Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Γέρων Θεόφιλος, η «αγία ψυχή» (†1870)


Από το βιβλίο «Αγιορείτες Πατέρες του ΙΘ΄ αιώνος» του Ιερομονάχου Αντωνίου
Ο π. Θεόφιλος, κατά κόσμον Θεοδώρητος, γεννήθηκε το έτος 1777. Ασκούσε το επάγγελμα του επιπλοποιού, αφιέρωνε όμως πολύ χρόνο στο να εξυπηρετεί τους χριστιανούς, όταν προέκυπταν διαφορές με τους Τούρκους στο δικαστήριο, επειδή γνώριζε τέλεια την τουρκική γλώσσα.
Ο Θεοδώρητος, βλέποντας τη ματαιότητα όλων των επιγείων, ανεχώρησε για το Άγιον Όρος. Εισήλθε στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσικό) περί το 1800, επί ηγουμενίας Σάββα, όταν εσκόπευαν να αρχίσουν το άνοιγμα των θεμελίων για το κτίσιμο του νέου μοναστηριού στην παραλία.
Από το Ρωσικό ο Θεοδώρητος πήγε στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, όπου έζησε έξι χρόνια, ενώ κατά τον καιρό της ελληνικής επαναστάσεως έμενε στην Νέα Σκήτη· εκεί έγινε ρασοφόρος με το όνομα Θεοδόσιος. Το Σχήμα του το έδωσε ο πνευματικός του π. Ιωάσαφ από την Σκήτη της Αγίας Άννης, μετονομάζοντάς τον Θεόφιλο.
Τον τίτλο «αγία ψυχή» του τον έδωσαν όσοι έμεναν στην σκήτη, για την εξαιρετική καλοσύνη και ολοκληρωτική αγάπη του προς πάντας. Κανείς δεν τον αποκαλούσε διαφορετικά, πολλοί μάλιστα ούτε ήξεραν το πραγματικό του όνομα.
 Γνωρίζοντας καλά τα τουρκικά, υπερασπίσθηκε με επιτυχία πολλούς μοναχούς ενώπιον των Τούρκων, ελευθερώνοντας άλλον από τον θάνατο και άλλον από κάποια δυστυχία. Συχνά μάλιστα εκινδύνευσε να συλληφθεί ο ίδιος αντί των αδελφών του, για τους οποίους παρακαλούσε να σωθούν. Βλέποντας την μαρτυρική του διάθεση πολλοί Τούρκοι έλεγαν:
– Γιατί ο μοναχός αυτός υπερασπίζεται τους ενόχους, που αξίζουν την τιμωρία; Και τον προέτρεπαν να απομακρυνθεί από το Άγιον Όρος.
Αλλά ο φιλάδελφος Γέροντας ήταν έτοιμος να προσφέρει και την ζωή του ακόμη για τον πλησίον. Στην Θεσσαλονίκη υπερασπιζόταν τους Αγιορείτας και ελευθέρωσε πολλούς από την φυλακή. Επίσης, έσωσε και αρκετά αγόρια από τον τουρκικό εξισλαμισμό, ένα από τα οποία έγινε αργότερα ηγούμενος της Μονής Κουτλουμουσίου.
Από τα μαστιγώματα των Τούρκων είχε μείνει ανάπηρος: το χέρι του ήταν σπασμένο, η σπονδυλική στήλη κυρτωμένη και όλο το σώμα του καταπληγωμένο.
Την εποχή της ελληνικής εξεγέρσεως, από τους ελαχίστους κατοίκους που είχαν μείνει στην σκήτη έλειπαν τα πάντα και ιδιαιτέρως το ψωμί· τροφή τους ήταν τα κάστανα και τα χόρτα. Μια φορά ήλθε κάποιος υπάλληλος του πασά της Θεσσαλονίκης, και η αγία ψυχή του είπε:
– Να ενημερώσεις τον πασά ότι εμείς πεθαίνομε από την πείνα, αλλά και οι στρατιώτες σας δεν έχουν τι να φάνε. Ας στείλει σιτάρι!
Από τότε ο πασάς άρχισε να στέλνει ψωμί!
Όλοι εφοβούντο τους Τούρκους και την αγριότητά τους, αλλά η αγία ψυχή είχε ιδιαίτερο θάρρος και υπερασπιζόταν άφοβα τους πάντας. Πολλές φορές οι Τούρκοι ενήργησαν κατά την επιθυμία του, αλλά μερικές φορές τον ξυλοκόπησαν άγρια. Όταν ο πασάς πληροφορήθηκε ότι στο Άγιον Όρος έμειναν πολλά αγόρια, διέταξε να τα συγκεντρώσουν όλα. Συνέλαβαν τότε περίπου τριακοσίους δοκίμους και λαϊκούς, τους οποίους εξισλάμισαν στην Θεσσαλονίκη. Η αγία ψυχή ήταν εκεί, τους είδε πρίν τελεσθεί ο εξισλαμισμός και είπε στον πασά:
– Γιατί συγκέντρωσες τα αγόρια;
– Ο προφήτης μας Μωάμεθ, απήντησε αυτός, διέταξε αν βρούμε χριστιανό αγόρι, να το πείσουμε με ωραία λόγια να δεχθεί την πίστη μας· και αν το συλλάβουμε, να το εξισλαμίσουμε διά της βίας! Να, πως ο προφήτης μας εμερίμνησε για την εξάπλωση της πίστεώς μας!
– Ο προφήτης σας, σας οδηγεί κατ’ ευθείαν στην κόλαση και εσείς τον υπακούετε! Αντέδρασε ο π. Θεόφιλος.
Ένας Τούρκος θέλησε τότε επί τόπου να τον φονεύσει, αλλά συγκρατήθηκε και είπε:
– Έπρεπε να σε σκοτώσω, αλλά σε λυπόμαστε και σου χαρίζομε την ζωή. Να εγκαταλείψεις όμως το έργο της προστασίας αυτών των νεαρών!

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

- Γέροντας Παρθένιος, ηγούμενος Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου: «Στην Ελλάδα σήμερα διδάσκουν θρησκειολογία, δηλαδή μύθους, παραμύθους»

Ἀπομαγνητοφωνημένη συνέντευξη σὲ Ρώσους δημοσιογράφους τοῦ Γέροντος Παρθενίου
      Δὲ μποροῦμε νὰ ἀπαντήσουμε σὲ ὅλα τὰ ἐρωτήματα βέβαια, ἀλλὰ θὰ σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα, πνευματικὸ παράδειγμα. Ἦρθε στὸ μοναστήρι, στὸν Ἅγιο Παῦλο, ἕνας νέος, ἦταν 28 ἐτῶν, ὁ ὁποῖος ἦταν τελειόφοιτος θεολογίας καὶ μοῦ λέει: «Γέροντα, μπορῶ νὰ ἐξομολογηθῶ;»
Λέω, εὐλογημένο, νὰ ἐξομολογηθεῖς.
Μοῦ εἶπε τοὺς λογισμοὺς του, μοῦ εἶπε ὅ,τι εἶχε καὶ δὲν εἶχε ὁ ἄνθρωπος.
Τὰ εἴπαμε τέλος πάντων εἰρηνικά, ὄμορφα. Ἀλλὰ νὰ μάθουν τὰ παιδιὰ νὰ ἀρχίσουν νὰ προσεύχονται, νὰ κάνουν προσευχή.
Διότι ἀπὸ ἐκεῖ θὰ καταλάβουν κάτι τὰ παιδιά, ὅτι ὑπάρχει κάτι τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουν, ἀπὸ τὴν προσευχή.
Ἄκουσε, τοῦ λέω, πολὺ ὡραῖα, καὶ ξέρεις καὶ γράμματα, ἀλλὰ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνεις λίγο προσευχή.
-Νὰ κάνω, μοῦ λέει, Γέροντα.
Βγάζω τὸ κομποσχοινάκι νὰ τοῦ δείξω πῶς νὰ κάνει προσευχή.
Τοῦ λέω λοιπὸν, ἔτσι θὰ κάνεις προσευχή, ἀγόρι μου.
Αὐτὸ εἶναι κατοστάρι κομποσχοινάκι.
Μ΄ αὐτὸ προσευχόμαστε.
Κρατᾶμε ἕναν κόμπο καὶ λέμε τὴν εὐχὴ
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με…».
Μοῦ λέει, Γέροντα σ΄ εὐχαριστῶ, θὰ κάνω προσευχή.
Ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν δοκιμάσω, τοῦ λέω, πάρε τὸ κομποσχοινάκι καὶ κάνε αὐτὸ ποὺ ἔκανα ἐγώ.

Ο Αγιοπαυλίτης Μητροπολίτης Ιεζεκιήλ Θεσσαλιώτιδος (1874- 03 Σεπτεμβρίου 1953)


Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1874. Αδελφός της μητέρας του ήταν ο Αγιορείτης μοναχός Κορνήλιος Δουκάκης († 1908). Πρώτο δάσκαλό του είχε τον ιερέα της ενορίας του. Σπούδασε νομικά και θεολογία. Στην ιεροσύνη τον οδήγησαν ο θείος του μοναχός και ο εξαίρετος μητροπολίτης Μεσσηνίας Μελέτιος († 1933). Το 1907 εκάρη μοναχός από τον μητροπολίτη Μελέτιο στη μονή Βελανιδιάς. Αμέσως μετά χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Από το 1918 διετέλεσε και ηγούμενός της. Αργότερα και ηγούμενος της μονής Πετράκη Αθηνών. Διετέλεσε εφημέριος Βιέννης, Τεργέστης και Βενετίας. Υπηρέτησε και ως στρατιωτικός ιερεύς, ανδραγάθησε και παρασημοφορήθηκε. Συνδέθηκε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ’ και τον ιερομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης. Το 1924 εξελέγη μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος. Τρεις φορές του πρότειναν να μετατεθεί σε μεγαλύτερες και καλύτερες μητροπόλεις, αλλά δεν δέχθηκε ν’ αφήσει το ποίμνιό του.

Ως μητροπολίτης δεν θέλησε να του γίνει καμία επίσημη ενθρόνιση. Μόνος ανήλθε στον θρόνο του την πρώτη Κυριακή μετά την άφιξή του στον μητροπολιτικό ναό της Καρδίτσας και μίλησε περί ενότητος, αφιλοχρηματίας, ασκανδάλιστου βίου, ομόνοιας και ειρήνης. Αγάπησε τα μοναστήρια της επαρχίας του κι ενδιαφέρθηκε για την ιστορία τους, τη συντήρησή τους και την επάνδρωσή τους. Ασχολήθηκε με την ιστορία της μητροπόλεώς του, την τοπική αγιολογία, το κτίσιμο ναών και την ανακαίνιση άλλων, το κοινωνικό έργο. Τον μισθό του και κάθε του έσοδο

Афон. Άγιον Όρος

Ιερομόναχος Δανιήλ Κατουνακιώτης (1880 - 1951). Εξαιρετικός ιεροψάλτης και χαρισματικός μελουργός.


Δανιήλ Δανιηλίδης ιερομόναχος,
Παναγία Δέσποινα











Δανιήλ Δανιηλίδης ιερομόναχος Κατουνακιώτης (1880-1951)
Καταγόταν από το Φρένελι Κυδωνιών της Μικράς Ασίας, ήλθε περί το 1900 στο Άγιον Όρος κοντά στον φημισμένο Γέροντα Δανιήλ τον Σμυρναίο († 1929), στο ησυχαστήριο των Αγιορειτών Πατέρων (των Δανιηλαίων) στα Κατουνάκια. Εδώ εκάρη μοναχός και αργότερα έγινε ο Γέροντας της Αδελφότητας. Ήταν εξαιρετικός ιεροψάλτης και χαρισματικός μελουργός.

Tο κάψιμο των νεκρών (Γέροντος Γρηγορίου, Ηγουμένου Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους)


Κοιμητήριο Ι.Μ. Δοχειαρίου
Δυστυχῶς ἡ κυβέρνηση ἐξακολουθεῖ νὰ κακουργῆ ἐπάνω στὸ πτῶμα τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ζωοδότρας Ἐκκλησίας. Ὅ,τι φαντάστηκαν ἄνθρωποι κακοῦργοι τοῦ Γένους μας παίρνουν σάρκα καὶ ὀστᾶ.
Μιὰ οἰκογένεια ἔστειλε στὴν Ἀμερικὴ γιὰ θεραπεία τὸν πατέρα. Ἀνήγγειλε ὁ διεστραμ-μένος γιὸς ὅτι ὁ πατέρας ἀπέθανε. Καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἔστειλε δέμα στὴν ἀδελφή του καὶ στὴν μάννα του μὲ διάφορα φαγώσιμα. Μεταξὺ αὐτῶν ὑπῆρχε καὶ ἕνα κουτὶ μὲ σκόνη, ποὺ οἱ ἄνθρωποι τὸ θεώρησαν νοστιμιὰ γιὰ τὸ φαγητό. Τὸ ἔριχναν στὶς σαλάτες καὶ σὲ ἄλλα ἐδέσματα. Ἔπειτα ἀπ᾽ τὸ δέμα ἀκολούθησε μία ἐπιστολή, ποὺ ἔλεγε ὅτι τὸ κυτίον φέρει τὴν τέφρα τοῦ πατέρα! Φαντάζεστε τὴν ταραχὴ μιᾶς χριστιανικῆς οἰκογένειας· νὰ αἰσθάνεται ὅτι τὴν τέφρα τοῦ πατέρα τους τὴν χρησιμοποίησαν γιὰ νοστιμιά.
Ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη διήγηση: Κάποιος ἱεραπόστολος Φιλόθεος ναυάγησε στὰ νησιὰ τοῦ ὠκεανοῦ καὶ ἄθελά του βρέθηκε ἀνάμεσα σὲ ἀνθρωποφάγους. Ὅταν μὲ τὸν δικό του τρόπο κατάφερε νὰ ἔρθη σὲ ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἀρχηγὸ τῆς φυλῆς, τὸν ρώτησε μιὰ μέρα:
– Ὁ πατέρας σου ζῆ;

Ιερομόναχος Ιωαννίκιος Προδρομίτης (1854 - 5 Σεπτεμβρίου 1944)



Γεννήθηκε στην πόλη Ζαρχέστ της επαρχίας Μπρασόβ της Ρουμανίας. Νέος ήλθε σε γάμου κοινωνία και απόκτησε δύο παιδιά. Μετά καιρό έγιναν όλοι μοναχοί. Για μία περίπου δεκαετία μόνασε στη ρουμανική σκήτη του Τιμίου Προδρόμου στο Άγιον Όρος.
Κατόπιν επέστρεψε στην πατρίδα του και μόνασε στις μονές Νεάμτς και Συχάστρια. Στη δεύτερη διακρίθηκε ως ηγούμενος. Μελετούσε με αγάπη και προσοχή την Αγία Γραφή, ιδιαίτερα το Ψαλτήρι και τους αγίους πατέρες.
 
Δέχθηκε στη ζωή του πολλούς πειρασμούς, στερήσεις, ταλαιπωρίες, από ανθρώπους και δαίμονες, τα υπέμεινε όμως όλα με πίστη και καρτερικότητα και με τη βοήθεια του Κυρίου, της Θεοτόκου και των αγίων.
Συνήθως έτρωγε τα Σαββατοκύριακα, ιδιαίτερα τη Μεγάλη Σαρακοστή. Στις ιερές ακολουθίες είχε δάκρυα. Ήταν ένας πολύ καλός λειτουργός. Επί είκοσι χρόνια λειτουργούσε καθημερινά. Στη συνοδεία του είχε ένα αυστηρό, απαράβατο, κοινοβιακό τυπικό, το οποίο πρώτος τηρούσε απαρασάλευτα. Τα προβλήματα τα έλυνε με προσευχή και νηστεία. Είχε το χάρισμα να εκδιώκει τα πονηρά πνεύματα από τους ανθρώπους. Για τα σφάλματά του τιμωρούσε σκληρά τον εαυτό του. Μία φορά έβαλε όλη την αδελφότητα να τον πατήσει. Με το άγιο Ευχέλαιο θεράπευε ασθενείς