«Δόξα σοι, Κύριε»

 

Όλα πρέπει να τα περνάμε με παιδική υπακοή, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, και για όλα να δοξάζουμε τον καλό Θεό. Για παράδειγμα, ήλθε μια θλίψη ή αρρώστια. Θα πούμε: “Δόξα σοι, Κύριε”. Πολλαπλασιάστηκαν οι θλίψεις ή οι ασθένειες, πάλι: “Δόξα σοι, Κύριε”. Πολύ μεγάλες θλίψεις και ασθένειες δυνάμωσαν και μας οδηγούν στον τάφο και πάλι: “Δόξα σοι, Κύριε”, γιατί με τον θάνατο θα ζούμε αιώνια και θα χαιρόμαστε “εν ταις λαμπρότησι των αγίων”. Γι’ αυτό ό,τι κι αν μας συμβεί, για όλα να ευχαριστούμε τον Θεό και να λέμε: “Δόξα σοι, Κύριε”.

Άγιος Σεραφείμ Ρομάντσιωφ της Μονής Γκλινσκ

Περισσότερο απομακρυνόμαστε

 

Με τις ασθένειες και τις θλίψεις ο Κύριος θεραπεύει τα αμαρτωλά τραύματα της ψυχής μας. Να περνάς όλες τις δυσκολίες με ευγνωμοσύνη στον Κύριο. Αυτός ποτέ δεν δίνει στον άνθρωπο σταυρό, τον οποίο εκείνος δεν θα μπορούσε να σηκώσει, και με τη χάρη Του μας ενισχύει στην υπερνίκηση των δυσκολιών. Με τον γογγυσμό όμως και την απελπισία απωθούμε τη θεία βοήθεια και μη όντας σε θέση να σηκώσουμε το βάρος των αμαρτιών μας, όλο και περισσότερο απομακρυνόμαστε από τον Θεό.

Άγιος Σεραφείμ Ρομάντσιωφ της Μονής Γκλινσκ

Αυτός είναι η δύναμή μου

Όταν τα βάσανα, οι πειρασμοί του εχθρού, οι αρρώστιες, οι λύπες, οι συμφορές, όλες οι δυσκολίες της ζωής πυκνώνουν, να λέτε: “Όλα για μένα τα κάνει ο Κύριος, αλλά εγώ δεν μπορώ τίποτε να κάνω, τίποτε να υπομείνω, τίποτε να ξεπεράσω και να νικήσω. Αυτός μόνο είναι η δύναμή μου”.

Άγιος Σεραφείμ Ρομάντσιωφ της Μονής Γκλινσκ

Δεν μπορούμε να διανοηθούμε

 

Να θυμάστε και να πιστεύετε ότι όλα όσα σας συμβαίνουν είναι από τον Κύριο και ότι ούτε μια τρίχα από το κεφάλι σας δεν χάνεται χωρίς το άγιό Του θέλημα. Αυτός είναι ο ακανθώδης δρόμος των θλίψεων και είναι πάντοτε ακανθώδης ο δρόμος των εκλεκτών του Θεού. Και οι άγιοι του Θεού, υπέμειναν τέτοιες θλίψεις, τις οποίες εμείς οι αμαρτωλοί δεν μπορούμε ούτε να τις διανοηθούμε.

Άγιος Σεραφείμ Ρομάντσιωφ της Μονής Γκλινσκ

ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΜΑΝΤΣΟΦ (28/06/1885-01/01/1976) .Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΟΠΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ "Ταπείνωση καί ἀποδοχή τοῦ Σταυροῦ μας"

ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΜΑΝΤΣΟΦ (28/06/1885-01/01/1976) .Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΟΠΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ "Ταπείνωση καί ἀποδοχή τοῦ Σταυροῦ μας"

Ταπείνωση και αποδοχή του Σταυρού μας

Σχετικά με την ταπείνωση ο πατήρ Σεραφείμ συμβούλευε: «Να αποκτήσεις στην ψυχή σου την ταπείνωση του Χριστού, χωρίς την οποία ο άνθρωπος είναι φτωχός και δεν μπορεί ποτέ να είναι ειρηνικός εν πνεύματι, χωρίς την οποία όλα τα σπουδαία τάλαντα τού ανθρώπου είναι ένας σωρός κοπριάς». Και αλλού: «Γι’ αυτό μέσα από την καρδιά μου σάς εύχομαι να αποκτήσετε αυτή τη θαυμαστή αρετή και να τη ζητήσετε από τον γεννηθέντα Χριστό, τον Σωτήρα μας, ο Οποίος με την ταπείνωσή Του κατέστρεψε όλη τη δύναμη του εχθρού και φώτισε όλη την Οικουμένη».

Με αφορμή τον σταυρό της δικής του ζωής και μιλώντας για τις σχέσεις με τούς πλησίον ο πατήρ Σεραφείμ σε ένα γράμμα του λέει: «Επομένως μη θλίβεσαι. Παραδώσου στο θέλημα τού Θεού. Αυτός δεν εγκαταλείπει όποιον ελπίζει σ’ Αυτόν. Οι πλέον φοβερές καταιγίδες είναι χρήσιμες στον πιστό δούλο του Χριστού, γιατί τού προσφέρουν μεγάλη ωφέλεια. Άς χρησιμεύσουν σε σένα αυτές οι καταιγίδες σαν μάθημα, πού σε προετοιμάζει και σού προσφέρει πείρα για να υπομείνεις φοβερότερες και πιο επικίνδυνες καταιγίδες πού θα έρθουν.

 Και θα ακολουθήσουν οπωσδήποτε, επειδή έτσι όρισε η Πάνσοφη Θεία Πρόνοια, ώστε διά πολλών θλίψεων να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών, την όποια χάσαμε, αλλά και τώρα τη χάνουμε αφαιρώντας από πάνω μας τον ζυγό τού Χριστού και τις θλίψεις και αναζητώντας πρόωρες παρηγοριές και απολαύσεις.

Θανατηφόρος είναι ο σταυρός για εκείνον, ο οποίος τον δικό του σταυρό δεν τον μεταμορφώνει σε Σταυρό του Χριστού, εκείνος ο οποίος με τον σταυρό του γογγύζει κατά της Θείας Προνοίας, τη βρίζει και παραδίδεται στην απελπισία και την απόγνωση. Τέτοιοι άνθρωποι ξεκολλούν από τον σταυρό τους μόνο για να κατέβουν με τις ψυχές τους στον αιώνιο θάνατο, στο σκότος τού 'Άδη... Πιες με γενναιότητα το πικρό ποτήρι των δύσκολων περιστάσεων στη δουλειά σου και μεταξύ των συγγενών, επειδή αυτό το δίνει σε σένα ο Πανάγαθος και Πάνσοφος Πατέρας. Σκέψου: Δεν είναι οι Φαρισαίοι, δεν είναι ο Καϊάφας, δεν είναι ο Ιούδας, πού προετοίμασαν το ποτήρι αυτό για σένα. Δεν δίνουν σε σένα αυτό το ποτήρι ο Πιλάτος και οι στρατιώτες. Μπορείς γι’ αυτό να πεις μαζί με τον Χριστό: “Και το ποτήρι αυτό πού μού έδωσε ο Πατήρ δεν θα το πιω;” (Ίω. 18,11).

Προσπάθησε με όλες τις δυνάμεις σου να μην στενοχωρείς τη μητέρα και τις αδελφές σου, προσπάθησε να είσαι συγκαταβατικός στις αδυναμίες τους και αυτό θα αποτελεί παρηγοριά γι’ αυτές και για σένα βραβείο... Περιτείχισε τον εαυτό σου με τον φόβο τού Θεού. Ο παντοδύναμος Θεός όσους Τον αγαπούν τούς σώζει από τούς πειρασμούς, ενώ τούς πονηρούς τούς παραδίδει στον όλεθρο. Προσπάθησε ακατάπαυστα να κατευθύνεις τούς λογισμούς σου στον Θεό και αυτός θα σε φυλάξει μέσα στην κοχλάζουσα θάλασσα των παθών.

Φύλαξε τον εαυτό σου από τις μάταιες συνομιλίες, πού διαφθείρουν την ψυχή σου. Όποιος φαίνεται πώς αναζητεί τον Θεό και συγχρόνως αγαπά το σαρκικό θέλημα της καρδιάς και καθοδηγείται από σαρκικές σοφιστείες, εκείνος βεβηλώνει τον ναό της ψυχής του. Ποτέ να μη ζητάς την αλήθεια στους ανθρώπους, δηλαδή μην την απαιτείς απ’ αυτούς, αλλά να τη βρίσκεις αυτήν καθ’ εαυτήν και να τη δείχνεις στην πράξη».

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΑΓΙΟΤΗΤΑ. ΤΩΝ ΣΤΑΡΕΤΣ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2016/01/28061885-01011976_31.html

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΣΚΟΥΜΕΝΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ. Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ.

Παρηγορητική πρόβλεψη

Μεταξύ των γνωστών για τον ζήλο στην εκπλήρωση των ποιμαντικών καθηκόντων και την ειλικρινή,
πατρική φροντίδα για τούς απλούς ανθρώπους στη Μονή τού Γκλίνσκ ήταν και ό πατήρ Πορφύριος. Αυτός είχε δοκιμάσει πολλές θλίψεις, γνώριζε από πείρα την πικρία της προσβολής και το βάρος της αδικίας και γι’ αυτό εκ βάθους ψυχής συνέπασχε με τούς άδικη μένους και μπορούσε να κλαίει μετά κλαιόντων.

Ή συμμετοχή του στη θλίψη τών άλλων ελάφραινε και παρηγορούσε τούς προσερχόμενους σ’ αυτόν. Είχε παρατηρηθεί ότι ό Θεός τού είχε δώσει το χάρισμα να γνωρίζει τά σχετικά με τις μέλλουσες δοκιμασίες. Προ τού θανάτου του, μιλώντας για το μέλλον της Ρωσίας, είπε με βεβαιότητα: «Συν τώ χρόνω θά παρακμάσει ή πίστη στη Ρωσία. Ή λάμψη της γήινης δόξας θα τυφλώσει τον νου, ό λόγος της αληθείας θα υβρίζεται, άλλα χάριν της πίστεως θα εγερθούν απ’ τον λαό άγνωστοι για τον κόσμο και θα αποκαταστήσουν ότι καταστράφηκε».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΑΓΙΟΤΗΤΑ. ΤΩΝ ΣΤΑΡΕΤΣ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ.

Στάρετς Ζηνόβιος, Στη χαρά και στη λύπη δόξα τω Θεώ

 

Ο στάρετς Ζηνόβιος είναι μία μεγάλη πνευματική μορφή του 20ού αιώνα που από το 2010 συγκαταλέγεται ανάμεσα στους αγίους της σκήτης του Γκλινσκ. Η σκήτη ή έρημος του Γκλινσκ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα του 20ού αιώνα ανάμεσα στην Ουκρανία και στη Ρωσία. Ο στάρετς Ζηνόβιος παρά το γεγονός ότι ήταν ολιγογράμματος και ρώσος στην καταγωγή εκλέχθηκε από την εκκλησία της Γεωργίας μητροπολίτης και διακόνησε τον λαό της πολύπαθης αυτής χώρας με μεγάλη αυταπάρνηση.
Ο συγγραφέας του βιβλίου Ζηνόβιος Τσεσνοκώφ εμπνεύστηκε την αγάπη και το ενδιαφέρον για τον στάρετς Ζηνόβιο από τον πατέρα του πρωτοπρεσβυτερο Αλέξανδρο Τσεσνοκόφ, ο οποίος έζησε κοντά του. Με ιδιαίτερη επιμέλεια και συστηματική έρευνα συγκέντρωσε και μας παραδίδει μαρτυρίες από όσους γνώρισαν τον στάρετς Ζηνόβιο. Για το έργο του τιμήθηκε το 2015 με το πανρωσικό βιβλιο ορθόδοξης γραμματείας.
Ο στάρετς Ζηνόβιος (μητροπολίτης Σεραφείμ) έζησε πολύπαθη ζωή σε μια περίοδο εξαιρετικά δύσκολη για τις εκκλησίες της Σοβιετικής Ένωσης. Ο ίδιος έζησε εξόριστος επί πέντε χρόνια. Όμως, ακόμη και τα πιο δύσκολα γεγονότα της ζωής του τα αφηγείτο με ιλαρή διάθεση, προς οικοδομήν των άλλων.
Ποτέ κανέναν δεν κατηγορούσε και κανέναν δεν επέπληττε. Ό,τι και να του συνέβαινε έλεγε: Είναι Πρόνοια του Θεού. Με το παράδειγμα της ζωής του δίδασκε στους ανθρώπους τα καλά έργα και για όλα προσέφερε αίνο στον Θεό, όπως ο στάρετς στο λαϊκό τραγούδι:
Ζούσε κάποτε μακριά
στάρετς έμπειρος, σοφός,
που όλο διαλαλούσε:
Δόξα τω Θεώ στη λύπη, στη χαρά!
Δόξα τω Θεώ για όλα! Δόξα τω Θεώ για όλα!
Δόξα τω Θεώ στη λύπη, στη χαρά!....