Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης

Αφιέρωμα εις την μνήμην τουΑναδημοσίευση: http://egolpio.wordpress.com/2010/07/10/p-danihl-2/

Συμπληρώθηκε ένα έτος από την προς Κύριον εκδημίαν του Ιερομονάχου πατρός Δανιήλ Γούβαλη. Τα πνευματικά του παιδιά τελούμεν το ετήσιον μνημόσυνόν του το Σάββατον 10 Ιουλίου εις τον Ιερόν Ησυχαστήριον της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, του μακαριστού Γέροντος Πορφυρίου εις το Μήλεσι Αττικής, όπου κατά θείαν Πρόνοιαν αναπαύεται το σεπτόν σκήνωμά του, και την Κυριακήν 11 Ιουλίου εις την Αγίαν Παρασκευήν Μαλακάσας, όπου υπηρέτησε επί 25 συνεχή έτη.

Αγαπητοί αναγνώστες, σάς προσκαλούμε να παρευρεθήτε και να συμπροσευχηθήτε μαζί μας υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του ακούραστου αυτού και ταπεινού εργατού του αμπελώνος του Κυρίου, που σε όλη του τη ζωή ετοιμαζόταν σαν να επρόκειτο να πεθάνη την άλλη στιγμή και εργαζόταν σαν να μη επρόκειτο να πεθάνη ποτέ.

Σε αυτό το σημείον επιτρέψτε μας να αφιερώσουμε λίγα λόγια εις την μνήμην του.

Ο μακαριστός Ιερομόναχος πατήρ Δανιήλ γεννήθηκε το 1940 από ευλαβείς και μορφωμένους γονείς (ο πατέρας του υπήρξε δάσκαλος) εις το ορεινόν χωριόν Πανουριάς της Γκιώνας. Εκεί μεγάλωσε δύσκολα και τελείωσε το Δημοτικόν Σχολείον, αφού στα έξι του χρόνια έμεινε ορφανός από πατέρα και το σπίτι του καθώς και το χωριό του καταστράφηκε κατά την Γερμανικήν κατοχή.

Στα δώδεκά του χρόνια κατέβηκε στον Πειραιά, σε έναν θείο του, για να φοιτήση στο Γυμνάσιο. Εκεί τότε γνώρισε και την Αδελφότητα της Ι. Μονής Παρακλήτου και ανέπτυξε σιγά-σιγά ενεργή δράση. Σπούδασε θεολόγος εις την Θεολογικήν Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και όταν τελείωσε και την στρατιωτικήν του θητείαν ενετάχθη εις την Αδελφότητα του Παρακλήτου, όπου και παρέμεινε εργαζόμενος και ασκητεύοντας μέχρι την κοίμησιν του πνευματικού του Πατέρα και οδηγού μακαριστού Χερουβείμ. Τότε βγήκε στον κόσμο, για να υπηρετήση τον άνθρωπο και τον Θεό με κέντρο το ταπεινό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής Μαλακάσας, εφημέριος της οποίας υπήρξε από το 1984 μέχρι την οσίαν κοίμησίν του την 11^η Ιουλίου 2009. Τότε συνδέθηκε πνευματικά με τον ουσιαστικό πλέον Γέροντά του και Πνευματικό του οδηγό, τον μακαριστό Γέροντα Πορφύριο Μπαϊρακτάρη.

Σε όλα αυτά τα χρόνια, παρόλο που τον βρήκαν βαρειές ασθένειες και υπερκοπώσεις, έτρεχε και δούλευε ακούραστα, ημέρα και νύχτα, αψηφώντας κινδύνους, αψηφώντας κόπους, αψηφώντας τον ίδιον του τον εαυτό και τη ζωή του ακόμα, για να ικανοποιήση, κατά το δυνατόν, τις πνευματικές, ψυχικές και υλικές ακόμη ανάγκες των 3000 τουλάχιστον πνευματικών του τέκνων.

Ετοίμαζε τις ραδιοφωνικές εκπομπές του, τις ομιλίες του για εκκλησιαστικά συνέδρια, συνέγραφε βιβλία (πολλά από τα οποία παραμένουν ακόμα ανέκδοτα), ως υπεύθυνος, οργάνωνε και στελέχωνε τα κατηχητικά και τις Νεανικές Συντροφιές ολόκληρης της ΙΒ´ Αρχιερατικής Περιφερείας Καπανδριτίου–Ωρωπού της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής, ήταν μέλος της Συνοδικής Επιτροπής επί των αιρέσεων με ενεργό ποιμαντική και αντιαιρετική δράση, που είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή πολλών στην Ορθοδοξία, διακονούσε γενικά σε υπεύθυνες θέσεις και αποστολές την Εκκλησία και πολλά άλλα.

Και τα έκανε όλα αυτά αθόρυβα, απλά, ταπεινά, από πραγματική Αγάπη, αγάπη για τον Χριστό, αγάπη για τον Πλησίον.

Δεν είναι της ώρας να εκθειάσουμε το έργο του, ποιμαντικό, αντιαιρετικό, συγγραφικό κλπ η να εξάρουμε τις αρετές του, τις γνώσεις του, την σοφία του. Θα αρκεστούμε, επιτρέψτε μας αγαπητοί αναγνώστες, να πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» από τα βάθη της ψυχής μας, εμείς τα πνευματικά του τέκνα στον Πατέρα μας, που στάθηκε δίπλα μας στον καθένα μας ξεχωριστά, γιατί ξεχωριστά βρισκόμαστε όλοι μέσα στην γεμάτη αγάπη καρδιά του, και έσκυψε στις ανάγκες της ψυχής και του σώματός μας, μας ανακούφιζε, μας παρακολουθούσε με την προσευχή του σαν άγρυπνος φρουρός, μας θεράπευε την ψυχή και το σώμα, μας καθοδηγούσε και μας οδηγούσε στο ασφαλές λιμάνι. Ήταν για μας μία δύναμη, ένας ακλόνητος βράχος, που πάνω του ακουμπούσαμε και δε φοβόμασταν τίποτε. Ήταν ο φύλακας άγγελός μας, ο Ορθόδοξος Ποιμένας μας.

 Όταν έφυγε πονέσαμε βαθειά, νιώσαμε ένα μεγάλο κενό στη ζωή μας, κλονιστήκαμε. Αλλά ήμαστε σίγουροι, πως θα μας βοηθούσε να συνέλθουμε, γιατί όπως σε μια επιστολή του έγραφε ο Κυπριανός Καρχηδόνιος, μία αγιασμένη προσωπικότητα της αρχαίας Εκκλησίας, στο πιστό φίλο του Κορνήλιο, «δεν πρέπει να λυπούμαστε, αν μας χωρίση ο θάνατος…» αφού και τώρα επικοινωνούμε, αφού ο Πατέρας μας εξακολουθεί να μας αγαπά, να μας φροντίζη, να μας παρακολουθή, «να προσεύχεται υπέρ ημών προ του ιλαστηρίου του κοινού Πατρός» και «ο Χριστός να τον ακούη και να χαίρεται» (Γέρων Παΐσιος Αγιορείτης) και να μας βοηθάη.

Και πράγματι και τώρα μας βοηθάει και μας κατευθύνει. Να έχουμε όλοι την βοήθειά του και την ευχή του. Αιωνία του η μνήμη. Αιωνία σου η μνήμη σεβαστέ και αγαπημένε μας Πατέρα.

Μαρία Μελετίου–Μακρή  Φιλόλογος

ΘΕΕΕ ΜΟΥ ΔΩΣΤΟΥς ΔΥΝΑΜΗ

Θεέ μου δώστους δύναμη !

 

 

«Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἤ στενοχωρία ἤ διωγμός ἤ λιμός ἤ γυμνότης ἤ κίνδυνος ἤ μάχαιρα»

«Τέτοιαν ἀγάπην ἔδειξεν εἰς ἡμᾶς ὁ Χριστός. Ποῖος λοιπόν θά ἠμπορέσῃ νά μᾶς χωρίσῃ ἀπό τήν ἀγάπην αὐτήν, πού μᾶς ἔχει ὁ Χριστός; Μήπως θά μᾶς καταστήσῃ ὀλιγώτερον ἀγαπητούς εἰς τόν Χριστόν ἤ μήπως θά μᾶς χωρίσῃ ἀπ’ αὐτοῦ θλῖψις ἀπό ἐξωτερικάς περιστάσεις ἤ στενοχωρία καί ἐσωτερικ...ή πίεσις τῶν καρδιῶν μας ἤ διωγμός ἤ πεῖνα ἤ γύμνια καί ἔλλειψις ρούχων ἤ μάχαιρα πού νά μᾶς φοβερίζῃ μέ σφαγήν»;

Η Ηγουμένη Πελαγία, της Ορθοδόξου Ιεράς Μονής Αγίας Θέκλας στην Συρία όπου εδώ και πέντε ημέρες μαζί με δώδεκα ίσως και περισσότερες μοναχές βρίσκονταιστα χέρια τζιχαντιστών ανταρτών, έχουν ανάγκη τις προσευχές όλων μας .  Ο Κύριος να τις διαφυλάξει και να τις ελευθερώσει.

 

***

 

Σε ισλαμικό ραδιοσταθμό προλίγου  :

 

Κάτω από την απόλυτη πίεση των απαγωγέων οι ελληνορθόδοξες μοναχές σε βίντεο που προβλήθηκε από το Αλ Τζαζίρα που εδρεύει στην φίλα προσκείμενη της συριακής αντιπολίτευσης Ντόχα του Κατάρ μιλάνε με τα καλύτερα λόγια τους αντάρτες απαγωγείς.Δηλώνουν ότι τους φέρονται πολύ καλά είναι πολύ ευγενικοί μαζί τους και ότι βρίσκονται σ΄ένα πολύ ασφαλές μέρος.Θα της κρατήσουν εκεί ακόμη δύο ημέρες. Δεν γνωστοποιούν την τοποθεσία. Αγνοούν και δεν δηλώνουν τι θα συμβεί μετά.Ισχυρίζονται ότι τις μετακίνησαν μετά τους βομβαρδισμούς του καθεστώτος. Κατηγόρησαν την αεροπορία ότι αυτή ευθύνεται για τοις καταστροφές τζαμιών και εκκλησιών.Πρόσθεσαν ότι όλες οι αδερφές είναι πολύ καλά στην υγεία τους και δεν υπάρχει κανένας τραυματισμός.
Οι μοναχές είναι φανερό ότι είναι υπό καθεστώς ομηρίας και ομιλούν καθ υπαγόρευση και με το μαχαίρι στο λαιμό και το πιστόλι στο κρόταφο. Από την ηγουμένη έχει αφαιρεθεό σταυρός διακριτικό της θέσης της και της ομολογίας της. Είναι ώρα μαρτύρων είναι ώρα ομολογητών αλλάκαι ώρα πεπτωκότων.Αυτήν τηνώρα δεν διακυβεύεται η ζωή μόνο των μοναχών αλλά η επιβίωση το κύρος το γόητρο και αξιοποιστία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.Αυτή η αξιοπιστία της  είναι η απαρακαταθήκη των μαρτύρων και μάλιστα αρκετών πρόσφατα αδελφών και συμοναστών των καλογριών της Αγίας Θέκλας.Στώμεν καλώς…..

 

 

 «Είμαστε πρόθυμες να πεθάνουμε σαν μάρτυρες»έλεγαν οι μοναχές της Αγίας Θέκλαs .

 

«Η πίστη και η προσευχή είναι το όπλο μου» είχε δηλώσει σε πρόσφατη συνέντευξη της στο επίσημο συριακό πρακτορείο SANA η ηγουμένη Πελαγία, μια εκ των δώδεκα μοναχών που βρίσκονται στα χέρια εξτρεμιστών ανταρτών.

Η ηγουμένη είχε μιλήσει για την αντίδραση της κατά την εισβολή ανταρτών στη Μονή, στην οποία φιλοξενούνται πολλά ορφανά του πολέμου.

«Εκείνη τη στιγμή όταν εισέβαλαν οι μαχητές στο μοναστήρι ένιωσα μια παράξενη δύναμη» είχε πει.

 

 

 

΄Οσιος Πορφύριος !

 

 

 

Όσιε Πορφύριε πρεύσβευε υπέρ ημών !

 

 

 

Αγίου Δωρόθεου - Ρητά

Αγίου Δωρόθεου - Ρητά

 

 

 

 

Είναι συμφέρον μας σε κάθε περίπτωση να ικανοποιούμε ελάχιστα από τις ανάγκες μας. Γιατί δεν είναι συμφέρον ν' αναπαυόμαστε με πληρότητα σε όλα.

Όποιος δεν έχει δικό του θέλημα, κάνει πάντοτε το δικό του. Γιατί εφόσον δεν έχει δικό του, ο,τι και αν γίνει τον αναπαύει. Και έτσι είναι σαν να κάνει πάντα το δικό του. Επειδή δεν θέλει να γίνονται τα πράγματα όπως αυτός θέλει, αλλά τα αποδέχεται όπως γίνονται.

Είναι αδύνατον να οργιστεί κανείς εναντίον του πλησίον αν πρώτα δεν υπερηφανευτεί εσωτερικά απέναντί του και αν δεν τον περιφρονήσει και αν δεν θεωρήσει τον εαυτό του καλύτερον απ' αυτόν.

Απόδειξη πως ενεργεί κανείς με τη θέλησή του το πάθος είναι αν ταράζεται όταν τον ελέγχουν ή τον διορθώνουν. Όταν όμως δέχεται τον έλεγχο χωρίς να ταραχτεί, δηλαδή τον έλεγχο που του προτείνουν, είναι απόδειξη ότι, και αν αμαρτάνει, αμαρτάνει από άγνοια και αδυναμία.

Αβά Δωρόθεου

Έργα Ασκητικά 

Στάρετς Ιάκωβος

 

Στάρετς Ιάκωβος

Οι στάρετς είναι πραγματικοί ιατροί. Δεν προφέρουν ποτέ μάταια λόγια στοργικά, δίνουν ένα φάρμακο, συχνά πικρό, αλλά πάντοτε αποτελεσματικό. Κανένας δεν φεύγει από έναν στάρετς, με απελπισία, ούτε με θλίψη. Φεύγει από κοντά του παρηγορημένος, μ' ένα ακτινοβόλο και ξανανοιωμένο πρόσωπο.Δεν είναι μόνον η πνευματική σοφία που επιδρά, αλλά και η δύναμη της προσευχής τους, η δύναμη της θετικής και άμεσης αγάπης που γίνεται αισθητή αμέσως από τον καθένα, όπως επίσης και η απεριόριστη εμπιστοσύνη που τους δίνει ο λαός. Χιλιάδες άνθρωποι στην Ρωσία ζουν με την ανάμνηση της συνομιλίας τους μ' έναν στάρετς και με τις συμβουλές που τους έδωσε. Ο στάρετς είναι μια εικόνα του Θεού. Ακόμα και μια φορά να τον δη κανείς, καταλαβαίνει ότι δεν είναι πια δυνατόν να ζήσει όπως πριν, ότι εις το εξής ολόκληρη η ύπαρξη θα εκτιμάται σε σχέση μ' αυτή την ομορφιά, μ' αυτό το φως της χάριτος. Η αγιότητα στους στάρετς, γίνεται μια απαίτηση κι ένα κάλεσμα.
Η φίλη μου είπε μια φορά: «Εάν ο στάρετς Ιάκωβος είναι έτσι, τότε πως πρέπει να είναι ο Χριστός!»Ένα τεράστιο πλήθος, ανθρώπων ακολουθούσε τον παπα-Ιάκωβο που λουζόταν από το φως της αγάπης όπου κι αν εμφανιζόταν. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η ταπείνωση; Ο στάρετς Ιάκωβος λέει συχνά για τον εαυτό του: «Είμαι ένα χαλάκι όπου οι άνθρωποι σκουπίζουν τα πόδια τους». Κι ακόμα: «Προσπαθώ συνέχεια να σκαρφαλώσω στον πάγκο και ξαναβρίσκομαι από κάτω. Αλλά ξαναπροσπαθώ, δεν κουράζομαι» Ο παπα-Ιάκωβος είχε πολύ ευρύ πνεύμα. Εγώ κι άλλοι πιστοί διανοούμενοι, συνηθισμένοι να είμαστε ανεκτικοί και να μην εκπλησσόμεθα ποτέ με τίποτα, ξαφνιαστήκαμε από αυτήν την ευρύτητα των κρίσεων των στάρετς, που δεν έχει κανένα κοινό σημείο με το φιλελευθερισμό ούτε με την αδιαφορία. Μια τέτοια ευρύτητα απόψεων κι ένα τέλειο θάρρος ήταν φανερά το αποτέλεσμα της εσωτερικής ηρεμίας, της δυνάμεως και της εμπιστοσύνης στο Θεό.
 Ο στάρετς ήταν πολύ οικτίρμων. Θυμάμαι πως μια φορά μετά την ακολουθία στην εκκλησία της κοιμήσεως, είχαμε σχηματίσει μια μεγάλη ουρά περιμένοντας να δεχτούμε την αγία του ευλογία και να του φιλήσουμε το χέρι. Εκείνη τη στιγμή μπήκε ένας άνδρας στην εκκλησία. Ήταν ένας γνωστός μου, που μόλις είχε έρθει στο Πετσόρι με το λεωφορείο. Εγώ ήξερα καλά τη δύσκολη ζωή του. Μόλις είχε τραβηχτεί από έναν κόσμο όπου άφηνε άλυτα δράματα στην οικογένεια του και στη δουλειά του. Το νέο και κουρασμένο πρόσωπο του Νικόλα είχε την έκφραση μιας καταστροφής. Έμοιαζε χαμένος. Μεγάλη ήταν η αντίθεση αυτού του προσώπου και των άλλων που ήσαν ήρεμοι και ειρηνικοί μετά από μια μεγάλη ακολουθία.Ο Νικόλαος, αναποφάσιστος, πιάνει θέση στην άκρη της ουράς για να ζητήσει ευλογία από τον στάρετς, αλλά ο ίδιος ο στάρετς τον προσέχει αμέσως, τον πλησιάζει, τον αγκαλιάζει (είναι η πρώτη φορά που τον βλέπει), τον φιλά στο μέτωπο, στα μάγουλα, στο λαιμό. Μόνον μια μητέρα μπορεί να χαϊδέψει έτσι ένα παιδί της που υποφέρει. Ο στάρετς ρωτά το Νικόλα από που ήρθε και πότε θα μπορέσει να περάσει για εξομολόγηση.Όταν θυμάμαι αυτή τη σκηνή, η απαίδευτη καρδιά μου μου φαίνεται πέτρινη, χονδροειδής. Στη συνέχεια είχα, εγώ η ίδια την εμπειρία της αγάπης του στάρετς. Μετά από μια συνομιλία μαζί του αποκόμισα μια αίσθηση συμφιλιώσεως χωρίς όρια, με ολόκληρο τον κόσμο, με τους ανθρώπους, τα ζώα, τις πέτρες. Δεν είναι τυχαίο το ότι ονομάζουμε το Άγιο Πνεύμα Παράκλητο: που παρηγορεί. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ήταν μαζί μας το Άγιο Πνεύμα. Ο στάρετς μου μίλησε άμεσα και αυστηρά για τα ελαττώματα μου, για την ανυπομονησία μου, για την έλλειψη ωριμότητας, αλλά βγήκα από το εξομολογητήριο παρηγορημένη σαν να είχα βρεθεί στον παράδεισο. Άλλωστε δεν έκρυβε την πρόθεση του να με παρηγορήσει. Κατά τη διάρκεια της συζητήσεως μας πολλές φορές μου είπε: «Να πως μπορώ ακόμα να σε παρηγορήσω». Η αγάπη του ήταν συγχρόνως μεγαλειώδης, τρυφερή και τόσο δυνατή, που δεν φοβόμουν καθόλου να του τα πω όλα ειλικρινά.
Με τα λόγια έδινε την εντύπωση ότι στέκεται με σεβασμό μπροστά σε κάθε μικρό χορταράκι. Δεν έλεγε, «μήλο» αλλά «μηλαράκι»• ο ίδιος ήταν μια προσωπικότητα ανανεωμένη και πυρπολημένη γεμάτη από το Λόγο και από θείες ενέργειες
 Ο στάρετς Ιάκωβος δεν έκανε γενικές ερωτήσεις. Το πλησίασμα των ανθρώπων γι' αυτόν ήταν αναγκαστικά άμεσο και συγκεκριμένο. «Κάθε άνθρωπος θα διανύσει τον δικό του δρόμο προς τον Θεό. Πρέπει να δώσεις στον καθένα σύμφωνα με τα μέτρα του», έλεγε.
 Θυμάμαι που τον είδα να μιλά με μερικές γυναίκες που του ζητούσαν μια ευλογία για το γάμο τους. Στη σκληρή εποχή μας, το πρόβλημα των γάμων και των διαζυγίων έχει γίνει δραματικό. Σπάνιος είναι ο γάμος που μπορεί να θεωρηθεί ως πετυχημένος. Επίσης, οι μισοί γάμοι στη χώρα καταλήγουν σε διαζύγιο. Γι' αυτόν το λόγο, οι στάρετς δεν δίνουν εύκολα την ευλογία τους για ένα γάμο. Σε μια από τις γυναίκες που του είχε ζητήσει την ευλογία του, ο πατήρ Ιάκωβος έκανε την εξής ερώτηση:«Μπορείς να φέρεις στον κόσμο έναν άγιο; "Αν μπορείς τότε παντρέψου, διαφορετικά δεν σου δίνω την ευλογία μου».Σε μιαν άλλη είπε:«Είσαι μια μορφωμένη γυναίκα, η επιστήμη υπήρξε πάντα για σένα το ουσιωδέστερο πράγμα, από την άλλη μεριά ο γάμος ζητά πολλές θυσίες. Είσαι ικανή να θυσιάσεις τις επιστημονικές σου ασχολίες για ν' αφιερώσεις το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου σου σε πράγματα βαρετά για σένα: το νοικοκυριό, τα ψώνια, το πλύσιμο; Κι αν έχεις παιδιά, θα πρέπει αναγκαστικά να κάνεις αυτήν τη θυσία. Σκέψου».Κι έτσι μιλούσε στην κάθε μια μ' έναν διαφορετικό τρόπο.Σε νεοφώτιστους σαν κι εμάς, ο παπα-Ιάκωβος, του άρεσε να λέει: «Ετοιμαστείτε, για μια μεγάλη απόσταση, μη βιάζεστε». Συγχρόνως ήταν απαιτητικός αγρυπνούσε αυστηρά ώστε να υπάρχει μια πνευματική πρόοδος, και ώστε οι δυνάμεις των πνευματικών του παιδιών ν' αυξάνονται μέρα με τη μέρα.

ΤΑΤΙΑΝΑ ΓΚΟΡΙΤΣΕΒΑ

απόσπασμα από το βιβλίο:Είναι επικίνδυνο να μιλάς για τον Θεό.ΤΗΝΟΣ www.egolpio.gr

Συγκλονιστική διήγησις περὶ κατακρίσεως.

 

Γέρων Πανάρετος Φιλοθεΐτης 

 

Διήγησις περὶ κατακρίσεως

Ὁ μακαρίτης πνευματικὸς ἀπὸ τὴσκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, παπα-Νικόδημος, μοῦδιηγήθηκε τὴνἀκόλουθη ἱστορία, παρμένη ἀπὸ πατερικὰ Ἁγιορείτικα χειρόγραφα.

Ἕνας πιστὸς χριστιανός, πήγαινε ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια στὸν πνευματικό του καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες του. Μιὰ μέρα ὅμως,ὅπως συνήθιζε, πῆγε στὸν πνευματικό του νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ ἀνοίγοντας τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του βρῆκε τὸν πνευματικὸ νὰ πορνεύει μὲ μία γυναῖκα. Ἀμέσως βγῆκε ἔξω καὶ φεύγοντας εἶπε στὸν ἑαυτό του: «ἄχ, τίἔπαθα ἀλοίμονο σὲ μένα, ἐγὼ ἔχω τόσα χρόνια ποὺ ἐξομολογοῦμαι σ᾿αὐτόν, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κολασθῶ; διότι ὅσα ἁμαρτήματα καὶ ἂν μοῦσυγχώρησε, ἐφόσον εἶναι τόσον ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, εἶναι, τί εἶναι; εἶναιὅλα ἀσυγχώρητα», ἔλεγε καὶ χτυπιόταν ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τὸν βρῆκε καὶ δὲν ἤξερε τί πρέπει νὰ κάνει.

Στὸ δρόμο ποὺ ἔφευγε, δίψασε. Προχώρησε λίγο καὶ μπροστά του βρέθηκε ἕνα μικρὸ ῥεματάκι, στὸ ὁποῖο ἔτρεχε γάργαρο καὶ πεντακάθαρο νερό. Ἔσκυψε καὶ ἤπιε. Ἤπιε τόσο ποὺ χόρτασε καὶ δὲν τοῦ ῾κανε καρδιὰ νὰφύγει, ἀλλὰ ἤθελε νὰ πιεῖ καὶ ἄλλο ἀπὸ κεῖνο τὸ νεράκι. Σὲ μία στιγμὴσκέφτηκε μὲ τὸ λογισμό του καὶ εἶπε: «ἂν ἐδῶ χαμηλὰ στὸ ῥέμα εἶναι τόσο καλό, τότε ὅσο πιὸ κοντὰ στὴν πηγή του, ἀπὸ ῾κεῖ ποὺ βγαίνει, τόσο καλύτερο θὰ εἶναι» καὶ μὲ τὴ σκέψη αὐτὴ ξεκίνησε νὰ βρεῖ τὴ πηγὴ τοῦνεροῦ. Ὅταν ἔφτασε ὅμως ἐκεῖ, τί νὰ δεῖ;! βλέπει, τί βλέπει;! βλέπει τὸ νερὸνὰ βγαίνει ἀπὸ ἕνα ψόφιο καὶ βρώμικο κουφάρι σκύλου, μέσα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ σκυλιοῦ νὰ βγαίνει τὸ νερό! Τότε βαθιὰ ἀναστέναξε καὶ εἶπε: «Ἀλλοίμονο σὲ μένα τὸν ἄθλιο, μαγαρίστηκα ὁ ταλαίπωρος καὶ ἤπια ἀπὸ τὸμολυσμένο αὐτὸ νερό, φαίνεται ὅτι εἶμαι πολὺ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀκάθαρτος γιὰ νὰ μοῦ συμβοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα».

Στὴν μεγάλη αὐτὴ στενοχώρια ποὺ βρισκόταν, τοῦ παρουσιάστηκεἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: «Γιατί ἄνθρωπέ μου στενοχωριέσαι καὶλυπῆσαι γιὰ τὰ πράγματα ποῦ σοῦ συμβαίνουν; Ὅταν ἤπιες τὸ νερὸ ἀπὸ τὸρεματάκι δὲν εὐχαριστήθηκες ποὺ βρῆκες πολὺ καθαρὸ καὶ δὲν τὸ χόρταινες νὰ πίνεις καὶ τώρα, ποὺ εἶδες τοῦτο ὅτι βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦσκυλιοῦ, λὲς ὅτι μολύνθηκες; Ἂν ἀγαπητέ μου, ὁ σκύλος εἶναι ψόφιος καὶἀκάθαρτος, μὴ λυπῆσαι γι᾿ αὐτὸ ἐσύ, διότι τὸ νερὸ ποὺ ἤπιες ἐσὺ κι ὁκόσμος ὅλος ποὺ πίνει, μπορεῖ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦσκύλου, ἀλλὰ τὸ νερὸ ποὺ βγαίνει δὲν εἶναι δικό του, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, εἶναι τοῦ Θεοῦ τὸ νερό.

Ἔτσι καὶ ὁ πνευματικός σου ποὺ σὲ ἐξομολογοῦσε, ἡ συγχώρηση ποὺ σοῦἔδινε δὲν ἦταν δική του, ἀλλὰ ἡ συγχώρηση εἶναι δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος τὴν δίνει, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα τὴν χορηγεῖ σ᾿ αὐτὸν ποὺ καθαρὰ καὶ εἰλικρινὰἐξομολογεῖται τὶς ἁμαρτίες του καὶ τὶς ἀδυναμίες του. Μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι, οἱδωρεὲς καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους δίδονται μέσῳ τῆςἱεροσύνης ἀπὸ τοὺς κανονικὰ χειροτονημένους καὶ ἔχοντας τὴν ἄδεια τῆςἐξομολογήσεως καὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος ὁΔεσπότης Χριστὸς στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ μαθητάς Του: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφίεντε τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἀφίενται αὐτοῖς. Ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Ἔτσι λοιπὸν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔδωκαν τὴνἐξουσίαν αὐτὴν στοὺς ἐπισκόπους καὶ διαδόχους αὐτῶν καὶ ἐκεῖνοι στοὺς κανονικὰ χειροτονηθέντας ἱερεῖς καὶ πνευματικούς. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου καὶ διότι τελοῦν τὰ ἅγια Μυστήρια τοῦ Θεοῦ οἱ ἱερεῖς εἶναι ἀνώτεροι κατὰ τὸἀξίωμα καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν βασιλέα καὶ ἀνώτατον ἄρχοντα τοῦ λαοῦ.Ἀνώτεροι εἶναι οἱ ἱερεῖς ἀπὸ ὅλους, διότι ὁτιδήποτε κι ἂν εἶναι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ στὸν κόσμο, τὰ κοσμικὰ ἀξιώματα, ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ τὸν πνευματικὸθὰ λάβει τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος· αὐτὴ εἶναι ἡ Ἱερὰ Παράδοσις τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας».

Καὶ τώρα, λέγει ὁ ἄγγελος: «Πήγαινε νὰ βάλεις μετάνοια καὶ νὰ ζητήσεις συγχώρηση ἀπὸ τὸν πνευματικό σου ποὺ τὸν εἶδες νὰ ἁμαρτάνει καὶπαρακάλεσέ τον νὰ σὲ συγχωρήσει γιὰ τὴν κατάκριση ποὺ σὲ βάρος τουἔκαμες. Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ ἐκεῖνος ἔκανε, ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἐξετάσει καὶ αὐτὸς μόνο θὰ τὸν κρίνει, διότι ἐσὺ εἶδες αὐτὸν νὰ κάνει τὴν ἁμαρτία, δὲν μπορεῖς ὅμως νὰ γνωρίζεις ἂν αὐτὸς μετανόησε, ἢ τὸν τρόπο τῆς μετανοίας του. Ἔτσι ἐσὺ δὲν ἔχεις, ἐσὺ μὲν ἔχεις τὴν ἁμαρτία τῆς κατακρίσεως, ἐκεῖνος δέ, ἂν μετανοήσει θὰ τρυγήσει τοὺς καρποὺς τῆς μετανοίας καὶ τῆς διορθώσεώς του. Δὲν μποροῦμε λοιπὸν νὰ κρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο».

Ὅταν ὁ ἄγγελος λοιπὸν τὰ εἶπε αὐτά, στὸν πιστὸ ἐκεῖνο χριστιανό, ἔγινεἄφαντος. Ὁ δὲ χριστιανὸς σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀγγέλου, γύρισε πίσω· πῆγε στὸν πνευματικό του, στὸν ὁποῖο διηγήθηκε ὅλα ὅσα εἶδε καὶἄκουσε ἀπὸ τὸν ἄγγελο Κυρίου καὶ ἔβαλε μετάνοια καὶ ὅταν εἶπε τὰδιατρέξαντα στὸν πνευματικό, ὅπως τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος, ὁ πνευματικὸς μὲδάκρυα στὰ ματιὰ μετανόησε, ἔκλαψε πικρὰ καὶ ζήτησε συγχώρηση ἀπὸ τὸν Πολυέλεο, Πολυεύσπλαχνο καὶ Πανάγαθο Θεὸ καὶ διόρθωσε τὰ κακῶς διαπραττόμενα πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ ψυχῆς σωτηρία αὐτοῦ.

Ὅταν μοῦ διηγήθηκε αὐτὰ ὁ πνευματικός μου, παπα-Νικόδημος, συνέχισε τὸν λόγο του καὶ μὲ ἀγάπη μου εἶπε: «γι᾿ αὐτὸ ἀδελφέ μου, Χαράλαμπε, (αὐτὸ ἔλαβε χώρα τὸ 1934, ποὺ δὲν ἤμουνα ἀκόμη μοναχός, καὶ μ᾿ ἔλεγε μὲτὸ κατὰ κόσμον ὄνομά μου), δὲν ἔχουμε δικαίωμα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νὰἐξετάζουμε τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ὅπως λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων, ἀλλότριον ἱκέτην;» (πρὸς Ρωμαίους ἀναφέρεται αὐτό). Πολὺ δὲ περισσότερο νὰ κρίνουμε τοὺς κληρικούς, τοὺς ἱερωμένους, τοὺς πνευματικούς, καὶ γενικὰ τοὺς ῥασοφόρους, τοὺς ὁποίους σκληρότατα δοκιμάζει ὁ Θεὸς καὶ μὲ μεγάλη πονηρία καὶ μαεστρία πολεμεῖ ὁ διάβολος,ὅπως λέει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, καὶ ἐν ᾧ κρίματι κρίνετε κριθήσετε, καὶ ἐν ᾧ μέτρω μετρεῖτε μετρηθήσετε ὑμῖν! Ἐμεῖς ὀφείλομε νὰσυγχωροῦμε τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων καὶ νὰ μετανοοῦμε, νὰ κρίνουμε καὶνὰ τιμωροῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ μόνον. Ἂν θέλουμε νὰ σωθοῦμε νὰσυγχωροῦμε τοὺς ἄλλους καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἱεροῦΕὐαγγελίου, ποὺ λέει: ἐὰν ἀφήνετε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν,ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Θεὸς τὰ παραπτώματα ὑμῶν, κατὰ τὸ ἄφετε καὶἀφεθήσεται ὑμῖν.

Ναί, ἀδελφοί μου, ἡ κατάκρισις εἶναι μεγάλη ἁμαρτία καὶ δὲν πρέπει ποτὲνὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὰ ἐλαττώματα καὶ μὲ τὶς παραβάσεις τῶν ἄλλωνἀνθρώπων! Δὲν ἔχουμε καμιὰ δουλειὰ ἐμεῖς. Ὁ καθένας ὅ,τι κάνει τὸ κάνει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἐμεῖς ὀφείλομε μόνο ὅ,τι βλέπουμε, ὅ,τι ἀκοῦμε νὰσυγχωροῦμε καὶ νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ τοὺς βοηθοῦμε ὅσο εἶναι δυνατόν, ἀπὸ τὴ δική μας τὴν πλευρά.

Πηγή:  imverias.blogspot.gr

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης - Η «ιατρική» της Εκκλησίας

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης - Η «ιατρική» της Εκκλησίας



Ο μακαριστός αρχιμ. Ευσέβιος Γιαννακάκης, όταν διακονούσε ως εφημέριος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο της Αθήνας, έζησε συγκλονιστικά θαύματα θεραπείας ασθενών από
τη μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων:

Ένας βαριά άρρωστος, ο κ. Γεώργιος Φ., βρισκόταν για είκοσι μέρες σε κατάσταση αφασίας μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο καθηγητής κ. Γούτας τον παρακολουθούσε
συστηματικά, γιατί παρουσίαζε ψηλό πυρετό που έφτανε τους 40°!

Την εικοστή πρώτη μέρα – πράγμα παράδοξο – ο άρρωστος άρχισε ν’ ανοίγει τα μάτια και να μι λάει! Ο καθηγητής παραξενεύτηκε. Νόμισε πως η βελτίωση θα ήταν παροδική.
Ο ασθενής όμως διαρκώς καλυτέρευε, και σε μερικές μέρες συζητούσε άνετα και καθαρά.

Τότε και ο γιατρός του μίλησε καθαρά για την ιατρική άποψη:
-Αγαπητέ κύριε Γιώργο, η περίπτωση σας δεν επιδεχόταν καμιά βελτίωση, μετά μάλιστα από τόσο ψηλό πυρετό που κάνατε. Κανονικά δεν θα έπρεπε τώρα να βρίσκεστε κοντά
μας.
- Κύριε καθηγητά, απάντησε ήρεμα ο ασθενής, ο κατ’ εξοχήν Γιατρός, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, δεν συμφώνησε μαζί σας. Η «ιατρική» της Εκκλησίας αποδεικνύεται πιο
αποτελεσματική. Ο ιερέας του Νοσοκομείου μετά από κάθε θεία λειτουργία ερχόταν πρόθυμα να με κοινωνήσει. Εγώ δεν μπορούσα βέβαια να μιλήσω, αλλά τα αισθανόμουν
όλα. Κι αυτό φαίνεται πως το καταλάβαινε ο ιερέας, γι’ αυτό και χρησιμοποίησε πλούσια τα θεραπευτικά μέσα της Εκκλησίας μας. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού ζωογονεί τη
ψυχή και το σώμα. Θεραπεύει και τις μεγαλύτερες αρρώστιες.

Κάποια γυναίκα, η κ. Μαρία Γ., έπασχε από σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια. Η κατάσταση της διαρκώς χειροτέρευε.

Ενώ Σάββατο ο γιατρός τη βρήκε με τέλεια ανουρία, φεύγοντας από το Νοσοκομείο, πίστευε πως την άλλη μέρα θα είχε φύγει και η άρρωστη του για την αιωνιότητα.

Αργότερα όμως την επισκέφθηκε ο ιερέας του Νοσοκομείου και της πρότεινε να καταφύγει στον ουράνιο Γιατρό, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Εκείνη το δέχτηκε με χαρά.
Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, και το πρωί της Κυριακής, αφού παρακολούθησε τη θεία λειτουργία, μετέλαβε τα άχραντα Μυστήρια. Κοινώνησε όμως με φλογερή πίστη στη
θεραπευτική δύναμη του Σώματος και Αίματος του Χριστού.

Και το θαύμα έγινε. Μετά τη θεία Κοινωνία το πρόσωπο της άρχισε να ροδίζει από υγεία, και το ουροποιητικό σύστημα να λειτουργεί κανονικά.

Ο γιατρός δεν μπορούσε να το πιστέψει. Ύστερα από δυό-τρεις μέρες, αφού βεβαιώθηκε πως είχε εντελώς θεραπευθεί, της επέτρεψε να φύγει.

_________________

Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον, ἐργασάμενη φερώνυμε, τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν, εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ Ἀθληφόρε· ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Τήν πάσαν ἐλπίδα μου, εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην σου.

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ ΤΟΥ Π. ΤΥΧΩΝ ΣΕΒΚΟΥΝΩΦ

 

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ ΤΟΥ Π. ΤΥΧΩΝ ΣΕΒΚΟΥΝΩΦ

 «Να θυμάσαι το κήρυγμα του πανοσιολογιότατου Ιωσήφ Βολότσκι: η μέρα για εργασία, η νύχτα για προσευχή».

Η νυχτερινή προσευχή, λένε, είναι η ιδιαίτερη δύναμη τού μοναχού. Κάποτε ο π. Ιωάννης, θέλοντας πιστεύω να με ενισχύσει στο δρόμο που διάλεξα αλλά και να βοηθήσει λιγάκι να δω τι είναι αυτός ο πνευματικός κόσμος, μου έβαλε έναν ιδιαίτερο κανόνα προσευχής. Για τη νύχτα βασικά. 0 π. Ιωάννης διάλεξε ακριβώς αυτή την ώρα, που η επικοινωνία μου με τον εξωτερικο κόσμο φαινόταν να είναι η ελάχιστη δυνατή. Από τις δύο το πρωί ως τις δέκα το βράδυ έκανα την διακόνημά μου στο βουστάσιο, και κατόπιν αυτών όλη την νύχτα ως το πρωι είχα υπηρεσία στην πλατεία τού ναού της Κοίμησης. 0 π. Ιωάννης με ευλύγησε να εκτελέσω τον ιδιαίτερο κανονα τής Προσευχής τού Ιησού να προσπαθήσω να τη μελετήσω με το μυαλό και την καρδιά και να αποδεσμευτώ από όλες τις ξένες σκέψεις, ακόμα και τις πραγματικά σωστές και επαινετές.

Είναι εκπληκτικό! Όταν ο άνθρωπος επικεντρώνεται στην προσευχή και περιορίζει κατά το δυνατόν την τροφή του, τον ύπνο και την επικοινωνία του με τους άλλους ανθρώπους, όταν δεν επιτρέπει στο μυαλό του μάταιες σκέψεις ή στην καρδιά του εμπαθή συναισθήματα, τότε πολύ σύντομα ανακαλύπτει ότι στον κόσμο, εκτός του ιδίου και των άλλων ανθρώπων, υπάρχει και κάποιος Άλλος. Και αυτός ο Άλλος περιμένει υπομονετικά, μήπως στρέψουμε την προσοχή μας σ' Αυτόν, μέσα στην ατέλειωτη βιάση τής ζωής μας. Ναι. υπομονετικά περιμένει. Διότι ο Θεός δεν επιβάλλει την κοινωνία του ποτέ και σε κανένα. Και αν ο άνθρωπος συνεχίσει να προσεύχεται σωστά (εδώ πρέπει οπωσδήποτε να υπογραμμίσουμε ότι «σωστά» σημαίνει όχι αυθαίρετα, αλλά με την καθοδήγηση κάποιου έμπειρου πνευματικού πατέρα), τότε μπροστά στα πνευματικά του μάτια ξεδιπλώνονται μαγευτικά φαινόμενα και εικόνες.

Η νύχτα περνούσε γρήγορα με την καθορισμένη από τον π. Ιωάννη προσευχή και την ανάγνωση του Ψαλτηρίου. Όταν όμως το μυαλό άρχιζε να κουράζεται και να αποσπάται, καταπιανόμουν με μετάνοιες στην είσοδο του σπηλαίου. Συνάμα όσο μπορούσα, προσπαθούσα να νηστεύω. Ήθελα όμως τόσο πολύ να φάω! Γΐ' αυτό αποφάσισα να επινοήσω ένα γεύμα που δε θα ανοίγει τόσο πολύ την όρεξη. Μετά από σκέψη κατέληξα: πρόσφορο μουσκεμμένο σε αγιασμό. Ήταν δική μου ασκητική επινόηση. Το πιάτο αποδείχτηκε πολύ ευσεβές, αλλά φοβερά άγευστο - γλιστερό και άνοστο. Ήταν όμως ότι πρέπει για μένα. Μετά από ένα μικρό πιατάκι δεν ήθελα πλέον να φάω άλλο από αυτό το έδεσμα. 0 π. Ιωάννης γέλασε με το τέχνασμα μου, αλλά δε διαφώνησε.

 Μόνο είχε δώσει αυστηρή εντολή να πηγαίνω συχνότερα για εξομολόγηση και να λέω όλα όσα είχαν γίνει κατά τη διάρκεια της μέρας.

Και πραγματικά ξεκίνησαν να συμβαίνουν διάφορα. Από τη δεύτερη ή την τρίτη μέρα, ένιωσα ότι σχεδόν δε θέλω να κοιμάμαι. Ακριβέστερα, μου αρκούσαν τέσσερις ώρες ύπνος. Ο συνήθης κοινωνικός μου χαρακτήρας είχε κάπου εξαφανιστεί. Ήθελα όλο και περισσότερο να μένω μόνος. Μετά. άρχισαν να έρχονται λίγο-λίγο στη μνήμη μου αμαρτίες και περιστατικά τής ζωής ξεχασμένα από καιρό. Όταν τελείωνα το διακόνημα, έτρεχα για εξομολόγηση. Ήταν εκπληκτικό: από αυτά τα δύσκολα ανοίγματα τού βάθους τής καρδιάς, ένιωθα συνάμα και θλίψη και απερίγραπτη γαλήνη και ανάπαυση.

Μετά από μια βδομάδα τέτοιας ζωής, συνέβη κάτι ακόμα πιο περίεργο. Όταν την νύχτα, κουρασμένος 

από τις πολλές προσευχές, έκανα τις μετάνοιες στην είσοδο τού σπηλαίου, αντήχησε ξαφνικά πίσω μου τέτοιος γδούπος, λες και έπεφταν χίλιες τενεκεδένιες λαμαρίνες. Πάγωσα από τον φόβο μου. Όταν αποφάσισα να κοιτάξω πίσω, είδα ότι όλα ήταν ήσυχα' το φεγγαρόφως έλουζε την πλατεία του μοναστηριού.

Μέχρι το πρωί δεν απομακρύνθηκα από τα σπήλαιο και προσευχόμουν στους αγίους, περιμένοντας κάθε λεπτό ότι ο φοβερός θόρυβος θα επαναληφθεί.

Το χάραμα, στις τέσσερις το πρωί. βγήκε ως συνήθως από το κελί του ο π. Σεραφείμ. Του απευθύνθηκα και, κομπιάζοντας από την ταραχή, του εκμυστηρεύθηκα όσα μού είχαν συμβεί.

0 π. Σεραφείμ δεν εντυπωσιάστηκε: «Μην δίνεις σημασία, είναι δαίμονες». Και αφού έλεγξε τακτικά το μοναστήρι, γύρισε στο κελί του.

Απίστευτο: «μην δίνεις σημασία»! Όλο το υπόλοιπο τού διακονήματος το πέρασα τρέμοντας σαν το φύλλο.

Αλλά την επόμενη μέρα συνέβη κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό. Το απόγευμα πήγα για υπηρεσία στην αυλή τού ναού τής Κοιμήσεως και κατά τη συνήθεια μου άρχισα να λέω την Προσευχή τού Ιησού. Σύντομα, είδα ότι ερχόταν προς το μέρος μου ένας δόκιμος, ο Παύλος απύ τη Τσουβάσια, διάσημος τραμπούκος - οι γονείς του, μετά τον στρατό, τον έστειλαν στο μοναστήρι για να διαπαιδαγωγηθεί ξανά. Έχασα το κέφι μου: ο Παύλος κατευθυνόταν σε μένα με προφανή επιθυμία για κουβέντα. Κι εγώ δεν είχα καμία όρεξη.

Και ξαφνικά, κάπου μέσα μου άκουσα καθαρά τη φωνήτου Παύλου. Μου έκανε μια ερώτηση για κάποιο πολύ σημαντικό θέμα. Είχε έρθει ακριβώς για να με ρωτήσει. Και αμέσως πάλι μέσα μου άκουσα την απάντηση στην ερώτηση του, και κατάλαβα ότι έπρεπε εγώ συγκεκριμένα να του την εξηγήσω. Η φωνή τού Παύλου δε συμφωνούσε και έφερνε αντίρρηση. Η άλλη φωνή προσπαθούσε υπομονετικά να του αλλάξει γνώμη, υποδεικνύοντας το σωστό. Με αυτό τον τρόπο, ένας μεγάλος διάλογος, τουλάχιστον μερικών λεπτών, μου πέρασε απ' το κεφάλι μέσα σε μία στιγμή.

0 Παύλος πλησίασε και σχεδόν δεν ένιωσα έκπληξη, όταν μου έκανε την ερώτηση που είχα ήδη ακούσει. Του απάντησα με τα λογια, που μου είχαν έρθει στο μυαλό ένα λεπτό πριν. Ο διάλογος μας εξελίχθηκε όπως είχε ακουστεί μέσα μου αυτολεξεί.

Ήταν συνταρακτικό! Το πρωί πήγα στον π. Ιωάννη και τον ρώτησα τι συνέβαινε με μένα. 0 π. Ιωάννης απάντησε ότι ο Κύριος με τη χάρη Του, μου επέτρεψε να ρίξω μια ματιά στον πνευματικό κόσμο, που είναι κρυφός για μάς τους ανθρώπους. Ήταν ξεκάθαρο για μένα ότι αυτό είχε γίνει με τις προσευχές τού π. Ιωάννη. Και ο γέροντας έδωσε αυστηρή εντολή να μην το πάρω πάνω μου ενώ με προειδοποίησε συνάμα ότι αυτή η νέα κατάσταση θα περάσει σύντομα. 

Μου εξήγησε ότι για να παραμείνω σ' αυτή την κατάσταση, απαιτούνται πραγματικά πνευματικά κατορθώματα. Με την κυριολεκτική σημασία τής λέξης. Με ποιό τρόπο; 0 καθένας με τον δικό του τρόπο - όπως μπορεί προσπαθεί ο καθένας, κατά την γνώμη του να διαφυλάξει αυτή τη μυστηριώδη σχέση με τον Θεό. Στα μάτια τού κοσμου οι ασκητές τού πνεύματος φαίνονται ανόητοι, παράλογοι, αληθινά αστείοι, έτσι που ανεβαίνουν σε στύλους, απομακρύνονται από τους ανθρώπους μέσα από αδιάβατα μονοπάτια, γίνονται σαλοί, μένουν για χρόνια γονατιστοί πάνω σε πέτρες, ακοίμητοι, νηστικοί, αφυδατωμένοι, «γυρίζουν και το άλλο μάγουλο» απέναντι στις προσβολές, αγαπούν τους εχθρούς και καταλογίζουν στον εαυτό τους την ευθύνη για τα πάντα. «0 κόσμος δεν ήταν άξιος να έχει τέτοιους ανθρώπους», λέει ο απόστολος Παύλος, «ανθρώπους που πλανήθηκαν σε ερημιές και βουνά, σε σπηλιές και σε τρύπες τής γης»22.

Σαν συμπέρασμα, ο π. Ιωάννης επανέλαβε ακόμα μία φορά, για να μην λυπηθώ, ότι πολύ σύντομα θα περάσει αυτή η κατάσταση, αλλά πάντα θα θυμάμαι ύσα συνέβησαν.

Για την ειλικρίνεια των λύγων του π. Ιωάννη πείστηκα την επόμενη κιόλας ημέρα. Παρά την τεράστια εντύπωση εκείνης τής κατάστασης, που δεν καταλάγιασε μετά την περίεργη συζήτηση που είχα με τον Παύλο, σύντομα κάπως ξεχάστηκα με λογισμούς, έφαγα κάτι παραπάνω στο γεύμα, κουβέντιασα λιγάκι με κάποιον, κάτι ακάθαρτο εισχώρησε στην καρδιά μου, και να που εκείνο το συναίσθημα ότι βρίσκομαι κοντά στον Θεό. το ασύγκριτο με οτιδήποτε άλλο, εξαφανίστηκε αδιόρατα.

Έμεινα με αυτά που είχε διαλέξει η φιλήδονη κι αμαρτωλή καρδιά μου: με τα αγαπημένα μου ρεβύθια, τη συναρπαστική φλυαρία με τους απίθανους φίλους μου. τις διάφορες ενδιαφέρουσες σκέψεις και τα ονειροπολήματά μου. Με όλα αυτά. Χωρίς όμως Εκείνον. Ήταν τέτοια η πικρία στην ψυχή μου, που σχηματίστηκαν στον νου μου οι στίχοι:

Είμαι περίλυπος με θλίψη ελαφριά, η θλίψη μου φωτεινή, η θλίψη μου ολόγιομη με Σένα, με Σένα, μόνο με Σένα...23

Μετά θυμήθηκα αίφνης πως κάποιος άλλος πρέπει να είχε γράψει αυτές τις καταπληκτικές γραμμές.

0 φαλακρός Παύλος απο τη Τσουβάσια εγκατέλειψε το μοναστήρι μετά από μερικά χρόνια. Τον σκότωσαν κάπου στο Τσεμποκσάρι. Θεός σχωρέσ' τον! Από τους υπόλοιπους φίλους μου, τους τότε δόκιμους της Μονής των Σπηλαίων, δεν έμειναν και πολλοί στο δρόμο τού μοναχισμού.

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΣΧΕΔΟΝ ΑΓΙΟΙ. π Τύχων Σεβκούνωφ