Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Στήν σπηλιά οὔτε κρύο οὔτε ζέστη, οὔτε ἀρρώστια! Ἤμουν μία χαρά.


Ἡ μάνα μου ἡ Παναγιά δέν μοῦ χάλασε ποτέ χατίρι. Ὅλα μοῦ τά ἔδωσε. Ὅλα...


ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Δέν εἶσαι Βασίλειε μόνος. Δέν σοῦ εἶπα ὅτι Ἐγώ εἶμαι μαζί σου;» Καί μέ ἀφέλεια ὁ ἀνεπρόκοπος ἀπάντησα: «Ναί, ἀλλά δέν βλέπω τά πατήματά Σου». Καί τότε ὁ Κύριός μου λέγει: «Αὐτά τά πατήματα πού βλέπεις εἶναι δικά μου». Καί λέγω τότε στόν Κύριο μέ ἔκπληξη. Καί τά δικά μου ποῦ εἶναι; Κι Ἐκεῖνος μοῦ ἀπαντᾶ: «Τά δικά σου δέν φαίνονται γιατί σ’ ἔχω στήν ἀγκαλιά μου. Καί τότε ζήτησα καί πάλι συγχώρεση. Ἄν μ’ ἔβλεπε κανείς θά ἀναρωτιόταν μέ ποιόν μιλάω! Ὅλα αὐτά ὅμως εἶναι γεγονότα πού ἔχουν συμβεῖ.
Τοῦ Διονύση Μακρῆ

ΜΕΡΟΣ Γ
Ἦταν μόλις 14 ἐτῶν μαθητής τῆς Δ’ Τάξης τοῦ Δημοτικοῦ ὁ γέροντας Βασίλειος ὁ Καυσοκαλυβίτης ὅταν γιά πρώτη φορά τό 1936 ἀγνάντεψε ἀπό τό καράβι «Ἀνδρέας», ὅπου ἐπέβαινε τά Καυσοκαλύβια καί αὐθόρμητα φώναξε: «Ἐδῶ θά ἔρθω νά γίνω μοναχός»! Τήν ἐπιθυμία του αὐτή ἐκπλήρωσε τό 1983, ὅταν ἐγκαταλείπει ὁριστικά τόν κόσμο καί μεταβαίνει στό Ἁγιώνυμο Ὄρος προκειμένου νά γίνει ἕνας ἁπλός περιβολάρης τῆς Ἁγίας μας Θεοτόκου. «Ἡ μάνα μου ἡ Παναγιά δέν μοῦ χάλασε ποτέ χατίρι. Ὅλα μοῦ τά ἔδωσε. Ὅλα...» συνήθιζε νά λέγει μέ κάθε εὐκαιρία.
Ἕνα βράδυ μετά τό Ἀπόδειπνο, στό Ρεντζίκι (Πεῦκα) τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπου διέμενε τά τελευταῖα χρόνια ὁ γέροντας Βασίλειος, μέ φανερά τά σημάδια πού τοῦ εἶχαν δημιουργήσει διάφορες ἀσθένειες τοῦ γήρατος, ἄρχισε νά ἀναπολεῖ ἐνώπιον τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν τή ζωή του στά Καυσοκαλύβια!
-Ἄχ Καλλιοπίτσα τί ὄμορφα ἦταν στά Καυσοκαλύβια. Πόσο μοῦ λείπουν... Ἀπό μικρό παιδί εἶχα συνδεθεῖ μέ τόν ἅγιο αὐτό τόπο. Παρά τό γεγονός ὅτι ὁ θεῖος μου ὁ π. Νεκτάριος μόναζε στόν Ἅγιο Νεῖλο, στό Κελλί τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου, ἐμένα μέ τράβηξαν τά Καυσοκαλύβια. Βέβαια ἀπό τότε πού ὁ παπα -Χρυσόστομος Πιντέρης, ἕνας ἅγιος λευίτης μοῦ ἔδωσε τή ρασοευχή ὁ πόθος γιά τά Καυσοκαλύβια μετατράπηκε σέ μία δυνατή φλόγα, πού ἔκαιγε τά σωθικά μου. Ὅλοι οἱ πατέρες πού ζοῦσαν ἐκεῖ μέ γνώριζαν, ἀφοῦ ἀκόμη πρίν νά ἐγκατασταθῶ μόνιμα ἔμενα ἑβδομάδες καί μῆνες κοντά τους καί τούς βοηθοῦσα... Ἔπιαναν τά χέρια μου πού λένε καί τούς ἔκανα μαραγκοδουλειές. Αὐτό βοηθοῦσε γιά νά παραμένω ἀρκετό χρόνο στό Περιβόλι τῆς Μάνας μου Παναγιᾶς καί νά παρακολουθῶ καί νά ἐφαρμόζω τόν μοναχικό κανόνα.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου