Άγ. Σεραφείμ του Σάρωφ, το λαμπρό αστέρι της Ρωσικής ΟρθοδοξίαςΑλέξανδρος Χριστοδούλου, Θεολόγος

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ ( 2 Ιανουαρίου)

Ο όσιος Σεραφείμ, το ολοφώτεινο αστέρι της Ρωσικής Ορθοδοξίας, γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1759 στην πόλη Κουρσκ και ονομάστηκε Πρόχορος. Ήταν γιος ευσεβών και πλούσιων εμπόρων, του Ισίδωρου και της Αγάθης Μοσνίν από τους οποίους κληρονόμησε την πίστη, την ευλάβεια και τις αρετές. Ο πατέρας του πέθανε ενώ ο μικρός Πρόχορος ήταν μόλις 4 ετών. Από τη νηπιακή του ηλικία έχουμε μια σειρά από παρεμβάσεις της θείας Πρόνοιας στη ζωή του.

Σε ηλικία 7 ετών έπεσε από το ψηλό καμπαναριό του Αγίου Σεργίου που κτιζόταν και δεν έπαθε τίποτα. Όταν ήταν σε ηλικία 10 ετών αρρώστησε τόσο βαριά που ήταν βέβαιο ότι θα πέθαινε. Τότε η ίδια η Παναγία εμφανίσθηκε και του υποσχέθηκε ότι θα τον θεραπεύσει. Λίγες ημέρες μετά όταν η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου του Κούρσκ περνούσε κάτω από το σπίτι του, η μητέρα του τον κατέβασε και τον πέρασε κάτω από αυτήν. Αμέσως ο άγιος έγινε καλά και έκτοτε πολύ ευλαβείτο την Παναγία μας.

Στα δεκαεννέα του χρόνια πήρε την απόφαση ν᾿ αφοσιωθεί ολόψυχα στο Θεό και πήγε να μονάσει στο μοναστήρι του Σάρωφ αφού συμβουλεύτηκε τον Άγιο Δοσίθεο τον Έγκλειστο στην Λαύρα του Κιέβου. Η μητέρα  του τού έδωσε την ευχή της και έναν χάλκινο σταυρό που ο Πρόχορος φορούσε φανερά στο στήθος του για να του θυμίζει τις μοναχικές υποσχέσεις του.

 Οκτώ χρόνια ήταν δόκιμος. Το 1780 αρρωσταίνει βαριά, πιθανότατα από υδρωπικία, και το σώμα του γεμίζει πληγές και πρήζεται και μένει ακίνητος στο κρεβάτι. Κλαίει από τους πόνους αλλά ούτε λέξη γογγυσμού και παράπονου δεν βγαίνει από το στόμα του. Παραδίδεται ψυχή και σώματι στον Ιησού Χριστό και ζητά από τον Γέροντά του να μεταλάβει των αχράντων Μυστηρίων. Την ώρα της Θείας Λειτουργίας εμφανίσθηκε στο κελλί του η Θεοτόκος μέσα σε άρρητο φως, με τους Αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη. Τον έδειξε με το χέρι της λέγοντας «Αυτός είναι από την γενιά μας». Κατόπιν αφού ακούμπησε το χέρι της στο κεφάλι του, άρχισε όλο το υγρό που είχε μαζευτεί στο σώμα του από την αρρώστια, να τρέχει από μία τρύπα που σχηματίσθηκε στη δεξιά του πλευρά. Όλοι απόρησαν για την ταχύτατη ανάρρωσή του μετά την μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων. Εκείνος με την εμφάνιση της Υπεραγίας Θεοτόκου δυνάμωσε στην πίστη και στην ελπίδα για την πρόνοια του Θεού.

Στις 13 Αυγούστου 1786 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Σεραφείμ, δηλαδή φλογερός, αφού το χαρακτηριστικό του ήταν η ένθερμη αγάπη του και ο ζήλος του προς τον Ιησού. Σε δύο μήνες χειροτονείται διάκονος. Κατά την διάρκεια της ημέρας παραμένει στο μοναστήρι διακονώντας και το βράδυ πηγαίνει στο δάσος σε ένα κελλί και περνά την νύκτα προσευχόμενος.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1793, σε ηλικία 34 ετών,  χειροτονείται ιερέας. Η δίψα του για μεγαλύτερους πνευματικούς αγώνες τον κάνει να εγκαταλείψει την Μονή, μετά την ευλογία του ηγουμένου, και να ζήσει 15 χρόνια σε τέλεια απομόνωση, νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή. Χίλιες ημέρες και χίλιες νύκτες είναι ανεβασμένος σε μια πέτρα και με υψωμένα χέρια προσεύχεται: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Μελετούσε συνεχώς την Αγία Γραφή. Ευλαβείτο αφάνταστα τη Θεοτόκο. Συχνά έλεγε: «Η Παναγία είναι η χαρά, η μεγαλύτερη απ᾿ όλες τις χαρές». Στο διάστημα που ασκήτευε στην έρημο, δέχθηκε επίθεση ληστών, που τον τραυμάτισαν βαριά, αλλά θεραπεύθηκε και πάλι θαυματουργικά από τη Θεοτόκο.

Το 1810 επέστρεψε στη Μονή του Σάρωφ και έμεινε για 15 χρόνια έγκλειστος στο κελλί του, ασκούμενος στη σιωπή. Το 1815, σε ηλικία 56 ετών, δεχόταν κάθε επισκέπτη. Βλέποντας τα πρόσωπα των ανθρώπων αναφωνούσε: «Χαρά μου!». Μερικούς τους αγκάλιαζε και τους ασπαζόταν λέγοντας: «Χριστός Ανέστη!». Ο ίδιος όμως, δεν βγήκε ποτέ από το κελλί του για άλλα δέκα χρόνια.

Σε ηλικία 66 ετών, κατόπιν οράματος και προσταγής της Θεοτόκου, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη διακονία του πλησίον και άρχισε στο εξής το έργο του «στάρετς», του πνευματικού καθοδηγητή. Ο Άγιος χαριτώθηκε από τον Κύριό μας και την Θεοτόκο με το προορατικό, διορατικό και ιαματικό χάρισμα. Πολλοί άρρωστοι έφταναν στο Σαρώφ με την ελπίδα στραμμένη στον ταπεινό Άγιο του Θεού και δεν διαψεύδονταν. Έφευγαν θεραπευμένοι απ’ αυτόν που είχε ήδη από αυτή την ζωή την χάρη των ιάσεων. Αναρίθμητες ψυχές έτρεχαν κοντά του, για να βρουν τη γαλήνη, τη χάρη, τη σωτηρία. Και όσοι δεν μπορούσαν να φθάσουν μέχρι το κελλί του, τον κατέκλυζαν με επιστολές.

Ο θάνατός του υπήρξε οσιακός. Στις 2 Ιανουαρίου του 1833 βρέθηκε νεκρός, γονατισμένος, με τα μάτια προσηλωμένα στην εικόνα της Θεοτόκου. Την προηγούμενη μέρα είχε κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και είχε αποχαιρετήσει τους πατέρες του μοναστηριού. Άγιος ανακηρύχθηκε επίσημα το 1903. Η μνήμη του εορτάζεται στις 2 Ιανουαρίου, αλλά και στις 19 Ιουλίου -ημέρα της ανακομιδής του αγίου λειψάνου του. Συγκλονιστικό γεγονός για τη Ρωσία υπήρξε η εύρεση της σορού του, το 1990, και η μεταφορά της στη γυναικεία Μονή του Ντιβέγιεβο (την οποία ο όσιος είχε υπό την πνευματική του καθοδήγηση και προστασία).

ΌΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ: Ο θαυματουργός άγιος και οι προφητείες του

Της Ελένης Χριστοδουλοπούλου

Είναι από τους σημαντικότερους σύγχρονους αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αν και καταγόταν από πλούσια οικογένεια, ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ επέλεξε να ακολουθήσει τον μοναχισμό, σε μια δύσκολη περίοδο.
Ο όσιος γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας, στις 19 Ιουλίου του 1759. Οι γονείς του τού έδωσαν το όνομα Πρόχορος. Σε ηλικία μόλις δέκα χρόνων άρχισε να διαβάζει τα ιερά βιβλία. Τότε ήταν που αρρώστησε, με τους γιατρούς να μην του δίνουν πολλές ελπίδες. Σύμφωνα με όσα έχουν μεταφερθεί σε μας, εκεί που πάλευε με την ασθένειά του, είδε στον ύπνο του την Παναγία, η οποία του είπε ότι θα τον επισκεπτόταν και θα τον έκανε καλά. Μια μέρα που γινόταν λιτανεία, η πομπή με την εικόνα της Παναγίας πέρασε έξω από το σπίτι του. Εκείνη τη στιγμή ξέσπασε μπόρα και η εικόνα μεταφέρθηκε στην αυλή του σπιτιού του άρρωστου παιδιού. Η μητέρα του τον κατέβασε και τον πήγε στην εικόνα. Έκτοτε η υγεία του άρχισε να βελτιώνεται και σταδιακά αποκαταστάθηκε πλήρως.
Στην πορεία εγκατέλειψε το σπίτι του και πήγε να γίνει μοναχός στη Μονή Σάρωφ, σε ηλικία 19 ετών. Μετά από 8 χρόνια δοκιμασιών, στις 13 Αυγούστου του 1786, εκάρη μοναχός με το όνομα Σεραφείμ. Δύο μήνες αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος. Τότε, παρέμενε όλη μέρα στο μοναστήρι, ακολουθώντας κατά γράμμα τους κανονισμούς, ενώ εκτελούσε με προθυμία τα διακονήματά του. Αυτά την ημέρα, γιατί το βράδυ απομακρυνόταν στο δάσος, σε ένα ερημικό κελί, όπου προσευχόταν μέχρι το πρωί, οπότε επέστρεφε στη μονή.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1793 χειροτονήθηκε ιερέας. Με την άδεια του ηγουμένου εγκατέλειψε τη μονή και αποσύρθηκε στο πυκνό δάσος του Σάρωφ, όπου για 15 χρόνια έζησε σε πλήρη απομόνωση, με αυστηρή νηστεία και προσευχή, ενώ για περισσότερα από τρία χρόνια μιμούνταν τους παλιούς στυλίτες. Έπειτα από 15 χρόνια επέστρεψε στη μονή και αυτή τη φορά κλείστηκε για άλλα 15 χρόνια. Τα πρώτα πέντε επέβαλε στον εαυτό του τον κανόνα της σιωπής.
Ύστερα και από αυτή την περίοδο της ζωής του, γέρος πια, αφιερώθηκε στον άνθρωπο. Στους πολυάριθμους πιστούς που έφταναν στο μοναστήρι για να εξομολογηθούν. Τους δεχόταν, τους εξομολογούσε και θεράπευε όσους ήταν άρρωστοι.

Την 1η Ιανουαρίου του 1833, ημέρα Κυριακή, ο όσιος πήγε στον ναό του νοσοκομείου των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου. Άναψε ένα κερί σε όλες τις εικόνες, τις ασπάστηκε και μετέλαβε των αχράντων μυστηρίων. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ζήτησε συγχώρεση από όλους, τους ευλόγησε και τους ασπάστηκε. Ένας μοναχός εκείνη την ημέρα παρατήρησε ότι ο όσιος πήγε τρεις φορές στο σημείο όπου είχε υποδείξει να ταφεί. Ο όσιος κοιμήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1833.Τα λείψανά του εξαφανίστηκαν κατά την περίοδο της Οκτωβριανής Επανάστασης και ξαναβρέθηκαν στην Αγία Πετρούπολη του 1990. Έναν χρόνο αργότερα επέστρεψαν στη Μονή της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Προφητείες του οσίου
«Θα υπάρξει μια μέρα ένας τσάρος που θα με δοξάσει [ο τσάρος Νικόλαος Β΄ δόξασε τον Άγ. Σεραφείμ το 1903], μετά θα υπάρξει μια τεράστια αναταραχή στη Ρωσία, πολύ αίμα θα ρεύσει, γιατί θα επαναστατήσουν ενάντια στον τσάρο και τη μοναρχία, αλλά ο Θεός θα εξυμνήσει (αγιάσει) τον τσάρο. Περισσότερο από μισός αιώνας θα περάσει..."
"Τότε οι αμαρτωλοί θα υπερηφανευτούν. Αυτό θα συμβεί χωρίς ντροπή. Ο Κύριος, βλέποντας την αμετανόητη κακία στην καρδιά τους, θα επιτρέψει τα έργα τους για ολίγο καιρό, αλλά οι αμαρτίες τους θα επιστρέψουν πάνω στα κεφάλια τους και η ανηθικότητά των ολέθριων δολοπλοκιών τους θα πέσει πάνω τους. Η ρώσικη γη θα γίνει κόκκινη από τα ποτάμια του αίματος."
"Πριν από τη γέννηση του Αντιχρίστου θα υπάρξει ένας μεγάλος, παρατεταμένος πόλεμος και μια τρομερή επανάσταση στη Ρωσία, πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία, και η αιματοχυσία θα είναι ανυπολόγιστη".
"Οι επαναστάσεις των Ryazan και των Pugachev και η Γαλλική Επανάσταση δεν θα είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτό που θα γίνει στη Ρωσία".

Πριν από τη γέννηση του Αντιχρίστου θα υπάρξει ένας μεγάλος, παρατεταμένος πόλεμος και μια τρομερή επανάσταση στη Ρωσία, πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία, και η αιματοχυσία θα είναι ανυπολόγιστη

"Πολλοί άνθρωποι που είναι πιστοί στην πατρίδα τους θα χαθούν, οι περιουσίες της Εκκλησίας και των μοναστηριών θα ληστευθούν. Οι εκκλησίες του Κυρίου θα βεβηλωθούν. Οι καλοί άνθρωποι θα ληστευθούν και θα θανατωθούν, ποτάμια ρωσικού αίματος θα ρεύσουν. Αλλά ο Κύριος θα λυπηθεί τη Ρωσία και θα τη φέρει από τον δρόμο της μεγάλης θλίψης στη δόξα".
"Ο Κύριος μου αποκάλυψε, σε μένα τον δύστυχο Σεραφείμ, ότι θα υπάρξει μεγάλη θλίψη στη ρωσική γη και η Ορθόδοξη πίστη θα ποδοπατηθεί και οι ιεράρχες της Εκκλησίας του Θεού και ο κλήρος θα παρεκκλίνουν από την αγνότητα της Ορθοδοξίας".
Και γι’ αυτό, ο Κύριος θα τους τιμωρήσει αυστηρά. Εγώ, ο δυστυχής Σεραφείμ, εκλιπάρησα τον Κύριο για τρεις μέρες και τρεις νύχτες, καλύτερα ας μου στερήσει τη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά ας τους λυπηθεί. Αλλά ο Κύριος απεκρίθη: “Δεν θα δείξω κανένα έλεος σε αυτούς, γιατί διδάσκουν διδασκαλίες ανθρώπων και γιατί η γλώσσα τους με τιμάει, αλλά η καρδιά τους είναι πολύ μακριά από εμένα”.
"Ο Κύριος πρόσταξε ότι εγώ, ο φτωχός Σεραφείμ, πρόκειται να ζήσω πολύ περισσότερο από 100 χρόνια (κοιμήθηκε σε ηλικία 73 ετών, το 1833). Μέχρι την εποχή εκείνη οι Ρώσοι ιεράρχες θα γίνουν τόσο ασεβείς, που δεν θα πιστεύουν πλέον ούτε στο πιο σπουδαίο δόγμα της Χριστιανικής Πίστης, την Ανάσταση του Χριστού και στην Ανάσταση των νεκρών. Γι’ αυτό θα είναι επιθυμία του Κύριου και Θεού να με πάρει για λίγο από τη ζωή και, τότε, για την εγκαθίδρυση της πίστης στην Ανάσταση, να με αναστήσει και η ανάστασή μου θα είναι σαν την ανάσταση των επτά νέων στη σπηλιά του Okhlon.
Μετά την ανάστασή μου θα μεταβώ από το Σάρωφ στο Diveyevo, όπου θα διδάξω παγκόσμια μετάνοια. Σε αυτό το σπουδαίο θαύμα, οι άνθρωποι θα μαζευτούν στο Diveyevo από όλη τη Γη και εκεί, κηρύττοντας τη μετάνοια, θα αποκαλύψω τέσσερα λείψανα. Τότε, το Diveyevo θα είναι ένα παγκόσμιο θαύμα, από όπου ο Κύριος θα στείλει το Φως της Σωτηρίας όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και σε όλο τον κόσμο, στις μέρες του Αντιχρίστου. Θα αποκαλύψω τέσσερα λείψανα και εγώ θα ξαπλώσω ανάμεσά τους ως το πέμπτο. Αλλά τότε θα έλθει το τέλος των πάντων".
"Νομίζω ότι η 8η χιλιετία θα περάσει. Νομίζω, ότι θα περάσει... Τα πάντα θα παρέλθουν και θα έλθει το τέλος. Και τα μοναστήρια θα καταστραφούν, αλλά η αναίμακτη θυσία του φτωχού Σεραφείμ στο Diveyevo θα γιορταστεί μέχρι τη μέρα του ερχομού του Κυρίου".
"Η Κωνσταντινούπολη και η Ιερουσαλήμ θα κατοικηθούν από τις δυνάμεις της Ρωσίας και των άλλων. Από τη διάσπαση της Τουρκίας, το περισσότερο κομμάτι θα πάει στη Ρωσία και η Ρωσία με τις ενωμένες δυνάμεις από πολλά άλλα κράτη θα πάρουν τη Βιέννη και περίπου 7 εκατομμύρια Βιεννέζοι θα παραμείνουν κάτω από τον οίκο των Αψβούργων και εκεί η επικράτεια της αυστριακής αυτοκρατορίας θα οικοδομηθεί.
Στη Γαλλία για την αγάπη της προς τη Μητέρα του Κυρίου, τη γλυκιά Παναγία, θα θυσιαστούν 17 εκατομμύρια Γάλλοι, μαζί με την πρωτεύουσά της, στην πόλη Rheims, ενώ το Παρίσι θα καταστραφεί ολοσχερώς. Όταν η ρωσική αυτοκρατορία λάβει 170 εκατομμύρια ως δωρεά, θα πρέπει να περιμένουμε την εμφάνιση του Αντιχρίστου.
Ο Αντίχριστος θα γεννηθεί στη Ρωσία, μεταξύ της Αγ. Πετρούπολης και της Μόσχας, σε μια μεγάλη πόλη, που θα δημιουργηθεί μετά τη ένωση όλων των σλαβικών φυλών με τη Ρωσία. Θα είναι η δεύτερη πρωτεύουσα του ρωσικού βασιλείου και θα ονομάζεται “Μόσχα-Πετρούπολη” (Moscow-Petrograd) ή “η Πόλη του Τέλους”, όνομα που θα δοθεί σε αυτήν από τον ίδιο τον Κύριο, τον Θεό, το Άγιο Πνεύμα, που βλέπει τα πάντα από μακριά".

Η γέννηση του Αντιχρίστου
"Πριν από τη γέννηση του Αντιχρίστου, θα πρέπει να έχει συσταθεί η 8η Οικουμενική Σύνοδος για όλες τις Εκκλησίες υπό μία κεφαλή, τον Χριστό, και υπό το Πέπλο της Προστασίας της Μητέρας του Κυρίου (σύμφωνα με τον Άγιο Νείλο τον Μυροβλύτη:
«Μια τελευταία και όγδοη Οικουμενική Σύνοδος θα γίνει για να πραγματευτεί τις διαφορές με τις Αιρέσεις και να ξεχωρίσει το σιτάρι από το άχυρο. Ο σκοπός της θα είναι να ενώσει και να επανενώσει όλες τις Αγίες Εκκλησίες του Χριστού κατά μίας αυξανόμενης αντιχριστιανικής τάσης. Και κάτω από μία μόνο κεφαλή, τον Χριστό τον Σωτήρα, και κάτω από ένα μόνο Πέπλο Προστασίας, αυτό της Παναγίας Μητέρας Του, να δώσει ένα ύστατο ανάθεμα κατά όλου του τεκτονισμού και όλων των παρακλαδιών του (ανεξαρτήτως των ονομάτων με τα οποία εμφανίζονται), οι ηγέτες του οποίου έχουν έναν κοινό σκοπό: Με την πρόφαση-δικαιολογία μιας ολοκληρωτικής παγκόσμιας πολιτικής για ευημερία και οικονομική άνθηση (σήμερα: παγκοσμιοποίηση) και με τη βοήθεια των ανθρώπων τους οποίους έχουν φανατίσει, να δημιουργήσουν αναρχία σε όλα τα κράτη και να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό σε όλο τον Κόσμο και, τελικά, με τη δύναμη του χρυσού συγκεντρωμένη στα χέρια τους, να υποδουλώσουν όλο τον κόσμο στην αντι-Χριστιανοσύνη, σε ένα πρόσωπο ενός παγκόσμιου μονάρχη, ενός τσάρου πολέμιου του Θεού, ενός βασιλέα για όλο τον κόσμο (του Αντιχρίστου)».

«Ο Σατανάς ήταν ο πρώτος επαναστάτης και για αυτό έπεσε από τον Παράδεισο. Μεταξύ της διδαχής των ακολούθων του και της διδασκαλίας του Κυρίου Ιησού Χριστού δεν υπάρχει τίποτα κοινό, παρά μόνο ένα τεράστιο χάσμα. Ο Κύριος μέσα από την εκπλήρωση των εντολών, που ο ίδιος έδωσε στην ανθρωπότητα, καλεί τον άνθρωπο στον Παράδεισο, όπου κατοικεί η Δικαιοσύνη. Το πνεύμα του σκότους υπόσχεται την κατασκευή του παραδείσου στη Γη.
Οι Εβραίοι και οι Σλάβοι είναι οι δύο λαοί των προορισμών του Θεού, τα σκεύη και οι μάρτυρές Του, οι δύο άρρηκτοι κιβωτοί Του, αλλά όλοι οι άλλοι λαοί θα είναι όπως το σάλιο το οποίο ο Κύριος θα φτύσει από το στόμα Του.
Οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν σε όλο το πλάτος της Γης γιατί δεν δεχθήκανε και δεν αναγνωρίζουν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αλλά κατά τις μέρες του Αντιχρίστου πολλοί Εβραίοι θα πιστέψουν στον Χριστό, αφού θα καταλάβουν ότι ο Μεσσίας, ο οποίος εσφαλμένα περιμένουν, για αυτούς δεν είναι άλλος από Αυτόν και για τους οποίους ο Κύριος είπε: “Ήλθα εις το όνομα του Πατέρα Μου και δεν με δεχθήκανε, άλλος θα έλθει στο δικό Μου όνομα, και θα τον δεχθούν”. Και έτσι, παρόλο το μεγάλο τους έγκλημα προς τον Θεό, οι Εβραίοι ήταν και είναι ένα έθνος αγαπημένο στον Θεό. Αλλά οι Σλάβοι είναι αγαπητοί στον Θεό, γιατί θα κρατήσουν αληθινή πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό έως το τέλος. Θα αποκηρύξουν ολοκληρωτικά τον Αντίχριστο και δεν θα τον δεχθούν ως Μεσσία, κάτι για το οποίο θα είναι άξιοι τεράστιας ευλογίας από τον Θεό. Θα είναι οι πρώτοι και οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο και δεν θα υπάρχει πιο ισχυρό κράτος στον κόσμο από το ρωσοσλαβικό».
«Ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, ο Υιός του Πατρός, με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, γεννήθηκε στο Ισραήλ, ενώ ο αληθινός Αντίχριστος θα γεννηθεί ανάμεσα στους Σλάβους και τους Ρώσους.
Θα είναι υιός μια παρθένου μοιχαλίδας από τη φυλή του Δαν και ο γιος του διαβόλου μέσω της τεχνητής γονιμοποίησής της από αντρικό σπέρμα, με το οποίο το πνεύμα του σκότους θα κατοικήσει μαζί της στην κοιλιά της. Αλλά ένας από τους Ρώσους, ο οποίος θα ζει κατά τη γέννηση του Αντιχρίστου (όπως ζούσε παλαιότερα ο Συμεών, που ευλόγησε το Άγιο Βρέφος και ανακοίνωσε τη γέννηση του Χριστού στον κόσμο), αυτός θα καταραστεί τον Αντίχριστο κατά τη γέννησή του και θα ανακοινώσει στον κόσμο ότι είναι ο αληθινός Αντίχριστος».

Ο αληθινός Αντίχριστος θα γεννηθεί ανάμεσα στους Σλάβους και τους Ρώσους.

Σταχυολογήματα των λόγων του
- Όπου ευρίσκεται ο Θεός, εκεί δεν υπάρχει κακό. Όλα όσα απορρέουν από τον Θεό έχουν μέσα τους την ειρήνη και οδηγούν τον άνθρωπο προς την αυτοκατάκριση και την ταπείνωση.
- «Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστί» (Ιακώβου 6, 26). Η πραγματική πίστις δεν είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς τα έργα. Όποιος πραγματικά πιστεύει, εκείνος οπωσδήποτε θα πράττει και καλά έργα.
- Εάν ο άνθρωπος από αγάπη προς τον Θεό και χάριν της ενάρετου ζωής δεν έχει περιττή μέριμνα για τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι γι’ αυτόν φροντίζει ο Θεός, αυτή του η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού είναι και πραγματική και συνετή.
- Όποιος πραγματικά αγαπά τον Θεό θεωρεί τον εαυτό του ταξιδιώτη και ξένο στη γη αυτή. Στην επιδίωξή του να ενωθεί με τον Θεό, με τον νου και την καρδιά του διαρκώς ατενίζει μόνον Αυτόν.
- Ο άνθρωπος που θα αποφασίσει να ζήσει την εσωτερική ζωή, πρώτα απ’ όλα πρέπει να έχει τον φόβο του Θεού, που είναι και η αρχή της σοφίας.
-Ο νους του προσεκτικού ανθρώπου ομοιάζει με άγρυπνο φύλακα και φρουρό της εσωτερικής Ιερουσαλήμ. Από το ύψος της πνευματικής ζωής βλέπει με το καθαρό του μάτι τα πέριξ και τις εντός της ψυχής του ενάντιες δυνάμεις, σύμφωνα με τα λόγια του Ψαλμωδού: «Και εν τοις εχθροίς μου επείδεν ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. νγ', 9).
- Ο άνθρωπος με τη σάρκα του ομοιάζει με αναμμένο κερί. Το κερί είναι προορισμένο να λιώσει και ο άνθρωπος να πεθάνει. Η ψυχή του όμως είναι αθάνατη, γι’ αυτό και η μέριμνά μας πρέπει να στρέφεται περισσότερο για την ψυχή παρά για το σώμα: «Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Ματθ. ιστ', 26).
- Εάν επιτρέψει ο Κύριος να δοκιμάσει ο άνθρωπος ασθένειες, τότε Εκείνος θα του δώσει και τη δύναμη της υπομονής.
- Πρέπει να συνηθίσεις τον νου σου να κολυμβά στον νόμο του Κυρίου, κάτω από την καθοδήγηση του Οποίου να προσαρμόζεις και τη ζωή σου.

- Η ειρήνη της ψυχής αποκτάται διά των θλίψεων. Η Γραφή λέγει: «Διήλθομεν διά πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν» (Ψαλμ. ξε', 12).
- Τίποτε δεν συμβάλλει τόσο στην απόκτηση της εσωτερικής ειρήνης όσο η σιωπή και η συζήτησις με τον εαυτόν μας μάλλον, παρά με τους άλλους.
- Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι; Μα, πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους εσωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστόν;
- Για να διατηρήσεις την ψυχική ειρήνη, πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες του αδελφού σου.
- Κάθε πρόοδο και επιτυχία σ’ οποιονδήποτε τομέα της ζωής μας πρέπει να αποδίδουμε στον Κύριο και μαζί με τον προφήτη να λέμε: «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ’ η τω ονόματι σου δος δόξαν» (Ψαλμ. ριγ',9).
- Κατά το τριακοστό πέμπτο έτος της ηλικίας, δηλαδή στο ήμισυ της επιγείου ζωής, συμβαίνει να κάνει ο άνθρωπος μεγάλο αγώνα για τη διατήρηση του εαυτού του. Πολλοί σ’ αυτή την ηλικία δεν παραμένουν στην αρετή, ξεφεύγουν, και ακολουθούν τον δρόμον των επιθυμιών τους.
- Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του σε κατάσταση μετανοίας και συντριβής: «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν', 19).
- Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να έχει καρδιά ταπεινή και λογισμό ειρηνικό, τότε όλες οι σκευωρίες του εχθρού μένουν ανενέργητες. Διότι όπου υπάρχει η ειρήνη των λογισμών, εκεί αναπαύεται ο ίδιος ο Θεός: «Εν ειρήνη ο τόπος Αυτού» (Ψαλμ. οε', 3).
- Η απελπισία είναι η μεγαλύτερη χαρά του διαβόλου. Είναι αμαρτία θανάσιμη.
- Προτού ακούσεις τον άλλον δεν πρέπει να απαντάς. «Ος αποκρίνεται λόγον πριν ακούσαι αφροσύνη αυτώ εστί και όνειδος» (Παροιμ. ιη', 13).
- Όταν ο άνθρωπος δεχθεί κάτι το θεϊκό μέσα του, η καρδιά του χαίρεται. Όταν αντιθέτως δεχθεί κάτι το διαβολικό, τότε συγχύζεται και ταράζεται.
- Όποιος υποφέρει την ασθένειά του με υπομονή και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, στεφανώνεται σαν μάρτυς και αγωνιστής.
- Πρέπει να προσπαθούμε να είμεθα ελεύθεροι από τους ακάθαρτους λογισμούς, ιδιαιτέρως όταν προσευχόμεθα προς τον Θεό. Διότι δεν είναι δυνατόν να συνυπάρχουν η δυσοσμία με την ευωδία.
- Εάν εμείς δεν συμφωνούμε με τους κακούς λογισμούς που προέρχονται από τον διάβολον, κάνουμε πολύ καλά. Διότι το ακάθαρτο πνεύμα μόνον στους εμπαθείς ανθρώπους ασκεί αποτελεσματικά την επίδρασή του. Ενώ τους απαθείς προσπαθεί να τους επηρεάσει από μακριά.
- Ο νέος άνθρωπος είναι αδύνατο να μην ταράσσεται από σαρκικούς λογισμούς. Πρέπει γι’ αυτό να προσεύχεται επίμονα στον Θεό, για να σβήσει εγκαίρως τη σπίθα των αισχρών επιθυμιών μόλις εμφανισθεί. Τότε δεν θα δυναμώσει ποτέ η φλόγα.
- Πρέπει πάντοτε να υπομένουμε όλα χάριν του Θεού ευχαρίστως. Η ζωή μας είναι μια στιγμή συγκριτικά με την αιωνιότητα και γι’ αυτό: «Ουκ άξια, κατά τον Απόστολον, τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η', 18).
- Ας αγαπήσουμε την ταπεινοφροσύνη για να δούμε την δόξα του Θεού, διότι όπου στάζει η ταπεινοφροσύνη εκεί αναβλύζει η δόξα του Θεού.
- Χωρίς το φως όλα είναι σκοτεινά και χωρίς την ταπεινοφροσύνη τίποτε δεν υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, παρά μόνο ένα σκοτάδι.

Εικόνες από την ζωή του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ από τον Θησαυρό Γνώσεων και Εΰσεβείας

Ἡ συνομιλία τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ μὲ τὸν Μοτοβίλωφ

.

Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ-Ο γέροντας που ήταν σαν ένα παιδί…

 

Αν σε πολλούς από τους ηλικιωμένους οι αισθήσεις έχουν ατονήσει,τα παιδιά ανιχνεύουν χωρίς δυσκολία,όπως και τα ζώα,την παραδεισιακή ατμόσφαιρα από την οποία περιβάλλεται ένας άνθρωπος του Θεού.

 Η Ναντέζντα Ακσάκοβα αποτύπωσε στο χαρτί μια παιδική της εμπειρία και μας περιγράφει την επίσκεψη της οικογένειάς της στον Άγιο Σεραφείμ στο Σαρώφ.

 Όπως συνήθως μετά τη Θεία Λειτουργία οι προσκυνητές κατέκλυζαν το κελί του.Η πόρτα όμως έμεινε κλειδωμένη.Κουρασμένος από τις ατελείωτες επισκέψεις των προσκυνητών ο π.Σεραφείμ πήγαινε στο αγαπημένο του δάσος.
  -‘Ισως να έφυγε ακούγοντας τον θόρυβο που κάνατε,είπε ένας ηλικιωμένος μοναχός.Εαν θέλετε να τον δείτε θα πρέπει να πάτε στο βάθος του δάσους.
-Δεν θα μπορέσετε να τον βρείτε εύκολα,είπε ο ηγούμενος του μοναστηριού βλέποντας το γκρουπ των προσκυνητών να κατευθύνεται προς το δάσος.Απαντάει μόνο όταν τον φωνάζουν παιδιά.Αφήστε τα να πάνε μπροστά.

   Το δάσος-διηγείται η Ακσάκοβα-γινόνταν όλο και πιο πυκνό.Ίσα-ίσα που φαινόνταν το φως κάτω από τον θόλο των τεράστιων  ελάτων.Είχα ένα αίσθημα ανησυχίας σε αυτό το σκοτεινό δάσος.Ευτυχώς μία ακτίδα ηλίου έλαμψε μέσα από τα έλατα.Σε λίγο βρισκόνταν μπροστά μας ένα καταπράσινο ξέφωτο πλημμυρισμένο στον ήλιο.Εκεί στην ρίζα ενός δέντρου στεκόνταν κυρτωμένος ένας αδύναμος γεράκος και έκοβε με το τσεκουράκι του μερικές βέργες.Ακούγοντας θόρυβο έτρεξε προς το δάσος πίσω από κάτι θάμνους.

 -Π.Σεραφείμ,π.Σεραφείμ,άρχισαν να φωνάζουν τα παιδιά-είμασταν κάπου 20.Ακούγοντας τις παιδικές φωνές μας βγήκε από την κρυψώνα του.Κρατώντας το δάχτυλο στο στόμα σαν να μας παρακαλούσε να μην πούμε στους μεγάλους πως βρισκόνταν εκεί.Μας έκανε σήμα να πλησιάσουμε.Η μικρή Λίζα όρμησε πρώτη προς τα επάνω του και ανέβηκε στην αγκαλιά του ακουμπώντας το μαγουλάκι της στον ώμο του.
” Καμάρι μου,θησαυρέ μου”μουρμούριζε ο γεράκος σφίγγοντας τον καθένα μας στην αγκαλιά του.
Εμείς ευτυχισμένοι τον αγκαλιάζαμε.Μας είδε όμως ο νεαρός βοσκός ο Σιόμα και άρχισε να φωνάζει τρέχοντας προς το μοναστήρι:«Εδώ!Εδώ!Ο γέροντας είναι εδώ!»
 Εμείς ντραπήκαμε.Οι φωνές μας και οι αγκαλιές μας μας φάνηκαν σαν μία προδοσία.
  Επιστρέφοντας στο μοναστήρι η μικρή Λίζα πλησίασε την αδελφή της και πέρνωντάς την από το χέρι της είπε:«Ο π.Σεραφείμ προσποιείται πως είναι γέρος.Στην πραγματικότητα είναι ένα παιδί όπως εμείς,έτσι δεν είναι Νάντια»;!

.

Χειρόγραφο γραμμένο από το χέρι του Αγ.Σεραφείμ του Σαρώφ

Το 2006 δημοσιεύθηκε η φωτογραφία του αντιγράφου ενός χειρόγραφου το οποίο περιέχει πνευματικές συμβουλές γραμμένες από το χέρι του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ(+1833).Αυτή απευθυνόνταν στον νεαρό ιερομόναχο Αντώνιο(1792-1877)ο οποίος τακτικά επισκεπτόνταν και συμβουλευόνταν τον Άγιο.
Το 1831 ο Άγιος Φιλάρετος,Μητροπολίτης Μόσχας,διάλεψε τον πατέρα Αντώνιο σαν πνευματικό του πατέρα και τον όρισε υποηγούμενο στην Λαύρα του Αγ.Σεργίου του Ραντονέζ(ο μητροπολίτης ήταν ηγούμενος του μοναστηρίου).
Φαίνεται ότι το πρωτότυπο κείμενο βρέθηκε στο αρχείο του γέροντα Αντωνίου στην Λαύρα.Δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες όσον αφορά στο πρωτότυπο κείμενο ή στη φωτογραφία του αντιγράφου.
Παρακάτω βλέπετε το χειρόγραφο του Αγ.Σεραφείμ και τη μεταφρασή του στα ελληνικά

1)Μάθε την ευχή του Ιησού όπως οι Πατέρες τη διδάσκουν στην Φιλοκαλία.Αυτή η προσευχή είναι ένα φως στο μονοπάτι μας,ένα αστέρι που μας οδηγεί στον παράδεισο

2)Μάθε να εξασκείς την προσευχή του Ιησού συγχρονίζοντας την αναπνοή σου και κρατώντας τα χείλη κλειστά.Αυτή η Ευχή είναι ένα μαστίγιο για τις σαρκικές επιθυμίες.

3)Στην ευχή του Ιησού να προσθέτετε και το”δια της Θεοτόκου ελέησον με”
4)Η εξωτερική προσευχή(ακολουθία) από μόνη της δεν είναι αρκετή.Οι μοναχοί που δεν ενώνουν την εξωτερική με την εσωτερική προσευχή δεν είναι μοναχοί αλλά μικρά μαύρα κεφάλια.
5)Να φοβάστε σαν τη φωτιά της γεένης τα βαμμένα κοράκια(γυναίκες)Μπορούν να μετετρέψουν τους στρατιώτες του Βασιλιά σε υπηρέτες του Σατανά.
6)Να θυμάστε ότι ο πραγματικός μανδύας του μοναχού είναι το να υπομένει τις συκοφαντίες και την υποτίμηση.Όπου δεν υπάρχουν λύπες δεν υπάρχει και σωτηρία.
7)Να τα κάνεις όλα βαθμιαία,ήρεμα και όχι με την μία.Η αρετή δεν είναι σαν το απίδι.Δεν το τρως με μία δαγκωσιά.
From the Russian book by Princess Natalia Vladimirovna Urusova, Materinskii Platch Svyatoi Rusi [Maternal Lamentation for Holy Russia] (Moscow: Izdanie “Russkii Palomnik,” 2006), pp. 80-81.
Πηγή–Μετάφραση proskynitis.blogspot.com

περισσότερα άρθρα για τον όσιο Σεραφείμ στον Προσκυνητή εδώ

.

Ας έχουμε την χάρη και την ευλογία του. Αμήν…

επιμέλεια ανάρτησης: Alexia-momyof6

Serafim Sarovski 1

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στο ιαματικό αγίασμα του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ και στο δάσος μεταξύ Ντιβέεβο και Σαρώφ

Απολυτίκιο του Αγίου, Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Χριστώ εκ νεότητος ακολουθήσας θερμώς,ευχαίς και δεήσεσι, εν τη ερήμω Σαρώφ,ώς άσαρκος ήσχησας. Όθεν του Παρακλήτου,δεδεγμένος την χάριν, ώφθης της Θεοτόκου,θεοφόρος θεράπων, διό σε μακαρίζομεν

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΣΤΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ ΟΠΟΥ ΕΖΗΣΕ,ΔΙΔΑΞΕ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ

Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΝΤΙΒΕΕΒΟ

ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
Βαθιά στο δάσος του Σαρώφ βρισκόνταν η πηγή του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.Επειδή χρειαζόνταν μια πηγή με καθαρό νερό στο ερημητήριό του προσευχήθηκε στην Παναγία και εκείνη χτυπώντας με ένα ραβδί στο έδαφος,ξεπήδησε μία πηγή.Η Παναγιά του είπε ότι είναι θαυματουργό το νερό για όσους πλησιάζουν με πίστη και χιλιάδες πιστοί πηγαιναν εκεί για να γίνουν καλά.
Οταν έκλεισε το μοναστήρι οι σοβιετικές αρχές ‘’έχωσαν’’ την πηγή και τη δεκαετία του πενήντα έριξαν τσιμέντο.
Εντούτοις,τη δεκαετία του έξήντα ο Άγιος Σεραφείμ άρχισε να εμφανίζεται στη στρατιωτική ζώνη μεταξύ Σαρώφ και Ντιβέγεβο.Πολλοί στρατιώτες τον έίχαν δει και έκαναν αναφορά ότι βλέπουν έναν γέρο με άσπρο ζωστικό και ένα ραβδί στο χέρι.Τον πυροβολούσαν αλλά δεν τον άγγιζαν οι σφαίρες.
Μία νύχτα, τη δεκαετία του εξήντα, ο Άγιος εμφανίστηκε μπροστά στους στρατιώτες και όπως κάποτε η Παναγία,με ένα ραβδί χτύπησε έναν βράχο και από εκεί ανάβλυσε μια πηγή. Οι στρατιώτες και οι φύλακες σοκαρίστηκαν τόσο πολύ που όταν άρχισαν να φτάνουν οι πιστοί (τους οποίους είχε ειδοποιήσει ο Άγιος)κανένας δεν τους εμπόδισε να φτάσουν στην πηγή.Αυτό συνέχισε να γίνεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του’70 όταν αποφάσισαν να κλείσουν την πηγή.Όταν η μπουλντόζα ξεκίνησε τη δουλειά για να χώσει την πηγή,χάλασε.Ο ένας εργάτης αναγκάστηκε να πάει να φέρει ένα ανταλλακτικό. Εν τω μεταξύ ο άλλος εργάτης που καθόνταν στη μπουλντόζα ανεφερε ότι είδε έναν άντρα με άσπρο ζωστικό να έρχεται από το δάσος προς το μέρος του και να τον φωνάζει με το όνομα του’’Βασίλη,γιατί καταστρέφεις την πηγή μου;-Επειδη τέτοια διαταγή έχω,είπε αυτός εκνευρισμένος-Ο Άγιος του είπε,δεν θα τα καταφέρεις. Το ανταλλακτικό που έψαχναν δεν βρέθηκε Μετα από τρεις μέρες όμως και ενώ η μπουλντόζα ήταν έτοιμη να ξαναρχίσει δουλειά,έλαβαν ένα επείγον μήνυμα από τη Μόσχα που έλεγε ότι το δάσος ανακυρήσσεται ως εθνικά προστατευόμενο και ίτι δεν βρίσκεται υπό στρατιωτική επιτήρηση
Ο Βασίλης,που δεν πίστευε,ανέφερε το γεγονός στη μητέρα του και εκείνη τον πήρε στην μοναχή Μαργαρίτα,η οποία ήταν η μόνη αδελφή από την αδελφότητα του προεπαναστατικού Ντιβέεβο που ζούσε.Εκείνη του έδειξε μια εικόνα του Αγίου Σεραφείμ και αυτός τον αναγνώρισε
Αυτή η πηγή υπάρχει και σήμερα.Χιλιάδες πιστοι πηγαίνουν εκεί καθημερινα για να γινουν καλά αλλά και για να πάρουν ευλογία.

Σε μια ξύλινη πλατφόρμα έχουν φτιαχτει ξύλινες καμπίνες οπου υπάρχει νερό αγιασμένο στο ύψος της πλατφόρμας. Εκεί οι πιστοί βουτάνε μέσα στο νερό τρεις φορές.Ακόμη και αν η θερμοκρασία είναι πολλους βαθμούς κάτω από το 0 οι Ρώσοι δεν διστάζουν να μπουν. Εχουν αναφερθεί πολλά θαύματα στην πηγή του Αγίου Σεραφείμ ακόμη και από ανίατες ασθένειεςΣτο δάσος του Σαρώφ με τα πανύψηλα έλατα και πέυκα και την εκπληκτική ομορφιά ,πριν το 1928,μπαίνοντας, συναντούσες στην είσοδο ένα πυργοειδές καμπαναριό και τρεις εκκλησίες-Του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ,των Αγιων Ζωσιμά και Σαββατίου και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
O Τιμοφίεβιτς περιγράφει την ευλάβεια και το δέος με το οποίο προσκύνησε το λείψανο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.Ο ίδιος περιγράφει ότι η πέτρα πάνω στην οποία προσευχήθηκε για χίλιες μέρες και νύχτες είχε αρχίσει να μικραίνει επειδή οι χριστιανοί την έκοβαν για ευλογία.
Ο ηγούμενος του Σαρώφ έδωσε εντολή να την κόψουν σε κομματάκια και να τη δώσουν σε διάφορα μοναστήρια του Σαρώφ και του Ντιβέεβο.
Το 1927 οι μπολσεβίκοι έκλεισαν το μοναστήρι και έκοψαν τα δέντρα του δάσους.Εν τούτοις με τον καιρό ανανεώθηκε και ξαναμεγάλωσαν τα δέντρα.Άργότερα το δάσος χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο συγκέντωσης για πιστούς χριστιανους και κρατουμένους του ποινικού δικαίου.Τους ανάγκαζαν να κόβουν την παρθένα ξυλεία..
Οι αρχές του στρατοπέδου συχνά υπέφεραν από κατάθλιψη,διανοητικές ασθένειες,ενώ συχνά αυτοκτονούσαν.
Οι αρχές αναγκάστηκαν να κλείσουν το στρατόπεδο.Μετά από κάποια χρόνια λειτούργησε ως οικοτροφείο για τα παιδιά των φυλακισμένων.Τα παιδιά ανέφεραν ότι έβλεπαν συχνά ένα γέρο με άσπρο ζωστικο και μαύρο μικρό μανδύα. Όταν λοιπόν το 1793 συμπλήρωσε τα 34 χρόνια της ζωής του και χειροτονήθηκε ιερέας, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1793, αποσύρθηκε μονίμως στην έρημο, διπλασιάζοντας τούς πνευματικούς του αγώνες και οδηγούμενος με την νηστεία, την εγκράτεια, την απομόνωση και προπαντός την προσευχή στην κορυφή της πνευματικής τελειώσεως.Μεταξύ του κελλιού του και της Μονής βρίσκεται μία τεράστια πέτρα. Κατά το παράδειγμα των στυλιτών ο Άγιος προσεύχεται γονατιστός επί της πέτρας για χίλιες ημέρες και χίλιες νύχτες.

Ένα ξύλινο εκκλησάκι έχει φτιαχτει εκεί ενώ η αίσθηση που έχεις σ’αυτό το υπέροχο δάσος είναι ότι από σε στιγμή σε στιγμή μπορεί να φανεί ο Αγιος Σεραφείμ με το ραβδάκι του. proskynitis.blogspot

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στις 1/02/2010

Συγκλονιστικές φωτογραφίες από το Ντιβεέβο της κομμουνιστικής περιόδου

Ο καθεδρικός Ναός της Μεταμορφώσεως στο Ντιβέεβο κατα την σοβιετική αθειστική περίοδο/ΠΗΓΗ

Τη σοβιετική εποχή, δεν υπήρχε ίσως φρικτότερο σύμβολο του αφανισμού της Ρωσικής Εκκλησίας από τη μονή Ντιβέγεβο.

Αυτή η μονή, ιδρυμένη από τον όσιο Σεραφείμ τού Σάρωφ,είχε μεταβληθεί σε τρομακτικά ερείπια. Υψωνόταν πάνω από την άλλοτε όμορφη και χαρούμενη πόλη Ντιβέγεβο, που είχε πια μετατραπεί σε ένα μίζερο σοβιετικό περιφερειακό κέντρο. Οι αρχές δεν εξαφάνισαν ολοκληρωτικά το μοναστήρι. Άφησαν τα ερείπια σαν αναμνηστικό τής νίκης τους, σαν μνημείο της αιώνιας υποδούλωσης της Εκκλησίας. Κοντά στις ιερές πύλες τής μονής, είχε υψωθεί άγαλμα του ηγέτη τής επανάστασης, το οποίο υποδεχόταν άγρια και απειλητικά όποιον ερχόταν στο ρημαγμένο μοναστήρι.

Όλα εδώ μαρτυρούσαν ότι δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν. Οι τόσο αγαπημένες σε όλη την ορθόδοξη Ρωσία προφητείες τού οσίου Σεραφείμ για το λαμπρό μέλλον τής μονής Ντιβέγεβο, έμοιαζαν ποδοπατημένες για πάντα και γελοιοποιημένες. Πουθενά, ούτε στα κοντινά ούτε στα μακρινά περίχωρα του Ντιβέγεβο, δεν είχαν απομείνει ναοί σε λειτουργία – είχαν όλοι καταστραφεί. Στο άλλοτε ένδοξο μοναστήρι τού Σάρωφ και στη γύρω πόλη του, εκτεινόταν μία από τις πιο μυστικές και φυλασσόμενες εγκαταστάσεις τής Σοβιετικής Ένωσης, με την ονομασία «Αρζαμάς-16». Ήταν τόπος κατασκευής πυρηνικών όπλων.

Ένας από τους ναούς του Ντιβέεβο κατά την κομμουνιστική αθειστική περίοδο

Όσοι ιερείς επιχειρούσαν προσκύνημα στο Ντιβέγεβο, το έκαναν κρυφά, ντυμένοι με κοσμικά ρούχα. Αλλά έτσι κι αλλιώς τους ανακάλυπταν. Το ίδιο έτος, που κατάφερα πρώτη φορά να πάω στο κατεστραμμένο μοναστήρι, είχαν συλλάβει δύο ιερομόναχους, που είχαν έρθει να προσκυνήσουν τα ιερά τού Ντιβέγεβο, και τους είχαν χτυπήσει βάναυσα στην αστυνομία. Για 15 μέρες τούς κρατούσαν σε κελί με δάπεδο σκεπασμένο από πάγο.

Εκείνο τον χειμώνα, ένας εξαιρετικός μοναχός από τη Λαύρα τού Αγίου Σεργίου, ο αρχιμανδρίτης Βονιφάτιος, με παρακάλεσε να τον συνοδεύσω σε ταξίδι στο Ντιβέγεβο. Ήθελε να πάει εκεί για να κοινωνήσει τις ηλικιωμένες μοναχές που ζούσαν στα περίχωρα του μοναστηριού – τις τελευταίες που είχαν επιζήσει ως τις μέρες μας από την προεπαναστατική εποχή τής μονής. Σύμφωνα με τους κανόνες τής Εκκλησίας, ο ιερέας που έφευγε για μακρύ ταξίδι με τα Τίμια Δώρα, το Σώμα και το Αίμα τού Χριστού, έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει μαζί του συνοδό, ώστε σε απρόβλεπτες καταστάσεις να υπερασπιστούν μαζί και να διαφυλάξουν τον πολύτιμο μαργαρίτη.

Το ταξίδι θα γινόταν με τρένο ως το Νίζνι Νόβγκοροντ (Γκόρκι λεγόταν τότε), κι από εκεί με αμάξι ως το Ντιβέγεβο. Στο τρένο ο παππούλης δεν κοιμήθηκε: στον αυχένα του κρεμόταν από μεταξένιο κορδόνι ένα μικρό αρτοφόριο με τα Τίμια Δώρα. Εγώ κοιμόμουν στο διπλανό κρεβάτι και από καιρό σε καιρό ξυπνούσα από τον θόρυβο των τροχών κι έβλεπα ότι ο πατήρ Βονιφάτιος καθόταν στο τραπεζάκι και διάβαζε το Ευαγγέλιο με το αδύναμο φως τής νυχτερινής λάμπας τού βαγονιού.

Φτάσαμε στο Νίζνι Νόβγκοροντ, την πατρίδα τού π. Βονιφατίου, και μείναμε στο πατρικό του σπίτι. Ο πατήρ Βονιφάτιος μου έδωσε να διαβάσω ένα προεπαναστατικό βιβλίο – τον πρώτο τόμο των έργων τού αγίου Ιγνατίου (Μπριαντσανίνοφ) κι εγώ όλη νύχτα δεν έκλεισα μάτι, ανακαλύπτοντας αυτό τον καταπληκτικό συγγραφέα τού χριστιανισμού.

Το πρωί ξεκινήσαμε για το Ντιβέγεβο. Ο δρόμος ήταν γύρω στα 80 χιλιόμετρα. Ο πατήρ Βονιφάτιος προσπάθησε να ντυθεί έτσι, ώστε να μην μπορούν πάνω του ν’ αναγνωρίσουν τον ιερέα: μάζεψε επιμελώς την άκρη του ράσου κάτω από το παλτό και έκρυβε τη μακρύτατη γενειάδα του με κασκόλ και κολλάρο.

 Ήδη άρχιζε να νυχτώνει, όταν πλησιάσαμε στον προορισμό μας. Από το παράθυρο του αυτοκινήτου, μέσα από τους στροβιλισμούς τής χιονοθύελλας του Φεβρουαρίου, διέκρινα με συγκίνηση το ψηλό καμπαναριό χωρίς τον τρούλο, και τους σκελετούς των κατεστραμμένων ναών. Παρά την τόσο θλιβερή εικόνα, έμεινα κατάπληκτος από την ασυνήθιστη μυστική δύναμη αυτής της μεγάλης μονής – σκέφτηκα αμέσως ότι η μονή τού Ντιβέγεβο δεν πέθανε, αλλά ζει τη δική της, ακατανόητη για τον κόσμο, απόκρυφη ζωή.

Έτσι αποδείχθηκε! Σ’ ένα φτωχικό σπιτάκι στα περίχωρα του Ντιβέγεβο συνάντησα κάτι, που δε θα μπορούσα να φανταστώ ούτε στα πιο φωτεινά μου όνειρα. Είδα την Εκκλησία, την ακατάβλητη και ανίκητη, που μένει πάντα νέα και ζει τον Προνοητή και Σωτήρα Θεό με ευφροσύνη και αγαλλίαση. Τότε ακριβώς άρχισα να καταλαβαίνω τη μεγάλη δύναμη των τολμηρών λόγων τού αποστόλου Παύλου: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ!».

Στην πιο ωραία και αξέχαστη ακολουθία τής ζωής μου δε βρισκόμουν σε κάποιο μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό, ούτε σε ναό δοξασμένο από την πατίνα τής αρχαιότητας, αλλά στο περιφερειακό κέντρο Ντιβέγεβο, στο σπίτι της οδού Λιεσνάγια, αριθμός 16. Για την ακρίβεια δεν ήταν καν σπίτι. Ήταν αποθήκη κατοικημένη…

Όταν πρωτοπήγα εκεί με τον π. Βονιφάτιο, είδα ένα δωματιάκι με υπερβολικά χαμηλή οροφή και μέσα εκεί δέκα γερόντισσες, τρομερά… αρχαίες! Η πιο νέα ήταν τουλάχιστον πάνω από 80 ετών. Και η μεγαλύτερη είχε ξεπεράσει τα 100. Όλες φορούσαν απλά γεροντικά ρούχα, συνηθισμένα μαντήλια. Ούτε ράσα, ούτε μοναχικές καλύπτρες, ούτε κουκούλια. Μα τι μοναχές ήταν αυτές; «Ε, απλές γιαγιάδες», θα σκεφτόμουν, αν δεν ήξερα ότι αυτές οι γερόντισσες ήταν μερικές από τις πιο γενναίες γυναίκες τού καιρού μας, αληθινές ασκήτριες, που είχαν περάσει στις φυλακές και τα στρατόπεδα χρόνια και δεκαετίες. Και παρ’ όλες τις δοκιμασίες, είχαν πολλαπλασιάσει στην ψυχή τους την πίστη και την αφοσίωση στον Θεό.

Συγκλονίστηκα, όταν μπροστά μου ο πατήρ Βονιφάτιος, αυτός ο σεβάσμιος αρχιμανδρίτης, ο οικονόμος των ναών των πατριαρχικών καταλυμάτων τής Λαύρας τού αγίου Σεργίου, ο άξιος και γνωστός στη Μόσχα πνευματικός, γονάτισε μπροστά σ΄αυτές τις γερόντισσες και τους έβαλε εδαφιαία μετάνοια! Για να είμαι ειλικρινής, δεν πίστευα στα μάτια μου. Ο ιερέας σηκώθηκε κι άρχισε να ευλογεί τις γερόντισσες, που τον πλησίαζαν με τη σειρά κουτσαίνοντας αδέξια. Η χαρά τους για τον ερχομό του ήταν ολοφάνερη.

Οι γερόντισσες του Ντιβέεβο το 1991 όταν ξανάνοιξε το μοναστήρι/πηγή

Όσο ο πατήρ Βονιφάτιος και οι γερόντισσες αντήλλασσαν χαιρετισμούς, εγώ έριχνα ματιές τριγύρω. Στους τοίχους του δωματίου μπροστά στις εικόνες με τις αρχαίες κορνίζες, έκαιγαν θαμπά καντήλια. Μια εικόνα αμέσως μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ήταν μια μεγάλη, υπέροχης αισθητικής, εικόνα, του οσίου Σεραφείμ τού Σάρωφ. Το πρόσωπο του γέροντος έλαμπε με τέτοια καλοσύνη και θέρμη, ώστε δεν ήθελα τα πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Η εικόνα αυτή, όπως έμαθα αργότερα, είχε αγιογραφηθεί για τον νέο ναό τού Ντιβέγεβο, που δεν πρόλαβαν να εγκαινιάσουν πριν την επανάσταση, και είχε από θαύμα σωθεί από τη βεβήλωση.

Εκείνη την ώρα άρχισαν να προετοιμάζονται για την αγρυπνία. Η αναπνοή μου σταμάτησε, όταν οι μοναχές άρχισαν να βγάζουν από τις μυστικές τους κρυψώνες τα αυθεντικά αντικείμενα του οσίου Σεραφείμ, και να τα τοποθετούν με προσοχή πάνω στο κακοφτιαγμένο τραπέζι. Εδώ βρίσκονταν το επιτραχήλιο του οσίου, ο βαρύς σιδερένιος σταυρός του με τις αλυσίδες, ένα δερμάτινο γάντι, το παμπάλαιο τσίγκινο δοχείο, όπου ο γέροντας του Σάρωφ ετοίμαζε το φαγητό του. Μετά την ερήμωση του μοναστηριού τα κειμήλια αυτά περνούσαν επί δεκαετίες από χέρι σε χέρι, από τη μία αδελφή του Ντιβέγεβο στην άλλη.

Ο πατήρ Βονιφάτιος φόρεσε τα άμφιά του κι έκανε την εναρκτήρια εκφώνηση. Οι μοναχές αμέσως ζωήρεψαν κι άρχισαν να ψάλλουν.

Τι θαυμάσιος, τι εξαίσιος χορός [=χορωδία] ήταν εκείνος!

«Ἦχος πλάγιος τοῦ δευτέρου! Κύριε, ἐκέκραξα πρός Σέ, εἰσάκουσόν μου!», εκφώνησε με τραχιά, βραχνή γεροντική φωνή η μοναχή που κανοναρχούσε. Ήταν 102 ετών. Είχε περάσει σχεδόν 20 χρόνια σε φυλακές και εξορίες.

Κι όλες οι μεγάλες γερόντισσες άρχισαν να ψάλλουν μαζί της:

«Κύριε, ἐκέκραξα πρός Σέ, εἰσάκουσόν μου! Εἰσάκουσόν μου, Κύριε!».

ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν εκείνη την ακολουθία. Τα κεριά έκαιγαν. Ο όσιος Σεραφείμ κοίταζε από την εικόνα με την απέραντα αγαθή και σοφή ματιά του. Οι εκπληκτικές μοναχές έψαλαν σχεδόν όλη την ακολουθία απ’ έξω. Κάπου-κάπου μονάχα έριχνε κάποια απ’ αυτές μια ματιά στα χοντρά βιβλία, μέσα από έναν τεράστιο μεγεθυντικό φακό με ξύλινη λαβή. Έτσι έκαναν τις ακολουθίες στα στρατόπεδα, στις εξορίες, κι έπειτα εδώ, στο Ντιβέγεβο, μετά την επιστροφή τους, όταν εγκαταστάθηκαν πια στις φτωχικές καλύβες απόμερα της πόλης.

Όλα ήταν συνηθισμένα γι’ αυτές, μα εγώ πραγματικά δεν μπορούσα να καταλάβω αν βρισκόμουν στον ουρανό ή στη γη.

Αυτές οι γερόντισσες είχαν τέτοια πνευματική δύναμη, τέτοια προσευχή, τέτοια ανδρεία, τέτοια πραότητα, καλοσύνη και αγάπη, τέτοια πίστη, που ακριβώς τότε, σ’ εκείνη την ακολουθία, κατάλαβα ότι αυτές θα νικήσουν τα πάντα. Και την άθεη εξουσία με όλη τη δύναμή της και την απιστία τού κόσμου και τον ίδιο τον θάνατο, που τον κοίταζαν άφοβα.

Από το βιβλίο του π. Τύχωνος Σεβκούνωφ, Σχεδόν άγιοι, εκδ. Εν Πλώ/πηγή

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στις 7/06/2012

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ (+1833).ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ.

 1) Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ (+1833)  
«Θα υπάρξει μια μέρα ένας Τσάρος που θα με δοξάσει (ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ δόξασε τον Αγ. Σεραφείμ το 1903), μετά θα υπάρξει μια τεράστια αναταραχή στην Ρωσία, πολύ αίμα θα ρεύσει γιατί θα επαναστατήσουν ενάντια στον Τσάρο και την Μοναρχία, αλλά ο Θεός θα εξυμνήσει (αγιάσει) τον Τσάρο.

Περισσότερο από μισός αιώνας θα περάσει...

Τότε οι αμαρτωλοί θα υπερηφανευτούν. Αυτό θα συμβεί χωρίς ντροπή: ο Κύριος, βλέποντας την αμετανόητη κακία στην καρδιά τους, θα επιτρέψει τα έργα τους για ολίγο καιρό. Αλλά οι αμαρτίες τους θα επιστρέψουν πάνω στα κεφάλια τους, και η ανηθικότητά των ολέθριων δολοπλοκιών τους θα πέσει πάνω τους. Η Ρώσικη γη θα γίνει κόκκινη από τα ποτάμια του αίματος.

Πριν την γέννηση του Αντιχρίστου θα υπάρξει ένας μεγάλος, παρατεταμένος πόλεμος και μια τρομερή επανάσταση στην Ρωσία, πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία, και η αιματοχυσία θα είναι ανυπολόγιστη:

Οι επαναστάσεις των Ryazan, των Pugachev και η Γαλλική επανάσταση δεν θα είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτό που θα γίνει στην Ρωσία.

Πολλοί άνθρωποι που είναι πιστοί στην πατρίδα τους θα χαθούν, οι περιουσίες τής εκκλησίας και των μοναστηριών θα ληστευθούν. Οι εκκλησίες του Κυρίου θα βεβηλωθούν. Οι καλοί άνθρωποι θα ληστευθούν και θα θανατωθούν, ποτάμια Ρωσικού αίματος θα ρεύσουν .Αλλά ο Κύριος θα λυπηθεί την Ρωσία και θα την φέρει από τον δρόμο της μεγάλης θλίψης στην δόξα.»

«Ο Κύριος μου αποκάλυψε, σε μένα τον δύστυχο Σεραφείμ, ότι θα υπάρξουν μεγάλες θλίψεις στην Ρωσική γη, και η Ορθόδοξη πίστη θα ποδοπατηθεί, και οι Ιεράρχες της Εκκλησίας του Θεού και ο κλήρος θα παρεκκλίνουν από την αγνότητα της Ορθοδοξίας.

Και γι΄ αυτό, ο Κύριος θα τους τιμωρήσει αυστηρά.

Εγώ, ο δυστυχής Σεραφείμ, εκλιπάρησα τον Κύριο για τρεις μέρες και τρεις νύχτες, καλύτερα ας μου στερήσει την Βασιλεία των Ουρανών, αλλά ας τους λυπηθεί.

Αλλά ο Κύριος απεκρίθη:

«Δεν θα δείξω κανένα έλεος σε αυτούς, γιατί διδάσκουν διδασκαλίες ανθρώπων και γιατί η γλώσσα τους με τιμάει αλλά η καρδιά τους είναι πολύ μακριά από Εμένα.»

«Ο Κύριος πρόσταξε ότι εγώ, ο φτωχός Σεραφείμ, πρόκειται να ζήσω πολύ περισσότερο από 100 χρόνια (κοιμήθηκε για πρώτη φορά στην ηλικία των 73 ετών, το 1833).

Μέχρι την εποχή εκείνη οι Ρώσοι Ιεράρχες θα γίνουν τόσο ασεβείς που δεν θα πιστεύουν πλέον ούτε στο πιο σπουδαίο δόγμα της Χριστιανικής Πίστης την Ανάσταση του Χριστού και στην Ανάσταση των νεκρών. Γι' αυτό θα είναι επιθυμία του Κύριου καί Θεού να με πάρει για λίγο από την ζωή, και τότε, για την εγκαθίδρυση της πίστης στην Ανάσταση, να με Αναστήσει, και η Ανάστασή μου θα είναι σαν την Ανάσταση των επτά νέων στην σπηλιά του Okhlon.

Μετά την Ανάστασή μου θα μεταβώ από το Σαρώφ στο Diveyevo, όπου θα διδάξω Παγκόσμια Μετάνοια.

Σε αυτό το σπουδαίο θαύμα οι άνθρωποι θα μαζευτούν στο Diveyevo από όλη την γη, και εκεί, κηρύττοντας την μετάνοια, θα αποκαλύψω τέσσερα λείψανα.

Τότε το Diveyevo θα είναι ένα παγκόσμιο Θαύμα, από όπου ο Κύριος θα στείλει το Φως της Σωτηρίας όχι μόνο στην Ρωσία, αλλά σε όλο τον κόσμο, στις μέρες του Αντιχρίστου. Θα αποκαλύψω τέσσερα λείψανα, και εγώ θα ξαπλώσω ανάμεσά τους ως το πέμπτο. Αλλά τότε θα έλθει το τέλος των πάντων»
«Νομίζω ότι η 8η χιλιετία  θα περάσει. Νομίζω, ότι θα περάσει...

Τα πάντα θα παρέλθουν και θα έλθει το τέλος. Και τα μοναστήρια θα καταστραφούν, αλλά η αναίμακτη θυσία του φτωχού Σεραφείμ στο Diveyevo θα γιορταστεί μέχρι την μέρα του ερχομού του Κυρίου.

«Η Κωνσταντινούπολη και η Ιερουσαλήμ θα κατοικηθούν από τις δυνάμεις της Ρωσίας και των άλλων.

Από την διάσπαση της Τουρκίας, το περισσότερο κομμάτι θα πάει στην Ρωσία, και η Ρωσία με τις ενωμένες δυνάμεις από πολλά άλλα Κράτη θα πάρουν την Βιέννη, και περίπου 7 εκατομμύρια Βιεννέζοι θα παραμείνουν κάτω από τον οίκο των Αψβούργων και εκεί η επικράτεια της Αυστριακής αυτοκρατορίας θα οικοδομηθεί.

Στην Γαλλία για την αγάπη της προς την Μητέρα του Κυρίου, την γλυκιά Παναγία, θα θυσιαστούν 17 εκατομμύρια Γάλλοι μαζί με την πρωτεύουσά της, στην πόλη Rheims,ενώ το Παρίσι θα καταστραφεί ολοσχερώς.

Όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία θα λάβει 170 εκατομμύρια ως δωρεά, θα πρέπει να περιμένουμε την εμφάνιση του Αντιχρίστου:

1) Ο Αντίχριστος θα γεννηθεί στην Ρωσία μεταξύ της Αγ. Πετρούπολης και της Μόσχας, σε μια μεγάλη πόλη που θα δημιουργηθεί μετά την ένωση όλων των Σλαβικών φυλών με την Ρωσία. Θα είναι η δεύτερη πρωτεύουσα του Ρωσικού Βασιλείου και θα ονομάζεται «Μόσχα- Πετρούπολη» (Moscow-Petrograd) ή «η Πόλη του Τέλους», όνομα που θα δοθεί σε αυτήν από τον ίδιο τον Κύριο τον Θεό, το Άγιο Πνεύμα, που βλέπει τα πάντα από μακριά.

2) Πριν την γέννηση του Αντιχρίστου, θα πρέπει να έχει συσταθεί μία 8η Οικουμενική Σύνοδος για όλες τις εκκλησίες υπό μία Κεφαλή, τον Χριστό, και υπό το Πέπλο της Προστασίας της Μητέρας του Κυρίου (σύμφωνα με τον Άγιο Νείλο τον Μυροβλήτη:

«μία τελευταία και όγδοη Οικουμενική Σύνοδος θα γίνει για να πραγματευτεί τις διαφορές με τις Αιρέσεις και να ξεχωρίσει το σιτάρι από το άχυρο).

Ο σκοπός της θα είναι να ενώσει και να επανενώσει όλες τις Αγίες Εκκλησίες του Χριστού κατά μιάς, αυξανόμενης αντιχριστιανικής τάσης. Και κάτω υπό μία μόνο Κεφαλή, τον Χριστό τον Σωτήρα, και κάτω από ένα μόνο Πέπλο Προστασίας, αυτό της Παναγίας Μητέρας Του, και να δώσει ένα ύστατο ανάθεμα κατά όλου του Τεκτονισμούκαι όλων των παρακλαδιών του (ανεξαρτήτως του ονόματος με τα οποία εμφανίζονται), οι ηγέτες του οποίου, έχουν έναν κοινό σκοπό:

"Με την πρόφαση-δικαιολογία μιας ολοκληρωτικής παγκόσμιας πολιτικής για ευημερία και οικονομική άνθηση ( σήμερα : Παγκοσμιοποίηση), και με την βοήθεια των ανθρώπων τους οποίους έχουν φανατίσει, να δημιουργήσουν αναρχία σε όλα τα κράτη και να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό σε όλο τον Κόσμο, καί τελικά, με την δύναμη του χρυσού συγκεντρωμένη στα χέρια τους, να υποδουλώσουν όλο τον κόσμο στην Αντι-Χριστιανοσύνη, σε ένα πρόσωπο ενός Παγκόσμιου Μονάρχη, ενός Τσάρου πολέμιου του Θεού, ενός Βασιλέα για όλο τον Κόσμο ( τού Αντίχριστου).

«Ο Σατανάς ήταν ο πρώτος επαναστάτης και γι' αυτό έπεσε από τον Παράδεισο. Μεταξύ της διδαχής των ακολούθων του και της Διδασκαλίας του Κυρίου Ιησού Χριστού δεν υπάρχει τίποτα κοινό, παρά μόνο ένα τεράστιο χάσμα. Ο Κύριος μέσα από την εκπλήρωση των εντολών που ο ίδιος έδωσε στην ανθρωπότητα καλεί τον άνθρωπο στον Παράδεισο, όπου κατοικεί η Δικαιοσύνη. Το πνεύμα του σκότους υπόσχεται την κατασκευή του παραδείσου στην γη.

Οι Εβραίοι και οι Σλάβοι είναι οι δύο λαοί των προορισμών του Θεού, τα σκεύη και οι μάρτυρές Του, οι δύο άρρηκτοι κιβωτοί Του, αλλά όλοι οι άλλοι λαοί θα είναι όπως το σάλιο το οποίο ο Κύριος θα φτύσει από το στόμα Του.

Οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν σε όλο το πλάτος της γης γιατί δεν δεχθήκανε και δεν αναγνωρίζουν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αλλά κατά τις μέρες του Αντιχρίστου πολλοί Εβραίοι θα πιστέψουν στον Χριστό, αφού θα καταλάβουν ότι ο Μεσσίας ο οποίος εσφαλμένα περιμένουν για αυτούς δεν είναι άλλος από Αυτόν, και για τους οποίους ο Κύριος είπε:

«Ήλθα εις το όνομα του Πατέρα Μου, και δεν με δεχθήκανε, άλλος θα έλθει στο δικό Μου όνομα, και θα τον δεχθούν.». Και έτσι, παρόλο το μεγάλο τους έγκλημα προς τον Θεό, οι Εβραίοι ήταν και είναι ένα έθνος αγαπημένο στο Θεό. Αλλά οι Σλάβοι είναι αγαπητοί στον Θεό γιατί θα κρατήσουν αληθινή πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό έως το τέλος. Θα αποκηρύξουν ολοκληρωτικά τον Αντίχριστο και δεν θα τον δεχθούν ως Μεσσία, κάτι για το οποίο θα είναι άξιοι τεράστιας ευλογίας από τον Θεό. Θα είναι οι πρώτοι και οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο, και δεν θα υπάρχει πιο ισχυρό κράτος στον κόσμο από το Ρωσο-Σλαβικό.

«Ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, ο Υιός του Πατρός με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, γεννήθηκε στο Ισραήλ, ενώ ο αληθινός Αντίχριστος θα γεννηθεί ανάμεσα στους Σλάβους και τους Ρώσους.

Θα είναι υιός μια παρθένου μοιχαλίδας από την φυλή του Δαν και ο γιος του διαβόλου μέσω της τεχνητής γονιμοποίησής της από αντρικό σπέρμα, με το οποίο το πνεύμα του σκότους θα κατοικήσει μαζί της στην κοιλιά της.

Αλλά ένας από τους Ρώσους ο οποίος θα ζει κατά την γέννηση του Αντιχρίστου, ( όπως ζούσε παλαιότερα ο Συμεών πού ευλόγησε το Άγιο βρέφος και ανακοίνωσε την γέννηση του Χριστού στον κόσμο), αυτός θα καταραστεί τον Αντίχριστο κατά την γέννησή του και θα ανακοινώσει στον κόσμο ότι είναι ο αληθινός Αντίχριστος !

πηγή

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στις 8/22/2012