσευχή την έκανα μετά της 12 τη νύχτα.Είχα ορίσει να προσεύχομαι μέχρι στις 12.30π.μ,πολλές φορές και μέχρι στις 1π.μ διαβάζοντας κάτι από τους Άγιους Πατέρες.
Ένα βράδυ, ενώ προσευχόμουν,δεν ήξερα τι άλλο να πω και είπα:«Παναγία μου δεν έχω τι άλλο να πω.Εσύ ξέρεις καλύτερα τι μου χρειάζεται και να με βοηθήσεις να το κάνω!»
Εκανα μετάνοια,σημείωσα το μαξιλάρι μου με το σημείο του Σταυρού και ξαπλώνοντας άκουσα μια φωνή από την εικόνα της Παναγίας:«Εσύ θα γίνεις μοναχός»!Εγώ δεν ήξερα καν τι είναι ο μοναχός..Έμεινα έκπληκτος.Ηταν μια φωνή γυναικεία,αλλά φωνή θαυμάσια,παραδεισιακή.Το επόμενο βράδυ έκανα την ίδια προσευχή και ξάπλωσα περιμένοντας να δω τι θα γίνει.Τότε άκουσα πάλι μια φωνή που μου έλεγε:«Παιδί μου ,αφού στο είπα,μοναχός θα γίνεις»!
Αυτή ήταν η αρχή προς τη μοναχική ζωή αν και πριν ούτε δεν το είχα σκεφτεί.Είχα πνευματικό,εκκλησιαζόμουν,εξομολογούμουν και σιγα-σιγά μου ήρθε αυτός ο πόθος και στα 21 μου πήγα στο μοναστήρι.Ήθελα να πάω από τα 17 αλλά επειδή ήμασταν μεγάλη οικογένεια και ο πατέρας δεν τα κατάφερνε μόνος,περίμενα να απολυθεί ο αδελφός μου από τον στρατό
Ήρθα εδώ στο μοναστήρι το 1954,τα Θεοφάνεια.Μού άρεσε πολύ το μοναστήρι και οι πατέρες.Μ’ανάπαυε το μέρος και το αγάπησα.Από τότε μέχρι σήμερα παλεύουμε.Εχουμε την ελπίδα μας στο Θεό και στην Παναγία.Ακόμη κι αν έχουμε πολλές αμαρτίες προσευχόμαστε στην Παναγία μας να μας βοηθήσει να σωθούμε να μην χάσουμε τον Παράδεισο.

-Τριανταέξι χρόνια είστε ηγούμενος.Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα για έναν ηγούμενο;
-Μα το να είσαι ηγούμενος!Και τι πιο εύκολο να κάνει κάποιος υπακοή.Καθόμουν μια φορά και σκεφτόμουν πως πέρασαν τόσα χρόνια.Κατάλαβα ότι μόνο με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας τα καταφέρνουμε στις δυσκολίες.
-Η Λακκοσκήτη ανήκει στη Μονή Αγ.Παύλου.Οι πατέρες εκεί σας αγαπούν ιδιαίτερα επειδή συμβάλατε αποφασιστικά στο να σωθεί η σκήτη
-Όταν ήμουν νέος η υπακοή μου ήταν στο δάσος.Εφτά χρόνια ήμουν σ’αυτήν την υπακοή,μεχρι το 1974 που εκλέχθηκα ηγούμενος.Ήταν μια υπακοή πολύ δύσκολη.Δεν υπήρχαν τότε δρόμοι όπως σήμερα.Πήγαινα στην καλύβα στο δάσος με τα πόδια ή με το μουλάρι.Τότε,στα 1966-1970, η Λακκοσκήτη είχε αρχίσει ήδη να ερειπώνει.Ζούσαν εκεί 6-7 πατέρες,τους θυμάμαι όλους με τα ονόματά τους.Έβλεπα τη σκήτη να γκρεμίζεται και εκλαιγε η καρδιά μου.Σιγά-σιγά δεν έμεινε κανένας.Ο τελευταίος που έμενε εκεί ήταν ο Νεόφυτος ο διάκος ο οποίος ήρθε μετά στο μοναστήρι όπου έζησε έξι χρόνια.
-Γνωρίζω ότι κάνατε αμέτρητες επεμβάσεις προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να ξανακατοικηθεί η σκήτη από Ρουμάνους μοναχούς
-Ναι,πάρα πολλές προσπάθειες και πολλούς αγώνες, εγώ προσωπικά παρακάλεσα πολλές φορές τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Με πολύ πόνο καρδιάς τον παρακάλεσα να επιστρέψουν εκεί Ρουμάνοι μοναχοί. Με τη βοήθεια της Παναγίας και του Αγίου ημητρίου τα καταφέραμε. Τώρα όταν πηγαίνω στη σκήτη χαίρομαι πολύ. Υπάρχουν μοναχοί,ι ερείς, γίνεται Θεία Λειτουργία. Τι όμορφα, τι όμορφα!

-Με χαρά διαπίστωσα ότι εδώ στο μοναστήρι σας έχετε ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στην αγία οικογένεια Μπρανκοβένι. Πρέπει να είναι το μοναδικό στο Άγιον Όρος περεκκλήσι αφιερωμένο σε ρουμάνους αγίους.Πως σας ήρθε η σκέψη;
-Ο Άγιος Κωνσταντίνος Μπρανκοβεάνου είναι ένας από τους κτήτορες της μονής μας.Με τα χρήματα που έστειλε ανακαινήστηκε όλη η δυτική πλευρά του μοναστηριού και το παρεκκλήσι των Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Ηταν ένας από τους μεγάλους υποστηρικτές της μονής μας.
πηγή – μετάφραση: Προσκυνητής, Περίπλους στην ορθόδοξη πνευματικότητα