Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

ΧΡΙΣΤΟΖΩΗ Πρωτ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός



 Την Α’ Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία μας πανηγυρίζει τον θρίαμβό της. Η Ορθοδοξία γιορτάζει τη Νίκη της. 
Ζώντες και Τεθνεώτες, θριαμβεύουσα και Στρατευομένη Εκκλησία, όλο το Σώμα του Χριστού, πνευματικά εορτάζει. 
Η Νίκη αυτή περιγράφεται στο «Συνοδικό της Ορθοδοξίας», που διαβάζεται κατά την Λιτανεία των Αγίων Εικόνων. 
Εκεί φαίνεται, ποια είναι η Ορθοδοξία. 
Δεν πρόκειται για μια Ιδεολογία, για κάποιο «Κοινωνικό Σύστημα» ή Φιλοσοφία, για κάποια εγκόσμια Πολιτική, που επεκράτησε και θριαμβολογεί για τη συντριβή των αντιπάλων της. 
Όχι! 
Η Ορθοδοξία είναι ο νέος τρόπος ζωής και υπάρξεως, η ΧΡΙΣΤΟΖΩΗ, που εισήχθη στην ιστορία με τη Σάρκωση του Αιώνιου Λόγου του Θεού.

Όσο θα ζούμε την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής ως περίοδο πνευματικής λύπης και πένθους, τόσο η χαρά του Χριστού θα μας γεμίζει. π. Ανδρέας Αγαθοκλέους



 Το θέμα φαίνεται οξύμωρο, αφού η Μεγάλη Σαρακοστή είναι συνδυασμένη με τη λύπη, την άσκηση, τη σιωπή, τη νηστεία. Αυτό δηλαδή που ονομάζουμε «πνευματικό πένθος».

 Πράγματι, την περίοδο αυτή καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε την κατάστασή μας, που χαρακτηρίζεται από την αμαρτία, την αδυναμία, τη νωθρότητα, την αδιαφορία. 
 Να συνειδητοποιήσουμε πως ο Θεός δεν είναι, δυστυχώς, το Α και το Ω της ζωής μας. Και, στη συνέχεια, να επανατοποθετηθούμε έναντι του εαυτού μας, που ζητά την ουσία της ζωής, το αληθινό πνευματικό βίωμα.Αυτό βασικά οδηγεί στη μετάνοια που εκφράζεται με την εσωτερική ανάγκη «να κάνουμε κάτι», για να βγούμε από το αδιέξοδο της ύπαρξής μας, όσο οι δυνάμεις και τα χρόνια μας το επιτρέπουν. Ήδη «το τέλος εγγίζει» και «ο καιρός είναι ευπρόσδεκτος» για μια τέτοια αλλαγή.
Όλα αυτά φέρνουν την κατάνυξη, τον προβληματισμό, τη συστολή, τη συντριβή της καρδίας, τον καρδιακό πόνο. Αυτό που οι φιλοκαλικοί πατέρες ονομάζουν «την κατά Θεόν λύπη».

Όμως, ξέρουμε πως υπάρχει και η άλλη λύπη, που φέρνει διάλυση των δυνάμεων,
απόγνωση κι απογοήτευση. Αυτή η «άλλη λύπη» έχει ως αιτία την αμαρτία και τα πάθη μας που ριζώνουν στο νου και στην καρδία. Ακόμα, πηγάζει από τις δύσκολες συνθήκες της ζωής μας, στην οικογένεια, στα οικονομικά και στο επάγγελμά μας. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις των προσωρινών ή μόνιμων δοκιμασιών που έρχονται απρόσμενα και αλλάζουν την πορεία της ζωής.

Η Μεγάλη Σαρακοστή μας αποκαλύπτει τη λύπη μέσα από το πρίσμα της εκκλησίας, δηλαδή «του ετέρως οράν τα πράγματα» (της διαφορετικής θεώρησης της ζωής).
Με τα λόγια που είπε ο Χριστός στους μαθητές Του, την τελευταία νύχτα για την αναχώρησή Του και το πάθος Του, «η λύπη πεπλήρωκεν την καρδία τους» (Ιω.16,6). 
Τους βεβαίωσε όμως πως θα Τον δουν πάλι και θα χαρεί η καρδία και την χαρά αυτή κανείς δεν θα μπορέσει να τους την αφαιρέσει (Ιω.16,22).
Η χαρά του Χριστού είναι πολύ μεγάλη. Περνά όμως μέσα από πολύ πόνο, είτε σωματικό είτε ψυχικό. Γιατί ο πόνος «καθαίρει» από τα περιττά, απ' όσα μας εμποδίζουν να δούμε το φως, να χαρούμε τις δωρεές Του, να πετάξουμε ...;

 Η Μεγάλη Σαρακοστή, με τον τρόπο που μας καλεί η εκκλησία να τη ζήσουμε -δηλαδή τη νηστεία, την άσκηση, τη σιωπή, τις πολλές και μακρές Ακολουθίες- γίνεται οδός προς τη χαρά, την ουσιαστική, την εσωτερική, τη μένουσα χαρά.
Όσο θα ζούμε την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής ως περίοδο πνευματικής λύπης και πένθους, που εκφράζεται με τον πόνο γι' αυτό που είμαστε και δεν θα έπρεπε ή γι' αυτό που δεν είμαστε και θα έπρεπε ως τέκνα Θεού, τόσο η χαρά του Χριστού θα μας γεμίζει.
Τότε όλη η περίοδος θα χαρακτηρίζεται από το «χαροποιόν πένθος», τη «χαρμολύπη» των Αγίων, με αποκορύφωμα το Πάσχα, την εορτή των εορτών, όπου θ' ακούμε συνεχώς ότι είναι «η ημέρα ήν εποίησεν ο Κύριος» γι' αυτό «αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή».

Τα πόδια της Σαρακοστής είναι η προσευχή και η νηστεία +του Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη



 Η προ του Πάσχα περίοδος που διερχόμαστε γεννά ή θα πρέπει να γεννά κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα μέσα μας. Η ωραιότατη και κατανυκτική υμνογραφία αυτής της περιόδου, οι πολλές λατρευτικές ευκαιρίες, η σαρακοστιανή νηστεία θέλουν να μας συγκεντρώσουν. Να σκύψουμε μέσα μας, να προβληματιστούμε, να προβούμε σε έναν αυτοέλεγχο προς ειλικρινή μετάνοια. Ο πολύς κόσμος αγνοεί ή δεν θέλει να προσεγγίσει το νόημα των ημερών αυτών, συνεχίζοντας τη μονότονη ζωή του. Ενώ λέει πως η ζωή τον κουράζει, δεν κάνει ούτε βήμα για μια ουσιαστική αλλαγή. Δίαιτα αυστηρή κάνει, αλλά νηστεία δεν κάνει. Στον ψυχολόγο πηγαίνει, στην τηλεόραση κάθεται ώρες, αλλά στον εξομολόγο δεν πηγαίνει, ούτε στην εκκλησία. Δεν θέλει ο άνθρωπος σήμερα να δώσει κάτι, μόνο να πάρει, δίχως μόχθο και καμία προσωπική θυσία. Φοβάται να δει κατάματα τον εαυτό του. Συστηματικά τον αποφεύγει. Αγωνιά στο εσωτερικό κενό του.
Η Σαρακοστή λειτουργεί σαν ακτινογραφικό μηχάνημα, σαν φωτογραφική μηχανή, σαν καθρέφτης. Κατά κάποιο τρόπο τη θεωρούμε αποκρουστική, γιατί θα αποκαλύψει την κρυφή πραγματικότητά μας.
 Το πνεύμα της καταναλώσεως, της ευκολίας, του αταπείνωτου φρονήματος δεν
αφήνει τον άνθρωπο να απαλλαγεί από πολλά περιττά που έχει γεμίσει η ζωή του.
 Η Σαρακοστή είναι μια παρέκκλιση και μια ευκαιρία για μεταμόρφωση. Μια ευχή που λέγεται στις ιερές ακολουθίες όλης αυτής της περιόδου πεντακόσιες φορές, του οσίου Εφραίμ του Σύρου, λέει να αφήσουμε το πνεύμα της αργίας, της περιέργειας, της φιλαρχίας και της αργοσχολίας και να αποκτήσουμε σωφροσύνη, ταπεινοφροσύνη, υπομονή και αγάπη. Η ωραία και μεστή αυτή προσευχή καταλήγει ζητώντας από τον Θεό: «Δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου». Να αφήσουμε, δηλαδή, το κουτσομπολιό, την ετεροπαρατήρηση, τη συνεχή αυστηρή κριτική, και να στραφούμε εντός μας, διορθώνοντας τα σφάλματά μας.

Η Σαρακοστή θέλει να μας αυτοσυγκεντρώσει και να συνδράμει στη θεραπεία μας από πνευματικά νοσήματα, που μας σκοτίζουν τον νου, μας δυσκολεύουν και στενοχωρούν τη ζωή μας.
Αν καταφέρουμε έναν βαθμό αυτογνωσίας και μετανοίας, τότε η Σαρακοστή δεν θα είναι μια σκυθρωπή και στείρα περίοδος, αλλά ένας σταθμός, που δεν θα είναι γεμάτος από καθηκοντολογικές υποχρεώσεις, αλλά ένα μαλάκωμα της πέτρινης καρδιάς μας, που θα οδηγήσει σε φιλαδελφεία και φιλοθεία. Ο πολύς ορθολογισμός των δύσκολων καιρών θέλει να μας απομακρύνει μακριά κάθε μυστικισμό, ησυχασμό, μυστήριο ιερό, υπέρλογο και μεταφυσικό. Τα αποτελέσματα αυτής της απομακρύνσεως έχουν γίνει φανερά. Μελαγχολία και απελπισία επικρατούν, που θλίβουν τους πολλούς. Ωρίμασε ο καιρός για μια εκ βαθέων παραδοχή της αποστασίας και μια επιστροφή στο λίκνο της σταυρωμένης αγάπης.
Τη Σαρακοστή συχνά συμβαίνουν πειρασμοί, δοκιμασίες, σκάνδαλα και πτώσεις.
Είναι για να μας ωριμάσουν περισσότερο, να μας ισορροπήσουν και να μας φρονηματίσουν. Η ζωή των χριστιανών, ας μη το λησμονάμε ποτέ, είναι σταυρική. Δίχως σταύρωση δεν έρχεται ανάσταση. Η Σαρακοστή είναι μια ωραία και καλή προετοιμασία, ένας διάδρομος ημίφωτος, που οδηγεί σε φωτεινό σαλόνι. Τα πόδια της Σαρακοστής είναι η προσευχή και η νηστεία. Προσευχή και νηστεία δίχως ταπείνωση και αγάπη δεν έχουν κανέναν καρπό. Νηστεία και προσευχή θέλουν να μετριάσουν τον πολύ εγωισμό μας.
Ας μη χάσουμε την ευκαιρία και αυτής της Σαρακοστής, καθώς πλησιάζει στη δύση της. Μέσα στην Εκκλησία τα προβλήματα βρίσκουν λύση. Ο παγερός χειμώνας φέρνει την άνοιξη. Το Τριώδιο το ακολουθεί το Πεντηκοστάριο. Η συννεφιά ποτέ δεν είναι μόνιμη. Μετά από αυτήν η λιακάδα είναι πιο ωραία. Τώρα, όπως λέει ένα υπέροχο τροπάριο, είναι «μετανοίας καιρός και δεήσεως ώρα».

Ποσοστό Σωτηρίας ..! Νώντα Σκοπετέα


Foster Bible Pictures 0131-1.jpg
 Χαμένος ο χρόνος μιας ραδιοφωνικής εκπομπής ή ενός γραφτού , αν δεν γίνει τουλάχιστον μια έμμεση , μια παραβολική έστω αναφορά στο μεγάλο ζητούμενο της πίστης μας , στην μετάνοια και στην σωτηρία ! Θα μας ζητηθεί κάποτε λόγος , για καθετί χαμένο και κρυμμένο που σαν δώρο μας δόθηκε ουρανόθεν !
 Κάθε μέρα , αυξάνονται ολοένα και περισσότερο οι νεκροζώντανοι άνθρωποι, που πλανεμένοι και σκληρόκαρδοι απομακρύνονται από την πηγή της Ζωής και της Αλήθειας και θαρρούν πως ξεδιψούν, ρουφώντας αφειδώς μα αξεδίψαστα , από τα τρελά νερά που πηγάζουν και κυλούν πλέον παντού !  Να χεις την βρύση της ζωής δίπλα σου , αδελφέ μου συναμαρτωλέ , Χριστιανέ Ορθόδοξε , ταλαίπωρε εαυτέ μου και να αρνείσαι πεισματικά να πιείς !
 Αλλού να κοιτάς και να παρασύρεις κι άλλους σ αυτήν την ξεραΐλα της δικής σου ψυχής , μιλώντας συνεχώς για αγάπες , κεράκια και καλούς ανθρώπους, αυταρέσκους μα όχι και Θεαρέστους , με τα γνωστά σου συνθήματα :
 Άλλα είναι αυτά που σώζουν ! Καλός άνθρωπος να είσαι ! Να αγαπάς χρειάζεται μόνο και να μην πειράζεις τα μυρμήγκια! 
Να ρωτήσουμε , να μάθουμε , να διαβάσουμε και να διαφωτιστούμε , για το τι εννοούσε ο Κύριός μας , όταν κατακεραυνώνοντας τους Φαρισαίους και τους αγαπολόγους εξωραΐστές όλων των εποχών , έλεγε : Ταύτα δε έδει ποιήσαι, κακείνα μη αφιέναι ! ( Ματθ. 23,23) Έρχεται και πάλι φέτος συν Θεώ η Αγία και Μεγάλη Δευτέρα !
 Τα σέβεσαι λες τα δόγματα της Αγίας Ορθοδοξίας και τις επιταγές της , τα ιερά δικαιώματα του Ευαγγελικού Νόμου ! Και αγαπάς και ελεείς και συμπάσχεις , εκκλησιάζεσαι,πας και σε γάμους,σε χρίσματα και βαπτίσεις,πέραν των δικών σου παιδιών,που χρίστηκαν και βαπτίστηκαν,μετέχεις και σε ευχέλαια και μάλιστα συχνά ! Άξιος , φώναξες με όλην την δύναμη σου, σε χειροτονία Διάκου και Δεσπότη! Και έχεις το 5 στα 7! Τι είναι αυτό το ποσοστό,εύλογα θα ρωτήσει κάποιος ! Είναι αυτό που στην συντριπτική πλειονότητα συνοδεύει όλους εμάς , τους σύγχρονους Χριστιανούς Ορθοδόξους !Το 5 στα 7 ! Καλό θα πει κάποιος είναι και αυτό το ποσοστό ! Μεγάλο ! 72% !  Ρωτούσε ένας μεγάλος Χριστοκήρυκας , ( σ.σ. Δημήτριος Παναγόπουλος) πως αν υπήρχε ένα τηλέφωνο άμεσης και επείγουσας ανάγκης με 7 ψηφία και εσύ σχημάτιζες στην συσκευή σου τα πέντε ή και τα έξη ακόμα από αυτά , θα το σήκωναν στην άλλη πλευρά του τηλεφώνου ; Προφανώς όχι ! Και η ανάγκη θα έμενε ακάλυπτη εις το παντελές , με ολέθρια , καταστροφικά αποτελέσματα ! Πρέπει να σχηματιστούν και τα 7 νούμερα ! Πρέπει να έχεις αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου ως την τελευταία σου πνοή το 100% , το 7 στα 7 ! Και έπειτα , όχι επειδή τα κατάφερες, αλλά με το έλεός Του και μόνο, να σώσεις την ψυχή σου από τον θάνατο και την φωτιά !
Είναι συγκλονιστικά διδακτικές οι αλήθειες της Παλαιάς Διαθήκης ! Εκεί στις σελίδες των Ιστορικών Βασιλειών , συναντάμε κάποιον που θεραπεύθηκε και σώθηκε τηρώντας το 7 στα 7 !
Jan Simon Paynes.  Τον προφήτη Elisey και τον διοικητή Naaman.  1610η χρόνια.  Μουσείο Περιφερειακής Τέχνης Ryazan
( Απόδοση Β. Μουστάκη- Ι.Τιμαγένους Εκδόσεις Ι.Σιδέρης)
…Την εποχή του Ελισσαίου ζούσε ένας σπουδαίος στρατηγός του βασιλιά της Συρίας ο Νεεμάν. Αυτός έσωσε πολλές φορές τη Συρία από πολέμους. Ήταν

Αυτή είναι η αιτία πού η πλειοψηφία των ανθρώπων φτάνουν να είναι ψυχικά άρρωστοι(Όσιος Αμφίλοχιος του Ποτσάεφ)



 Ὁ ἄνθρωπος πού δέν πηγαίνει συχνά στην ἐκκλησία, που δέν ἐξομολογείται καί δέν κοινωνεί, δέ γίνεται μέτοχος τῆς θείας χάριτος. Αὐτή εἶναι ἡ αἰτία πού ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων φτάνουν νά εἶναι ψυχικά ἄρρωστοι».

Ο στάρετς Ιωσήφ θεράπευε διάφορες ασθένειες. Υποστήριζε πώς οι μισοί από τους ασθενείς θεραπεύονταν, ενώ οι άλλοι μισοί έφευγαν αθεράπευτοι.Ο Θεός δεν επέτρεπε να θεραπευτούν, επειδή η θεραπεία τους δε θα ήταν ωφέλιμη για τη σωτηρία τους, αλλά θα προκαλούσε τον πνευματικό τους θάνατο.

Πολλές φορές οι δαιμονισμένοι του προκαλούσαν πολλά προβλήματα. Οι οικείοι του τον προέτρεπαν να μη δέχεται στο σπίτι δαιμονισμένους, επειδή οι δαίμονες εκδικούνταν όλους εκείνους πού έμεναν εκεί. Ο γέροντας τούς απαντούσε: «Ή υπομονή είναι δύσκολο πράγμα, όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε τούς δαίμονες!»

Ο κήπος του γέροντα ήταν ποτισμένος με τά δάκρυα των πονεμένων και άρρωστων ανθρώπων πού επιθυμούσαν να γίνουν καλά. Πολλές φορές έλεγε πώς τά παιδιά στις μέρες μας γίνονται ανυπάκουα, υπερήφανα και χωρίς ντροπή, ενώ αργότερα φτάνουν στο σημείο να δαιμονίζονται. Αυτούς τούς ανθρώπους τούς προέτρεπε να δείχνουν ταπείνωση και να ζητούν συγχώρεση από τούς γονείς τους.
Πρέπει να έχεις μεγάλη Αγάπη στην καρδιά για να μην αρνηθείς ποτέ να δεχτείς τον καθένα. Το εκλεκτό αυτό σκεύος τού Θεού είχε τέτοια Αγάπη. Πάντα έβρισκε χρόνο για τον καθένα.

Ο αδελφός Ιωάννης επισκέφτηκε πολλές φορές το γέροντα Ιωσήφ στο χωριό Ίαλόβιτσα και είδε εκεί πολλές θαυματουργικές θεραπείες. «Χωρίς τη χάρη τού Αγίου Πνεύματος πιστεύω πώς είναι αδύνατο να γίνουν τέτοιες θαυματουργίες πού έκανε ο μεγάλος ικέτης της Βολυνίας», έλεγε ο Ιωάννης. Το ίδιο μπορεί να πει και κάθε ηλικιωμένος κάτοικος του Ποτσάεφ. Όπως και χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλη τη χώρα πού θεραπεύτηκαν από το γέροντα Ιωσήφ.

Κάποια φορά, μετά την πρωινή προσευχή, ο στάρετς Ιωσήφ κλείστηκε στο κελί του για αρκετή ώρα. Όταν βγήκε τούς χαιρέτησε όλους με τά λόγια του προφήτη Ησαΐα: «Μεθ’ ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ήττάσθε. Ότι μεθ' ημών ο Θεός!».

’Έπειτα άρχισε να μιλάει για τις αιτίες πού είχαν φέρει όλους αυτούς τούς ανθρώπους εκεί. Η κύρια αιτία, σύμφωνα με τά λόγια τού γέροντα, κρύβεται στο πνεύμα του αθεϊσμού, πού «φυτεύεται στον άνθρωπο στο σχολείο. Οι μαθητές παρακολουθούνται, δεν επιτρέπεται να μπουν στον ναό, επιχειρείται μια ιδεολογική επεξεργασία μέσω της όποιας εξευτελίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ο άνθρωπος πού δεν πηγαίνει συχνά στην εκκλησία, πού δεν εξομολογείται και δεν κοινωνεί, δε γίνεται μέτοχος της θείας χάριτος. Αυτή είναι η αιτία πού η πλειοψηφία των ανθρώπων φτάνουν να είναι ψυχικά άρρωστοι». Ό γέροντας τούς συμβούλευε να θεραπευτούν από την αρρώστια αυτή τού αιώνα μας με την προσευχή.
Όσιος Αμφιλόχιος της Λαύρας του Ποτσάεφ
Από το βιβλίο Όσιος Αμφιλόχιος του Ποτσάεβ

Μετάφραση π.Γεώργιος Κονισπολιάτης

Επιμέλεια Πετρ.Μπότσης,Αθήνα 2015

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Από το Βιβλίο: «Όσιος Δαβίδ: Έκδοση Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ, Λίμνη Ευβοίας 1996».




1.Ένα μεγάλο θαύμα.

Όταν κάποτε ο Όσιος Δαβίδ χρειάστηκε να περάσει από την Αταλάντη στις Ροβιές της Β. Ευβοίας, παρακάλεσε εκεί ένα βαρκάρη να τον περάσει απέναντι. Ο βαρκάρης τον είδε ρακένδυτο και αρνήθηκε.

Ο Όσιος χωρίς να γογγύσει έβγαλε το τριμμένο ράσο του , το άπλωσε πάνω στο νερό της θάλασσας, έκανε το σημείο του Σταυρού, προσευχήθηκε και ανέβηκε επάνω του και ώ του θαύματος, άρχισε να ταξιδεύει!

Βλέποντας ο βαρκάρης τον Όσιο να ταξιδεύει επάνω στο ράσο του μονολόγησε: «Να, αυτός είναι ο καλόγερος, που είπε να τον πάρω. Αυτός είναι άγιος!». Και άρχισε αμέσως να φωνάζει από μακριά: «έλα παππού μου να σε πάρω, έλα…». Ο Άγιος άκουσε την φωνή του βαρκάρη, τον ευλόγησε και συνέχισε να ταξιδεύει με τον θαυμαστό αυτό τρόπο. (σ. 21).



2. Και άλλο μεγάλο θαύμα.

Επειδή ο Όσιος Δαβίδ δεν είχε τα απαραίτητα χρήματα, για να κτίσει το Μοναστήρι του έφυγε να κάνει εράνους (τη λεγόμενη «λογία»). Έφθασε μέχρι και τη Ρωσία, όπου οι Χριστιανοί του πρόσφεραν πολλά χρήματα και άλλα πολύτιμα δώρα. Πως όμως θα μετέφερε ο Όσιος τόσο χρήμα και δώρα από τη Ρωσία στην Εύβοια;

Ιδού τι τον φώτισε ο Θεός και έκανε. Κούφωσε ένα μεγάλο κούτσουρο, σφράγισε μέσα σ’ αυτό τα χρήματα και τα δώρα, έκανε το σημείο του Σταυρού, έριξε το κούτσουρο με το θησαυρό σ’ ένα ποτάμι της Ρωσίας, προσευχήθηκε και στο τέλος είπε: «Έως ότου φθάσω στο νησί της Εύβοιας, να φθάσει και το κούτσουρο με το θησαυρό στην παραλία των Ροβιών».

Πράγματι, όταν μετά από καιρό ο Όσιος Δαβίδ επέστρεψε από τη Ρωσία και έφθασε στις Ροβιές, είδε το κούτσουρο με το θησαυρό να τον περιμένει στην παραλία. Μάλιστα οι κάτοικοι εκεί, που πρώτη τους φορά έβλεπαν ένα τέτοιο ξύλο, προσπαθούσαν με τα τσεκούρια τους να το ανοίξουν. Μάταια όμως, γιατί τα τσεκούρια στράβωναν ή έσπαγαν και εκείνο δεν άνοιγε.

Τους πλησίασε ο Άγιος και τους είπε: «Τι κάνετε εκεί, ανόητοι είστε; Που πάτε ν’ ανοίξετε αυτό το κούτσουρο; Το ξύλο αυτό περιέχει θησαυρό, με τον οποίο θα κτίσω το Μοναστήρι προς δόξαν της Μεταμορφώσεως του Δεσπότου μας Χριστού». (σ 23)

«Ἔχασες κάτι, μήν λυπᾶσαι. Βρῆκες, μήν χαίρεσαι ὑπερβολικά ἀλλά πάντα νά εὐχαριστεῖς τόν Θεό….»


 
Ἁγίου Σεραφείμ τῆς Βίριτσα
 Μιά μέρα στό σπίτι του μπῆκε ληστής, ὁ ὁποῖος πῆρε ὅτι πιό πολύτιμο ὑπῆρχε καί τά ἔβαλε μέσα σ᾿ ἕνα σάκο. Καθώς ἔβγαινε ἀπό τό σπίτι ὁ σάκος ἄνοιξε καί ὅλο τό περιεχόμενο του ἔπεσε κάτω στό δρόμο. Ὁ ληστής ἄρχισε βιαστικά νά μαζεύει τά πράγματα. Ἐκείνη τήν ὥρα γύρισε ὁ Βασίλειος (π. Σεραφείμ τῆς Βίριτσα). Πλησίασε τόν κακοῦργο καί ἄρχισε νά τόν βοηθᾶ.

Ὅταν τά μάζεψαν ὅλα ὁ Βασίλειος τοῦ ἔδωσε τό σάκο καί τόν ἄφησε νά φύγει. Ἀργότερα ἔλεγε ὅτι ἡ ἁμαρτία αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἀκυρώθηκε, ἐπειδή δέν τά ἔκλεψε ἀλλά τοῦ τά ἔκαναν δῶρο.
Ὁ πατήρ Σεραφείμ συχνά ἔλεγε στά πνευματικά του παιδιά:
«Ἔχασες κάτι, μήν λυπᾶσαι.
Βρῆκες, μήν χαίρεσαι ὑπερβολικά ἀλλά πάντα νά εὐχαριστεῖς τόν Θεό….»
Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι
κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.

 Ἀπό τό βιβλίο: “Ὁ νεοφανής Ἅγιος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας
Βίος καί θαύματα – Προφητεῖες”
Ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
Εὐχαριστοῦμε θερμά τίς ἐκδόσεις  «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδουν. 
Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης