«Θυμηθείτε πως οι Άγιοι αναθεμάτιζαν τους αιρετικούς» πριν συγκληθεί Σύνοδος! --«Οι αληθινοί μοναχοί ας δείξουν με έργα στους λαϊκούς ότι δεν δέχονται την αιρετική "συν-κοινωνία"»!

Εγερτήριο σάλπισμα

Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.

π. Φώτιος Βεζύνιας: Συνάντησα πολλούς που ακόμα αναρωτιούνται, και λένε τι να κάνουμε εμπρός στην παναίρεση του οικουμενισμού, και μάλιστα έτσι όπως θεσμοθετείται μέσα από τα κείμενα της Κρήτης.
  Δεν νομίζετε ότι ήρθε ο καιρός να ακούσουμε τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη; Ιδία δε το κείμενο που ακολουθεί θεωρούμε ότι μπορεί να αποτελέσει πυξίδα ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ για τα μοναστήρια, όσα έχουν ενδοιασμούς... αν έχουν... για το τι δει πράττειν.
 

Αδελφοί μία είναι η ΟΔΟΣ και η ΣΤΑΣΗ....

  

   Η Εκκλησία του Θεού δεν έχει μείνει χωρίς ποιμένα, μολονότι την έχουν κατατοξεύσει.  Και «πύλαι άδου» δεν έχουν καταφέρει να την καθυποτάξουν. Ούτε ανέχεται να κάμνει κάτι και να λέγει αντίθετα προς τους καθιερωμένους («κειμένους») όρους και νόμους.

  Όμως πολλοί ποιμένες ποικιλοτρόπως έγιναν άφρονες. Διότι και συνόδους εσυγκρότησαν μεγάλες και πολυπληθείς, και θεώρησαν τους εαυτούς τους ότι είναι Εκκλησία Θεού, και φρόντισαν να φαίνονται ότι υπερασπίζονται τους «κανόνες». Στην πράξη όμως εστρέφονταν εναντίον των κανόνων. Λοιπόν, Σύνοδοι δεν είναι όταν μαζεύονται απλώς ιεράρχες και ιερείς, έστω και αν είναι πολλοί. Διότι είναι καλύτερο, λέγει ο λόγος του Θεού, να είναι ένας που κάνει το θέλημα του Κυρίου, παρά μυριάδες που το παραβαίνουν.

    Η Σύνοδος λοιπόν πρέπει να γίνεται εν ονόματι Κυρίου με ειρήνη και με τήρηση των «κανόνων» και οι καταδικαστικές και οι αθωωτικές αποφάσεις να μην λαμβάνονται όπως τύχει, αλλά όπως ορίζει η αλήθεια και οι κανόνες και οι γνωρίζοντες την ακρίβεια. Διότι ο τέλειος λόγος του Θεού δεν μπορεί από τη φύση του να δένεται και να ορίζεται όπως θέλει ο καθένας. Και στους και στους ιεράρχες σε καμία περίπτωση δεν έχει δοθεί εξουσία να παραβαίνουν τους «κανόνες», παρά μόνο να συμβαδίζουν με τα όσα έχουν γίνει αποδεκτά και έχουν αναγνωριστεί, και να ακολουθούν τους πριν από αυτούς  Πατέρες.

   Δεν επιτρέπεται λοιπόν ούτε η δική μας τοπική Εκκλησία ούτε καμία άλλη, να κάμνει κάτι παραβαίνοντας παραβαίνοντας τους κείμενους νόμους και «κανόνες». Διότι, αν γινόταν αυτό το Ευαγγέλιο θα ήταν κενό και οι κανόνες άχρηστοι. Οπότε κάθε επίσκοπος κατά την διάρκεια της αρχιεροσύνης του, επειδή θα του ήταν επιτρεπτό να ενεργεί με τους ομόφρονές του όπως θα ήθελε, θα ήταν ένας νέος Ευαγγελιστής ένας άλλος Απόστολος και άλλος Νομοθέτης!!. Ευτυχώς δεν συμβαίνει αυτό, διότι έχουμε παραγγελία από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο, αν κάποιος διδάσκει η μας προστάζει να κάνουμε κάτι αντίθετο προς αυτό που παραλάβαμε, που να είναι δηλαδή αντίθετο προς τους «κανόνες» των κατά καιρούς οικουμενικών και τοπικών Συνόδων, αυτός να μην είναι αποδεκτός στην Εκκλησία και να μη λογαριάζεται μεταξύ των αγίων χριστιανών.

   Σ΄ αυτούς τους χρόνους που ζούμε, που ο Χριστός διώκεται, όποιος έχει κάποιο εκκλησιαστικό αξίωμα και ξεχωρίζει για τη χριστιανική του γνώση, οφείλει να διακρίνεται εις το να λαλεί και να διδάσκει το λόγο της ορθοδοξίας. Όμως και εκτός αυτού. Εάν κάποιος είναι απλός μαθητής, έχει χρέος να λέει με θάρρος και παρρησία την αλήθεια, με ελεύθερη τη γλώσσα του….

  Αλλά πώς φτάσαμε να προτιμούμε την ησυχία των μοναστηριών μας περισσότερο από το Θεό; και την καλοπέρασή μας από την υπέρ του αγαθού κακοπάθεια; Πού είναι η δύναμη και η δόξα του μοναχικού μας τάγματος;

    Θυμηθείτε πως οι μακάριοι άγιοι Σάββας και Θεοδόσιος, την ώρα που ο βασιλιάς Αναστάσιος πήγε με το μέρος της δυσμενούς αιρέσεως, ξεσηκώθηκαν και πρωτοστάτησαν με ζήλο προμαχώνας για την ορθόδοξη πίστη. Και αυτό το έκαναν αναθεματίζοντας μέσα στην Εκκλησία, με τους ομόφρονές τους Ορθόδοξους, τους αιρετικούς, και αποστέλλοντας στο βασιλιά τη διαμαρτυρία τους, βεβαιώνοντας τον ότι θα προτιμούσαν τον θάνατο παρά να μεταβάλλουν κάτι από τα παραδεδομένα και καθιερωμένα δόγματα…

   Εάν λοιπόν το μοναχικό τάγμα δεν θεωρήσει ότι όλα είναι σκύβαλα δηλαδή τα τιποτένια, και εννοώ τις όποιες ανέσεις των μοναστηριών και τα συναφή, πως τότε ο λαϊκός, όταν κληθεί να ομολογήσει την πίστη του, (πώς) θα μπορέσει να παραθεωρήσει γυναίκα, παιδιά και τα σχετικά;  Γι΄ αυτό σας θυμίζω: να μην σιωπήσουμε μπροστά στην πρόκληση των αιρετικών, για να μη γίνει σιωπή μας η κραυγή της αμαρτίας των Σοδόμων. Ας θυσιάσουμε τα κάτω, για να κερδίσουμε τα άνω. Ας μη γίνουμε σκάνδαλο για την Εκκλησία του Θεού….

    Εάν λοιπόν είναι κάποιοι αληθινοί μοναχοί, ας το δείξουν στην παρούσα περίσταση με τα έργα τους. Και έργο του Μοναχού είναι να μην ανέχεται ούτε η παραμικρή καινοτομία να εισχωρήσει στη γνησιότητα του ευαγγελίου και αυτό, για να μη δώσουμε το παράδειγμα στους λαϊκούς ότι προτιμούμε την αίρεση και την αιρετική «συν-κοινωνία», και έτσι έχουμε να δώσουμε λόγο για την απώλειά τους!

  «Η εντολή του Κυρίου είναι να μη σιωπάμε τον καιρό που η πίστη μας βρίσκεται σε κίνδυνο. Ώστε, όταν για την πίστη ο λόγος, δεν μπορείς να πεις ποιος είμαι εγώ; ένας απλός ιερέας, άρχοντας, στρατιώτης, γεωργός, φτωχός. Δεν μου πέφτει λόγος και φροντίδα για αυτό το ζήτημα. Αλίμονο, οι λίθοι θα κράξουν και εσύ θα μείνεις σιωπηλός και χωρίς φροντίδα;».

  «Αυτή είναι η ευαγγελική πίστη ημών των αμαρτωλών. Αυτή είναι η αποστολική ομολογία ημών των ευτελών. Ακόμα και ο Πέτρος και ο Παύλος αν μας πουν αντίθετα πράγματα, ακόμα και αν έλθει άγγελος από τους ουρανούς και μας διδάξει άλλο ευαγγέλιο, να μην τον δεχτείτε, γιατί δεν ακολουθεί την υγιή διδασκαλία της πίστεως».

  «Και όλα τα καλά του κόσμου να προσφέρει ένας άνθρωπος που αποδέχεται την αίρεση φίλος του Θεού δεν γίνεται. Είναι εχθρός Του. Και αν κάποιος καθίσει να φάει και να πιει με αιρετικούς, έχει ευθύνη».

   «Δεν είναι ‘οικονομία’  να κάνουμε να αθετούμε αυτά που μας παραδόθηκαν, ούτε να κάνουμε οποιαδήποτε, μικρή παραχώρηση ανάλογα με τις περιστάσεις και τη λογική μας κρίση».

  «Όποιοι είναι, στους καιρούς μας, αληθινοί μοναχοί, να το δείξουν εμπράκτως.  Και έργο του Μονάχου είναι να μην ανέχεται ούτε την παραμικρή καινοτομία και αλλοίωση στο ευαγγέλιο.  Ένας που ευδοκιμεί στο έργο του Θεού είναι προτιμότερος από χιλιάδες άλλους που καμαρώνουν για την αυθάδεια τους. Αλλά συ, αν θέλεις προτίμησε να είσαι με το πλήθος των πνιγμένων παρά να σωθείς μαζί με τον Νώε. Όσο για μένα, επίτρεψέ με να τρέξω και να σωθώ με τους ολίγους μέσα στην κιβωτό δηλαδή στην ασφάλεια της Εκκλησίας».

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: "ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΑΞΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ" εκδ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

Ωραίοι εισίν οι πόδες της οδού Χριστού Ιησού βαδίζοντες

  Οι πόδες  ενός αγωνιζόμενου  Ορθοδόξου ασκητού

ΟΧΙ! ΟΧΙ, ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΟΔΟ! (ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ)

«ΠΡΟΤΑΣΙΣ:

Τούτων οὕτως ἐχόντων καταλήγομεν εἰς μίαν δυναμικήν πρότασιν πρό τήν σεπτήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας μας: Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά μή συμμετάσχῃ εἰς τήν μέλλουσαν νά συνέλθῃ Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον...»!

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

______Την προηγούμενη εβδομάδα από την 8 έως και την 10ην Μαρτίου ε.έ. η Ολομέλεια των Ιεραρχών της Εκκλησίας  της Ελλάδος συνήλθε σε έκτακτη Σύνοδο, την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, όπως επισήμως αποκαλείται.

______Θέμα της πρώτης Συνεδρίας ήταν η προσεχής Μεγάλη Πανορθόδοξος Σύνοδος, η οποία πρόκειται να συνέλθη στην Κρήτη τόν προσεχή Ιούνιο. 

______Το ζήτημα τούτο έχει προκαλέσει πολλές και ποικίλες αντιδράσεις, θετικές και αρνητικές, στον εκκλησιαστικό χωρο.  

______Στην προαναφερθείσα Σύνοδο δεν κατέστη δυνατόν να εκθέσουμε τις ταπεινές απόψεις μας. Γι' αυτό καί τις καταθέσαμε με ένα  γραπτό Υπόμνημα. 

______Επειδή όμως το ζήτημα της Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου είναι θέμα γενικωτέρου ενδιαφέροντος, αποφασίσαμε να γνωστοποιήσουμε τις απόψεις μας στο Πλήρωμα της Εκκλησίας. Σας γνωστοποιούμε, λοιπόν, τό περιεχόμενον του κατατεθέντος Υπομνήματός μας. Τα υπόλοιπα δικά σας.

Αίγιον, 22 Μαρτίου 2016

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

***************************** 

Mακαριώτατον

Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος

Κύριον κ. Ἱερώνυμον

Πρόεδρον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας

Ἰω. Γενναδίου, 14

115 21  ΑΘΗΝΑΣ

              Μακαριώτατε,

                  Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί,

   Μέ συνοχήν καρδίας ἀπευθύνομαι πρός τήν ἀγάπην Σας σήμερον, προκειμένουν νά Σᾶς ἐξωτερικεύσω σκέψεις, αἵτινες  κυριαρχοῦν εἰς τήν ταλαίπωρον καρδίαν μου καί προκαλοῦν ἀνησυχίαν οὐ τήν τυχοῦσαν.

Πρόκειται διά τήν μέλλουσαν νά συνέλθῃ εἰς τήν Κρήτην Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον κατά τόν προσεχῆ Ἰούνιον.

Πολλά εἶναι τά σημεῖα τῆς ἀνησυχίας μου.

     1.   Ὁ τόπος, ὅπου συγκαλεῖται ἡ Μεγάλη αὐτή Σύνοδος. Ἡ ἐπιλογή τῆς νήσου Κρήτης ἀποτελεῖ μεγάλην ταπείνωσιν τῆς Ἐκκλησίας της Ἑλλάδος! Ἡ Κρήτη τυγχάνει μέρος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, δέν εἶναι ὅμως καί ἡ πρωτεύουσα πόλις αὐτῆς! Διερωτῶμαι, λοιπόν: τί ἄραγε θά σκεφθοῦν oἱ δεκάδες Προκαθημένων καί λοιπῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅταν θά βιώνουν ὡς γεγονός τήν ταπείνωσιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἔχει ὑποτιμηθῆ;

     2.  Ὁ τρόπος ἐκπροσωπήσεως τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

     Ἡ παράδοσις, ἥν παρελάβομεν παρά τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,  ὁρίζει, ὅτι εἰς τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους συμμετέχουν ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Πατριάρχαι, Ἀρχιεπίσκοποι καί Ἐπίσκοποι τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς  καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας! Ἀντιθέτως πρός αὐτά, εἰς τήν προσεχῆ Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον πρόκειται νά συμμετάσχουν Ἀντιπροσωπεῖαι τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν! Κατά τήν ταπεινήν ἡμῶν γνώμην τό σημεῖον τοῦτο ἀποτελεῖ ἀλλοίωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως.

     3.   Ὁ τρόπος προετοιμασίας τῶν θεμάτων, διά τά ὁποῖα καί συνέρχεται Αὕτη.

    Τά πρός συζήτησιν θέματα τῆς Μεγάλης ταύτης Συνόδου δέν ἔχουν τύχει τῆς ἐπεξεργασίας και τῆς ἐνδελεχοῦς μελέτης ἐκ μέρους τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν! Τό γεγονός, ὅτι ἀπεστάλησαν  πρός ἡμᾶς ταχυδρομικῶς  τά σχετικά Πρακτικά τῶν Προσυνοδικῶν Διασκέψεων ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΕΙ τό ζήτημα. Ἡ σεπτή Ἱεραρχία δέν ἔχει ἀσχοληθῆ ἐπ’ αὐτῶν!
     Ἄρα, κατά τήν ταπεινήν μας γνώμην, διά τῆς  Μεγάλης ταύτης  Συνόδου ἐπιχειρεῖται νά προωθηθοῦν καί νά ἀποφασισθοῦν «προκατασκευασμένα» ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ζητήματα, συνεπῶς ἡ Μεγάλη αὕτη Σύνοδος δέν πρόκειται νά ἀσχοληθῇ μέ τήν εἰς βάθος μελέτην τῶν εἰς τήν Ἡμερησίαν Διάταξιν ἐγγεγραμμένων θεμάτων, ἀλλ’ ἐντέχνως θά χειραγωγηθῇ πρός ἔγκρισιν καί ὑπερψήφισιν αὐτῶν! Φοβούμεθα, ὅτι ἡ Φαναριώτικη πολιτική πρόκειται νά ἐγγράψῃ ὑπέρ αὐτῆς νέες σελίδες ...δόξης καί μεγαλείου! 

    4.   Ὁ Ἐσωτερικός Κανονισμός λειτουργίας τῆς Συνόδου.

   

    Πρωτάκουστος καί πρωτοφανής ἐπίσης εἶναι καί ὁ τρόπος τῆς ψηφοφορίας. Εἰς τό ζήτημα τοῦτο ἔχει ἀναφερθῆ ἐγκαίρως καί ἐπαρκῶς ὁ Ἐλλογιμώτατος Καθηγητής τῆς Δογματικής εἰς τό Α.Π.Θ. κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης.

    Οὕτως εἰς τήν Κρήτην δέν πρόκειται νά ψηφίσουν οἱ Σύνεδροι Ἀρχιερεῖς-Μέλη τῆς Μεγάλης ταύτης Συνόδου, ἀλλ’ οἱ Τοπικές Ἐκκλησίες! 

Τό γεγονός τοῦτο εἶναι ὄχι μόνον ἀ-π-α-ρ-ά-δ-ε-κ-τ-ο-ν,

ἀλλά καί ἄκρως ἐπικίνδυνον. 

    Ἡ τυχόν διχοστασία καί διχογνωμία μεταξύ τῶν Μελῶν τῆς Ἀντιπροσωπείας μιᾶς Τοπικῆς Ἐκκλησίας θά μεταφερθῇ εἰς τό ἐπίπεδον τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ἄρα ἡ τυχόν ΟΜΟΦΩΝΙΑ τῶν Μελῶν τῆς Μεγάλης Συνόδου θά εἶναι ἐπι-φανειακή, συνεπῶς δέ  καί ἐπίπλαστος!

   5.  Ἡ εἰσαγομένη νέα θεολογική θεωρία περί τοῦ «προσώπου» κλπ. εἶναι κενοφανής καί συγχρόνως ἀπαράδεκτος! Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἰερόθεος ἐπαρκῶς ἔχει ἀναπτύξει τό ζήτημα τοῦτο. Ὁ Γέρων Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης εἶναι μέν σεβαστός ὡς πρόσωπον, ἀλλά δέν ἠμπορεῖ νά ἀλλοιώνῃ τήν δομήν τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας. 

   6. Ἡ μέχρι σήμερον συμπεριφορά τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου  κ. Βαρθολομαίου, φεῦ, ΔΕΝ ΕΓΓΥΑΤΑΙ τήν διαφύλαξιν τῆς ἀκεραιότητος τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως κατά τήν προσεχῆ Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον.  Πῶς νά λησμονήσωμεν περιστατικά, ὅπως τά ἕως σήμερον ἀπαράδεκτα ἀνοίγματα Αὐτοῦ πρός τε τόν Πάπαν τῆς Ρώμης, τόν Ίσλαμισμόν (βλ. τό «ἅγιον» Κοράνιον) καί την Ἑβραϊκήν Συναγωγήν (ποιμαντική ἐπίσκεψις εἰς τήν Ν. Ὑόρκην);

  Τοιαῦται ἐνέργειαι ΔΕΝ παρέχουν τά ἐχέγγυα οὔτε τῆς προστασίας τοῦ περιεχομένου τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, οὔτε καί τῆς διαφυλάξεως τῆς ἑνότητος τῆ Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν! Ἄς μή λησμονεῖται τό γεγονός, ὅτι παράγοντες του  Φαναρίου ἐκυκλοφόρησαν ἤδη συγγραφήν, διά τῆς ὁποίας ἰσχυρίζονται, ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης δέν εἶναι «primus inter pares», ἀλλά ΠΡΩΤΟΣ τῆς Ορθοδοξίας!  Οὕτω, λοιπόν, ὁ καθορισμός τῆς στάσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τό παγκόσμιον «γίγνεσθαι», ὡς θέμα τῆς  προσεχοῦς Πανορθοδόξου Συνόδου, ἐνέχει τόν κίνδυνον ἀλλοιώσεως καί παραχαράξεως τοῦ περιεχομένου καί τῆς διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός χάριν σκοπιμοτήτων καί παραχωρήσεων πρός ἑτεροδόξους Ὁμολογίας καί θρησκευτικάς Κοινότητας!

   7. Εἶναι ἀξιοσημείωτον, ὅτι καί ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Σερβικῆς  Ἐκκλησίας διά τῆς ὑπ’ἀριθμ. Πρωτ. 439 /24.07.2015 Ἀναφορᾶς Αὑτῆς πρός τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην θίγει ἐπαρκῶς  τό ζήτημα τοῦτο (βλ. παράγρ. 1). «...Εἰς τά πλαίσια αὐτά  θά ἦτο ἐξαιρετικῆς σημασίας νά ὁρισθῇ ἡ θέσις τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ (Πετρείου) Πρωτείου... καθώς ἐπίσης καί ἡ θέσις τοῦ Πρώτου εἰς τήν Ἐκκλησίαν» (βλ. σελ. 2).

    8.  Καί  ἐπειδή  ὁ  λόγος  περί  Ἐκκλησίας,  περί  τίνος Ἐκκλησίας θά συζητήσωμεν; Περί τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποίαν ἐνσαρκώνει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, καθώς ὁμολογοῦμεν καί εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως ἤ «περί τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν», ὅπως ἐπ’ ἐσχάτων ἀποκαλοῦνται αἱ πλεῖσται ὅσαι χριστιανικαί Ὁμολογίαι τῆς ἐποχῆς μας; Τελικῶς ἡ Ρωμαιοκαθολική Έκκλησία δύναται νά ὀνομάζεται «Ἀδελφή Ἐκκλησία»; Εἶναι Ἐκκλησία ἤ συνονθύλευμα Αἱρέσεων;  Θεωροῦμεν πονηράν τήν διατύπωσιν «Ἡ σχέσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τοῦ λοιποῦ χριστιανικοῦ κόσμου»!

    9. Ἕν εἰσέτι ζήτημα, ὅπερ δέον ὅπως ἐξετασθῇ, ἀλλά  δυστυχῶς ἀποσιωπᾶται, εἶναι ὁ περιορισμός τῶν αὐθαιρεσιῶν κανονικοῦ περιεχομένου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου εἰς βάρος τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί δή καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος.  Πῶς καί διατί ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης καί οἱ ἱερές Μητροπόλεις τῶν Δωδεκαννήσων ἀποτελοῦν αὐτόνομα τμήματα, ἐντελῶς ἀνεξάρτητα ἀπό τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος; Πῶς καί διατί συντηρεῖται τό ἀντικανονικόν καθεστώς τῶν ἱερῶν Μητροπόλεων τῶν Νέων Χωρῶν, ὅπου ὁ Πατριάρχης συμπεριφέρεται προκλητικώτατα; Πότε, λοιπόν, θά τεθοῦν  τά ζητήματα ταῦτα; Πότε ἐπί τέλουςθά ἐφαρμοσθῇ ὁ ΙΖ’ Κανών τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὅστις διακελεύει, ὅτι «...τοῖς Πολιτικοῖς καί δημοσίοις τύποις καί τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Παροικιῶν ἡ τάξις ἀκολουθείτω»; Πότε ἐπίσης θά ἐφαρμοσθῇ καί διά τήν Ἐκκλησίαν μας ἡ ὡς ἄνω ἀνέκαθεν κρατήσασα ἀρχή, τήν ὁποίαν ἐπανέλαβεν, ἐπεκύρωσε καί ἐφήρμοσεν ὁ Μέγας Φώτιος, Πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καθ’ ἥν «Τά Ἐκκλησιαστικά καί μάλιστα τά περί ἐνοριῶν δίκαια συμμεταβάλλεσθαι εἴωθε πρός τά δίκαια τῶν Πολιτειῶν»; (Βλ. Φιλαρέτου Βαφείδου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, τόμ. Β’, σελ. 53).

     Ὀρθῶς ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών διά τῆς ἀπό 25ης Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἀναφορᾶς του σημειώνει καί τά ἑξῆς: «Εἶναι λυπηρόν, ὅτι τα θέματα ὅπως τό Αὐτοκέφαλον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καί ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ, Τά Δίπτυχα καί τό Ἡμερολογιακόν ζήτημα, θέματα τά ὁποῖα ὄντως ἀπασχολοῦν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ἐπηρεάζουν ἀρνητικῶς τήν ἑνότητά της ....δέν περιελήφθησαν εἰς τήν Ἡμερησίαν Διάταξιν αὐτῆς» (σελ. 3).

    Ἄκρως σημαντική ἐν προκειμένῳ τυγχάνει, κατά τήν ταπεινήν ἡμῶν γνώμην, ἡ ἀναφορά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί εἰς τό ἐπίμαχον τοῦτο ζήτημα. Ἡ παράγραφος 3 ἀναφέρεται ἐκτενῶς εἰς τό ζήτημα τοῦτο. «Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησία, σημειώνει ἡ Σερβική Ἐκκλησία, θεωρεῖ ἄκρως σημαντικόν, ὅπως εἰσαχθῇ εἰς τήν Σύνοδον τό ἤδη προετοιμασμένον θέμα “Περί τοῦ Αὐτοκεφάλου καί τοῦ Αὐτονόμου“, ὡς αυτό προετάθη εἰς τήν προσυνοδικήν Διάσκεψιν (2009)...  Ὅθεν καθίσταται ἀναγκαῖον, ὅπως τό ζήτημα τῆς ἀπονομῆς τοῦ Αὐτοκεφάλου ἑδρασθῇ ἐπί ὑγειῶν, συνοδικῶν, κανονικῶν θεμελίων, οὕτως ὥστε νά ἀποτραποῦν καί νά θεραπευθοῦν σχίσματα, τά ὁποῖα....» (βλ. σελ. 3-4).  

ΠΡΟΤΑΣΙΣ:

Τούτων οὕτως ἐχόντων καταλήγομεν εἰς μίαν δυναμικήν πρότασιν πρό τήν σεπτήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας μας: Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά μή συμμετάσχῃ εἰς τήν μέλλουσαν νά συνέλθῃ Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον, διότι δι’ Αὐτῆς θά προέλθῃ σκανδαλισμός τῶν συνειδήσεων τῶν ψυχῶν, διά δέ τῶν ληφθησομένων Ἀποφάσεών της κινδυνεύει ἡ ἑνότης τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἄς τό τολμήσωμεν!

    

Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ Ἀδελφός

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Πηγή

Σημάτης Π.

Ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, οὔτε Ἁγία, οὔτε Μεγάλη εἶναι π. Βασιλείου Βολουδάκη

Ο ΣΥΓ-ΚΡΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ  ΄Η  ΤΗΣ  ΜΑΤΑΙΩΣΕΩΣ ΤΟΥ

Τὰ θέματα τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης καὶ ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη

Χρονικά εἴμαστε στά πρόθυρα τῆς συγκλήσεως ἤ τῆς ματαιώσεως τῆς Πολυμελοῦς Συνόδου τῆς Κρήτης. Προσωπικά ἐξακολουθῶ να  παρακαλῶ τὸν Θεό μας, καὶ εὔχομαι  νὰ μὴν συγκληθῆ ἡ Σύνοδος αὐτὴ,  και, όπως έγραψα από τον Φεβρουάριο του 2016, «βαθειὰ μέσα μου, μάλιστα, ἔχω καὶ τὴν βεβαιότητα ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψη ὁ Θεὸς νὰ συγκληθῆ».¹

Ὅπως, ὅμως, καί ἄν ἔχουν –τελικά– τά πράγματα, ἐφ’ ὅσον τό θέμα τῆς συγκλήσεως τῆς Συνόδου εἶναι ὑπαρκτό, ὀφείλουμε, μέχρι τήν ὑστάτη ὥρα νά ἐκθέτουμε τίς σκέψεις μας, ἀσχέτως τοῦ ἄν ἀκουσθοῦν ἤ ὄχι τά λόγια μας ἀπό ἐκείνους πού τήν προετοίμασαν καί ἀπό ἐκείνους ποῦ θά συμμετάσχουν στήν Σύνοδο. Τό ποιμαντικό χρέος μᾶς ὑποχρεώνει νά μήν σιωποῦμε ἀλλά νά ἐνημερώνουμε τόν λαό τοῦ Θεοῦ, πρόθυμοι –παντοτε– νά διορθώσουμε ὅποιες ἀπόψεις μας  ἀποδειχθοῦν ἐσφαλμένες.

Ἄφησα νά κυλίση ὁ χρόνος πρίν ὁλοκληρώσω τίς σκέψεις καί τούς προβλη-ματισμούς μου γιά τήν πολυσυζητημένη Σύνοδο, περιμένοντας ἔστω κάποια λογικά  ἐπιχειρήματα, τά ὁποῖα στοιχειωδῶς νά ἀναπαύουν τόν κοινό ἀνθρώ-πινο νοῦν, περί τῆς ὀνομασίας της, τῆς δομήσεως καί λειτουργίας της, τῆς ἀναγκαιότητος καί τῆς χρησιμότητος αὐτῆς τῆς Συνόδου. Περίμενα ἐρωτήσεις καί ἀπαντήσεις. Ἐρωτήσεις ἐκ μέρους τῶν ἀντιτιθεμένων στήν Σύνοδο, στούς ὁποίους συγκαταλλέγομαι, καί ἀπαντήσεις ἐκ μέρους τῶν διοργανωτῶν καί ὑποστηρικτῶν αὐτῆς. Περίμενα καί τίς ἀπαντήσεις καί τίς ἀντιθέσεις στά ἐρωτήματα πού ὑπέβαλα στό  ἄρθρο μου τῆς 26ης Φεβρουαρίου 2016 . Ἔγραφα τότε:  «θέτω μερικά ἐρωτήματα πρός τούς ἀναγνῶστες μας καί, ἄν ὁ Θεός καί οἱ ἄνθρωποι ἐπιτρέψουν, θά τοποθετηθῶ προσεχῶς ἐπ’ αὐτῶν.

Ἀντί τούτων, καθημερινά ἐκπλήσσομαι μέ αὐτά πού διαβάζω καί ἀκούω ἑκατέρωθεν περί τῆς Συνόδου, καί ἀπό τῆς πλευρᾶς  τῶν «ἀνθενωτικῶν» καί ἐκ μέρους τῶν νεωτεριστῶν «ἑνωτικῶν» καί θιασωτῶν τῆς Συνόδου. Ἀποφάσισα, λοιπόν, νά ἀρθρώσω λίγες ἀκόμη λέξεις ἐπί τοῦ θέματος, ἀνταποκρινόμενος καί στήν ὑπόσχεση πού  ἔδωσα στό μνημονευθέν ἄρθρο μου.

Πῶς παρουσιάσθηκε ὡς σπουδαῖο γεγονός ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης;

Ἡ θρυλουμένη Σύνοδος χρησίμευσε στίς μέρες μας –σύν τοῖς ἄλλοις– καί  σάν καταλύτης καί μέσον γιά νά διαγνώσουμε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἔλλειψη ἑνιαίας στρατηγικῆς μας ὡς πρός τήν ἔκφραση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος «πρός τούς ἔξω». Καί λέγοντας «πρός τούς ἔξω», δέν ἐννοῶ μόνο τούς ἐντελῶς ἐκτός της Πίστεως ἀλλά συμπεριλαμβάνω καί ὅλους τούς σημερινούς Οἰκουμενιστάς καί «Ἑνωτικούς», πού ἐξακολουθοῦν νά εἶναι συνεχιστές τῶν ἀπ’ αἰώνων ἑνωτικῶν καί νά ἐπιμένουν στίς ἑνωτικές τους προσπάθειες, παρ’ ὅτι οἱ ἀπ’ αἰώνων «Ἑνωτικοί» γνώρισαν τήν  κατακραυγή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορικῆς ἐμπειρίας. Καί ἐπιμένουν καί σήμερα οἱ κατά πνεῦμα συγγενεῖς των παλαιῶν «Ἑνωτικῶν» στήν ἀθεολόγητη, ἀντιπνευματική καί προδοτική τους συμπεριφορά, γιατί ἐκεῖ τούς ὁδηγεῖ ἡ προσωπική τους ζωή πού τούς καθοδηγεῖ, ὅπως μᾶς ἔχει ἀποκαλύψει ὁ μονα-δικός ἀνατόμος τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς, ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: «Φαῦλος βίος, φαῦλα δόγματα γεννᾶ καί φαῦλα δόγματα, φαῦλον βίον εἰσάγουν»! ΄Ὅσοι ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς-«Ἑνωτικούς»  ἔχουν ἀντίρρηση, ἄς μή σπεύσουν νά μέ χαρακτηρίσουν ὡς ὀπαδό τῶν «Καθαρῶν» καί ἠθικιστή,  ἀλλά νά μοῦ ὑποδείξουν ἔστω καί ἕναν ἅγιο της Ἐκκλησίας μας  –ἀπό τοῦ Σχίσματος μέχρι σήμερα– πού νά συμμερίσθηκε τίς δοξασίες, ἀπόψεις καί ἐπιδιώξεις τους.

Ἡ ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων ἀπέδειξε ὅτι, τελικά, πέσαμε στήν παγίδα τῶν οἰκουμενιστῶν σέ πολλά σημεῖα. Θά προσπαθήσω νά γίνω ὅσο τό δυνατόν ἐπιγραμματικός, γιατί τά ζητήματα εἶναι πολλά.

Πρῶτον: Εὐθύς ἐξ ἀρχῆς χαιρέτισαν πολλοί ἐκ τῶν ἀντιοικουμενιστῶν τήν σύγκληση Πανορθοδόξου Συνόδου, ἰσχυριζόμενοι ὅτι «ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι Ἐκκλησία τῶν Συνόδων» καί ὡς ἐκ τούτου δέν εἶναι δυνατόν νά μήν ἔχη συγκληθεῖ ἐδῶ καί τόσους αἰῶνες μια τέτοια Σύνοδος, διότι μιά Ἐκκλησία χωρίς Συνόδους εἶναι νεκρά!

Ἡ τοποθέτηση αὐτή εἶναι ἐντελῶς λανθασμένη. Ἡ Ἐκκλησία μας, πράγματι ἀποκαλεῖται «Ἐκκλησία τῶν Συνόδων», ὄχι, ὅμως, ἐπειδή συγκαλεῖ ἤ πρέπει νά συγκαλῆ  συνεχῶς Συνόδους, ἀλλά γιατί  βιώνει αὐθεντικά τόν Χριστό, ὅπως Τόν διετράνωσαν μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος αἱ Ἑπτά Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Ἡ Ἐκκλησία μας δέν εἶναι Ἐκκλησία πού στηρίζεται στόν Πάπα καί στίς κατά καιρούς ἀποφάνσεις του, ἀλλά εἶναι Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Ἑπτά Συνόδων. Κατά τόν ἅγιον Ἰουστίνον Πόποβιτς αἱ Ἑπτά Οἰκουμε-νικαί Σύνοδοι  «λύουν εἰς τήν πραγματικότητα ἕν πρόβλημα, ἕν παμπρό-βλημα τοῦ πλανήτου τούτου καί τοῦ ἐπ’ αὐτοῦ ἀνθρωπίνου γένους: Τό πρόβλημα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ… Εἶναι φανερόν εἰς τούς ἀνθρώπους ὅλων των ἐποχῶν τό ἑξῆς κύριον δίδαγμα τῶν Ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων: Μέ τήν λύσιν τοῦ προβλήματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ –τῆς Ἀποστολικῆς καί Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του– λύονται ἀμέσως καί ἐμμέσως ὅλα τα σπουδαιότερα προβλήματα τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς».²

Δέν ἔχει, λοιπόν, ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία μας νά συγκαλῆ συνεχῶς Συνόδους γιά νά ἐπιβεβαιώνη τήν  Ὑπαρξή Της καί τήν Ζωή Της καί, μάλιστα σέ τέτοιες ἐποχές, ὅπως ἡ δική μας, ὅπου βασιλεύει ἡ πολιτική σκοπιμότητα καί ἔχει ὑποτάξει τούς ἐκκλησιαστικούς ἡγέτες στά θελήματά της.

Τελικά, χωρίς νά σκεφθοῦμε, χαιρετίσαμε μέ τέτοιον ἐνθουσιασμό τήν Σύνοδο, ὥστε ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἄδραξε τήν εὐκαιρία καί ἀπήντησε ἀμέσως ὅτι θά ἐπακολουθήσουν πολύ σύντομα καί ἄλλες Σύνοδοι!

Πῶς υἱοθετήθηκε ἡ  ὀνομασία της;

Δεύτερον: Υἱοθέτησαν πάντες οἱ ἀντιοικουμενισταί –πλήν τοῦ «Ὀρθο-δόξου Τύπου»– τόν χαρακτηρισμόν πού προσέδωσαν στήν Σύνοδο οἱ διοργανωτές της,  ἀποκαλώντας την  –μᾶλλον ἀπό τήν ἄκρα …ταπεινοφροσύνη τους(!)– «Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον» (!), χωρίς νά κάνουν τόν παραμικρό κόπο νά μᾶς ἐξηγήσουν ποῦ στηρίζουν αὐτόν τόν χαρακτηρισμό της.

 Ὅπως ἔγραψα πολύ πρόσφατα, «ὁ προσδιορισμός τῆς Συνόδου ὡς «Ἁγίας καί Μεγάλης» δέν ἀνταποκρίνεται στήν πραγματικότητα, ἀλλά μόνο στίς ἐπιδιώξεις ἐκείνων πού τήν διοργάνωσαν. Γιατί σκοπός τους εἶναι νά καθαγιάσουν μέσω τοῦ τίτλου τῆς Συνόδου ὅλα ἐκεῖνα πού σχεδιάζουν νά ἀποφασίσουν, ὥστε ὁ ἀπληροφόρητος λαός νά δεχθῆ τά ἀποφασι-σθέντα ὡς προερχόμενα ἐκ τῆς ἐμπνεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οὔτε Μεγάλη, βεβαίως, μπορεῖ νά αὐτοπροσδιορισθῆ αὐτή ἡ Σύνοδος, καθ’ ὅτι τό Μεγάλη, προϋποθέτει μεγάλα καί σημαντικά θέματα καί ὄχι τό πλῆθος τῶν συμμετεχόντων σ’ αὐτήν Ἀρχιερέων. Πολυμελής ἤ πολυπληθής θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθῆ, ποτέ ὅμως Μεγάλη».³

Ἡ ἐπιμονή νά χαρακτηρισθῆ Οἰκουμενική ἡ Κρητική Σύνοδος

Τρίτον: Τό ἀκόμη παραδοξότερο εἶναι ὅτι ἀρκετοί ἐκ τῶν ἀντιοικουμε-νιστῶν ἐπέμειναν νά ὀνομασθῆ αὐτή ἡ Σύνοδος …«Οἰκουμενική»(!) καί ὅταν αὐτό  –εὐτυχώς– δέν ἔγινε,  διέκριναν ὅτι ὑπῆρξε σκοπιμότητα ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου γιά νά μήν ἀναγνωρίση ὡς Οἰκουμενικές, τίς Συνόδους τοῦ Ἁγίου καί Μεγάλου Φωτίου καί τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ!

 Αὐτό, ὅμως, ἀπό ποῦ προέκυψε; Νομίζω ἀπό  τήν σύγχυση πού δημιουργήθηκε ἐπειδή κάποια σεβαστά καί λόγια πρόσωπα ἐξέφρασαν  αὐτήν τήν ἄποψη. Τό θέμα τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν ἀνωτέρω Ἁγίων Συνόδων ὡς Οἰκουμενικῶν, δέν σχετίζεται μέ τόν χαρακτηρισμό τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης.

 Γιατί;

  α) Γιατί αἱ Σύνοδοι τοῦ Μ. Φωτίου (879/880) καί τοῦ Ἄγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ (1368), δέν εἶναι Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἀλλά Σύνοδοι μέ οἰκουμενικό κύρος, ἐφ’ ὅσον δέν ἐδογμάτισαν κάποια ἕως τότε ἀδιατύπωτη Ἀλήθεια τῆς βεβιωμένης Πίστεως, ἀλλά ἀνέλυσαν τά διατυπωθέντα ὑπό τῶν Ἁγίων Ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἡ μέν Σύνοδος τοῦ Ἁγίου Φωτίου ἐπανέφερε στήν Ὀρθοδοξία τούς Δυτικούς, ἀποδοκιμάζουσα τό Filioque καί τονίζοντας τό Σύμβολον τῆς Νικαίας, ἡ δέ Σύνοδος τοῦ Ἁγίου Παλαμᾶ, ἀνέλυσε μέ κάθε λεπτομέρεια τά δογματισθέντα ὑπό τῆς Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, περί τῆς καταδίκης τῆς φιλοσοφίας ὡς ἀπλανοῦς ὁδοῦ Θεο-γνωσίας. Ἀπόδειξις τούτου εἶναι ὅτι ἡ Σύνοδος τοῦ ἁγίου Παλαμᾶ στηρίχθηκε ἐξ ὁλοκλήρου στά Πρακτικά της  Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Αἱ Σύνοδοι, λοιπόν,  τοῦ Μ. Φωτίου καί τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, δέν εἶναι Οἰκουμενικές ἀλλά ἀνέδειξαν τούς δύο αὐτούς Πατέρες ὡς  Οἰκουμενικούς Διδασκάλους! 

Αὐτά τά ἐγνώριζε πολύ καλά καί ὁ ἅγιος καί μέγιστος Θεολόγος τῆς ἐποχῆς μας π .Ἰουστίνος Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος δέν διανοεῖται νά χαρακτηρίση τίς προαναφερθεῖσες Συνόδους ὡς Οἰκουμενικές καί γι’ αὐτό ἔγραψε περί τῶν προϋποθέσεων τῆς ὅποιας  μελλοντικῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Πᾶσα νέα Οἰκουμενική Σύνοδος δέν θά εἶναι οὔτε Ἁγία, οὔτε Οἰκουμενική, οὔτε Ὀγδόη, ἐάν πρωτίστως δέν δεχθῆ τάς προγενεστέρας Οἰκουμενικάς καί ἀσαλεύτους ἀποφάσεις των».⁴  Ἐάν ἐδέχετο ὁ ἅγιος Ἰουστίνος ὅτι ὑπῆρξαν ὀγδόη καί ἐνάτη Οἰκουμενικές, δέν θά ἔγραφε «δέν θά εἶναι  οὔτε Ὀγδόη» ἡ μελλοντική, ἀλλά θά τήν ὀνόμαζε Δεκάτη.

Και β) Γιατί κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, περιττεύει  νά ἐξηγήσουμε τό γιατί ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης δέν εἶναι δυνατόν νά χαρακτηρισθῆ οὔτε Ἁγία, οὔτε Οἰκουμενική, ἐφ’ ὅσον, ὄχι μόνο δέν προβλέπει ἡ θεματολογία της ἀποφάσεις περί ἑνός  ἕως σήμερα ἀδιατυπώτου  δόγματος τῆς Πίστεως (ἄν ἦταν δυνατόν νά ὑπάρξη κάτι τέτοιο), ἀλλά, ἀντιθέτως, μάλιστα, ἐκ τῆς θεματολογίας της προαναγγέλεται ἡ καταπάτηση καί τῶν Ἱ. Κανόνων καί τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μέ τήν συζήτηση καί τίς προβλεπόμενες ἀποφάσεις περί συγχρωτισμοῦ , συνεργασίας, συμπνευματισμοῦ καί συμπροσευχῆς Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν!

Γνώμη μου εἶναι ὅτι αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι θά παραμείνουν Ἑπτά

Πάντως, γνώμη μου εἶναι ὅτι αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι θά παραμείνουν Ἑπτά. Ὁ ἀριθμός ἑπτά στήν Ἁγία Γραφή καί στήν Ἐκκλησία μας εἶναι δηλωτικός τοῦ ἀπείρου. Ἑπτά εἶναι τά μυστήρια ὡς προϋποθέσεις γιά τήν μετοχή μας στήν Θεία Κοινωνία, ἐνῶ τά Μυστήρια τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του δέν περιορίζονται στόν ἀριθμό αὐτόν ἀλλά εἶναι ἄπειρα. Ἑπτά καί αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι πού  μᾶς ἔδωσαν κατά τόν ἅγιον Ἰουστίνον «τήν λύσιν τοῦ προβλήματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ –τῆς Ἀποστολικῆς καί Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του – (καί γι’ αὐτό, δί’ αὐτῶν) λύονται ἀμέσως καί ἐμμέσως ὅλα τά σπουδαιότερα προβλήματα τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς», χωρίς νά ἀποκλείεται ἡ σύγκληση στό μέλλον πολυαρίθμων Συνόδων μέ οἰκουμενικό κῦρος.

Ἡ   Ἐκκλησία μας ἐμφαντικά τονίζει αὐτήν τήν ὁλοκλήρωση τῶν Οἰκουμε-νικῶν Συνόδων μέ τό νά τούς ἀφιερώση ὁλόκληρη ἀσματική Ἀκολουθία, τονίζοντάς μας τί σημαίνει ὁ ἀριθμός Ἑπτά: «Τήν Τριάδα πᾶσιν ἐκ τῶν πραγμάτων, τῆς κοσμογενείας οὖσαν αἰτίαν, τρανῶς παρεδώκατε, τρισόλβιοι Πατέρες. Τρεῖς γάρ καί τέσσαρας Συνόδους, μυστικωτάτω λόγω θέντες, καί ἔκδικοι φανέντες, τοῦ Ὀρθοδόξου λόγου τά στοιχεῖα τά τέσσερα ὄντα, καί τήν Τριάδα ἐνεφήνατε, κτίσασαν ταῦτα, καί κόσμον ποιήσασαν». Καί πάλι: «Τό τοῦ Νόμου γράμμα παισίν Ἑβραίων, ἔθετο τιμίαν τήν ἑβδομάδα, σκιά προσανέχουσι, καί λατρεύουσι ταύτη. Ἥνπερ Πατέρες συνδραμόντες ἐν Ἑπτάδι Συνόδων, νεύσει Θεοῦ τοῦ ἐν ἑξάδι ἡμερῶν σύμπαν τόδε ἀπαρτίσαντος, καί τήν ἑβδόμην εὐλογήσαντος, σεμνοτέραν εἰργάσασθε, ὅρον ἐκθέμενοι Πίστεως».   Γι’ αὐτό «τάς Ἑπτά Συνόδους τάς τῶν Πατέρων, κατά διαφόρους καιρούς συστάσας, εἰς ἕνα συνήθροισεν ἑνί Κανόνι, τῷ δέ μάλα καλῶς ὁ Πατριάρχης ὁ Γερμανός ὁ νέος, γράφων ὁμοῦ τε καί κρατύνων τά δόγματα τά τούτων».

 Καί νά σημειωθῆ ὅτι ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός ὁ νέος, τό ἔτος 1226  ‘’ἔκλεισε’’ τόν ἀριθμό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καθιερώ-νοντας τόν κοινό ἑορτασμό καί τῶν Ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων (ἐνῶ ἐγνώριζε, βεβαίως, τήν Σύνοδο τοῦ 880 τοῦ ἁγίου Φωτίου),  ὅταν εὑρίσκετο  στήν Νίκαια, μετατεθέντος ἐκεῖ του θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως λόγω τῆς Ἁλώσεως τοῦ 1204.

Ἔχουν ἀνάγκη ἀναγνωρίσεως οἱ Ἅγιοι Μ. Φώτιος καί Γρηγόριος Παλαμᾶς;

Καί ἄν ἀκόμη δέν ἴσχυαν, ὅμως, ὅσα προείπαμε, πῶς θά δικαιολογήσουν τήν ἐπιμονή τούς ὅσοι πιστεύουν ὅτι χρειάζονται ἀναγνώριση δύο Σύνοδοι (Μεγάλου Φωτίου καί Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ), τίς ὁποῖες ἡ  Ἐκκλησία μας ἔχει πρό αἰώνων ἀναγνωρίσει καί ὑψώσει στήν Πράξη;  Τοῦ μέν ἁγίου Φωτίου οἱ διευκρινήσεις τῆς  Συνόδου του γιά τό filioque, ἐσφράγισαν τήν διαχωριστική γραμμή μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Φραγκοπαπισμού καί τήν ἐπεκύρωσαν μέ τήν ὁλοκληρωτική καί τελεσίδικη Ἀπόσχιση τῆς Πλάνης ἀπό τήν Ἀλήθεια, τοῦ δέ ἁγίου Παλαμᾶ καί ἡ διδασκαλία καί τό πρόσωπό του ἔλαβαν Οἰκουμενικό κῦρος μέ τήν Πανορθόδοξον καθιέρωση τῆς μνήμης του κατά τήν Β΄Κυριακή τῶν Νηστειῶν.

Ποιός ἀμφισβητεῖ σήμερα τούς δύο αὐτούς ἁγίους καί τήν Διδασκαλία τους, ὥστε νά ἀπαιτεῖται ἐπιπρόσθετη ἐπιβεβαίωση τῆς Ἐκκλησίας; Τό μόνο πού κατώρθωσε ἡ μέχρι σήμερα ἀδιάπτωτη ἐπιμονή –ἐντίμων καί κατά πάντα ἀξιολόγων καί σεβαστῶν ὑπερασπιστῶν τῆς Πίστεως μας–  εἶναι ὅτι προσέ-δωσαν ἀνέλπιστα τόσο μεγάλο κῦρος σέ μιά Σύνοδο μέ τυπικές προδια-γραφές  ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ, ὥστε νά περιμένουν ἀπό αὐτήν, ἀκόμη καί τήν ἀνα-γνώριση τῆς ἤδη ἐπικυρωμένης Δογματικῆς Πίστεως τῆς Μίας, Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας!

Τά θέματα τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης

Στά θέματα τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης ἔχουν ἐνταχθεῖ καί τά κωλύματα τοῦ Γάμου καί ἡ Νηστεία, τά ὁποῖα εἶναι θέματα καί τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, ἐφ’ ὅσον καί ὁ δεύτερος Γάμος τῶν Κληρικῶν καί ἡ ἀθέτηση ἐκ μέρους τους τῆς Νηστείας, ἐπισύρουν τήν ποινή τῆς καθαιρέσεώς τους, πράγματα τά ὁποῖα σχεδιάζουν νά ἀνατρέψουν στήν πολυπληθῆ Σύνοδό τους!

Σ’ αὐτά ἔχουν προστεθεῖ  τά θέματα τῆς διακυβερνήσεως τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς Διασπορᾶς καί οἱ προϋποθέσεις τῆς χορηγήσεως τοῦ Αὐτονόμου (δηλαδή τοῦ Αὐτοκεφάλου) καί ποιός ἔχει ἁρμοδιότητα νά τό χορηγῆ.  Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» ἦταν τὸ μόνο ἔντυπο, τὸ ὁποῖο ἐνημέρωσε τὸ Ὀρθόδοξο Πλήρωμα περὶ τῆς κρισιμότητος καὶ ἐπικινδυνότητος τῶν θεμάτων αὐτῶν (φ.2117/20-5-2016).

Αὐτά τά ζητήματα, βεβαίως, εἶχαν ἀπό πεντηκονταετίας τεθεῖ καί ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς ἔχει γράψει ἀλήθειες πού πρέπει ἰδιαιτέρως νά προσέξουν ὅσοι συμμετάσχουν στήν Σύνοδο. Ἔγραφε: «Εὑρίσκεται μία κρυφή ἐπιθυμία τῶν ἀνθρώπων τοῦ σημερινοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (ἔγραφε ὁ π. Ἰουστίνος τό 1977, ὅταν Πατριάρχης ἦταν ὁ Δημήτριος ἀλλά κυβερνοῦσε ὄπισθεν αὐτοῦ ὁ σημερινός Πατριάρχης), ὅπως … ἐπιβληθῆ σήμερον τελικῶς καί ὁριστικῶς εἰς τάς Ὀρθοδόξους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας καί γενικῶς εἰς τόν Ὀρθόδοξον κόσμον καί εἰς ὅλην τήν ὀρθόδοξον Διασποράν, καί ὅπως ἐπικυρώση καί κατοχυρώση τοῦτο τήν νεοπαπιστικήν τοῦ ἐπιβολήν ταύτην διά μιᾶς «Οἰκουμενικῆς Συνόδου». Διά τοῦτο συμπεριελήφθησαν μεταξύ τῶν δέκα διά τήν Σύνοδον ἐπιλεγέντων θεμάτων, καί μάλιστα ὡς τά πρῶτα τέσσαρα, ἐκεῖνα ἀκριβῶς τά θέματα, τά ὁποῖα σαφῶς ἀποδεικνύουν τήν ἐπιθυμίαν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως ὑποτάξουν εἰς αὐτήν ὅλην τήν Ὀρθόδοξον Διασποράν –τοῦτο δέ σημαίνει ὁλόκληρον σχεδόν τόν κόσμον! – καί ὅπως ἐξασφαλίσουν ἀποκλειστικῶς δί’ ἑαυτούς τό δικαίωμα τοῦ χορηγεῖν τό Αὐτοκέφαλον καί τήν Αὐτονομίαν εἰς ὅλας ἐν γένει τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας εἰς τόν κόσμον, παρούσας καί μελλοντικάς, ταυτοχρόνως ἀπονέμοντες εἰς αὐτάς καί τήν ἐξ ἀπόψεως τάξεως καί σειρᾶς θέσιν ἐκείνην, τήν ὁποίαν αὐτοί μόνοι θά ὁρίσουν»⁵ !

 

Ἑνωτικοί καί Ἀνθενωτικοί ὅπως ἦσαν στά πρόθυρα τῆς Ἁλώσεως

Τό πιό θλιβερό εἶναι ὅτι ὅλοι, Ἑνωτικοί καί Ἀνθενωτικοί, παρουσιάζουμε  σήμερα τήν ἴδια εἰκόνα μέ τούς ὁμολόγους μας πρό τῆς Ἁλώσεως:

Οἱ Ἑνωτικοί, ἀλλοτριωμένοι, ἔχοντες τήν Πίστη καί τήν Ἱερωσύνη μόνο ὡς ρόλο κατεξουσιασμοῦ τῶν θρησκευομένων ἀνθρώπων, ὑποστηρικτές καί συμπαῖκτες τῆς Πολιτικοεκκλησιαστικῆς Γιάλτας, πού ἔχει γιά προκαλύμματά της στό Ὀρθόδοξο θρησκευόμενο Πλήρωμα τά Πατριαρχεῖα καί τίς Ἀρχιεπι-σκοπές, καί  μέ τά Μέσα Ἐνημερώσεως πού ἐλέγχουν ἀλλά καί μέ τά χρήματα πού ἀφειδῶς τούς προσφέρει ἡ Πολιτική ἐξουσία, εὐχερῶς  παραπληροφοροῦν τούς ἀνθρώπους καί τούς στρέφουν μέ τό μέρος τους.

Καί οἱ Ἀνθενωτικοί, θρησκόληπτοι, δεισιδαίμονες, προφητολάγνοι, ἀθεο-λόγητοι καί ἀδιάκριτοι, χωρίς λόγο αὐτοκίνητον, συγκροτημένον, καθοδηγῆ-τικόν καί ἀνατρεπτικόν της ψυχοπνευματικῆς  ἀλλοιώσεως τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ μας.

Βεβαίως, δέν ἑξαιρῶ τόν ἑαυτόν μου ἀπό αὐτήν τήν εἰκόνα, οὔτε ὑποτιμῶ τούς ἀγῶνες τιμίων ἀγωνιστῶν, ἀλλά ἐξομολογοῦμαι ὅτι αἰσθάνομαι πολύ ἔντονα τήν ἐνοχή μου καί ντροπή γι’ αὐτήν τήν εἰκόνα μας «πρός τούς ἐγγύς καί τούς μακράν».

Ὡστόσο, αὐτό πού προέχει εἶναι τό συμφέρον τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ἡ διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας. Γι’ αὐτό, ἐπιθυμῶ νά ὁλοκληρώσω τό ἄρθρο μου αὐτό, ἐπαναλαμβάνοντας τά λόγια τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τά ὁποῖα, συγχρόνως εἶναι καί μιά προειδοποίηση πού βαρύνει ὅλους μας: «Σέβομαι καί ἐκτιμῶ βαθύτατα τάς μακραίωνας προσφοράς καί διακονίας, ἀρετάς καί ἀνδραγαθήματα τοῦ Πατριαρχείου τούτου, ἤτοι τῆς Μεγάλης του Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί βαθέως ὑποκλίνομαι ἐνώπιον τοῦ σημερινοῦ σταυροῦ αὐτῆς, ὅστις οὔτε μικρός, οὔτε ἁπλοῦς εἶναι, καί ὅστις κατά τήν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι σταυρός ὅλης της Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας… Ὑπενθυμίζω μόνον ὅτι οὔτε εὐαγγελικόν, οὔτε Ὀρθόδοξον, οὔτε Κανονικόν θά ἦτο νά ἐπιτραπῆ εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν, ἤ εἰς οἱονδήποτε ἄλλο Πατριαρχεῖον, ὅπως λόγω τῶν δυσκολιῶν ἤ δυσχερειῶν, εἰς τάς ὁποίας εὑρίσκεται, ὁδηγήση ὅλην τήν Ὀρθοδοξίαν εἰς τό χεῖλος τῆς ἀβύσσου, ὡς εἶχε συμβεῖ παρομοίως κατά τήν θλιβεράν ἐποχήν τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Φλωρεντίας»⁶

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ:  «ΦΑΝΑΡΙ»   Ἤ   «ΛΥΧΝΙΑ»;  («ΟΡΘΟ-

     ΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», 26-2-2016).

2. Ἐπικίνδυνος ἡ σύγκλησις Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἀθῆναι 1971,σελ. 8.

3. Περιοδικὸ «Ἐνοριακὴ Εὐλογία», τεῦχος Ἰουνίου- Ἰουλίου 2016.

4. ὅ. ἀν. σέλ. 8

5.Περὶ τὴν μελετωμένην Μεγάλην Σύνοδον τῆς Ὀρθοδ. Ἐκκλησίας, Ἀθῆναι 1977, σελ.15.

6. ὅ. ἀν. σελ. 15

Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

Πρωτοπρεσβύτερος

"Κοιμήθηκε" ὁ γερω-Νικόδημος τοῦ κελλιοῦ τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου στὶς Καρυὲς Ἁγίου Ὅρους! Τὴν εὐχή του νὰ' χουμε!

(ἀποκλειστικὲς φωτογραφίες)

Παλαιὸ ἁγιορείτικο ρητό: " Ἂν πεθάνεις, πρὶν πεθάνεις, δὲν θὰ πεθάνεις, ὅταν πεθάνεις...